ผู้พิชิตซอมบี้

กุบกับๆๆๆ

“ท่านพี่”

อลันเหลือบมองไปที่ลูคัสแล้วพูดด้วยเสียงจริงจัง

“มีอะไรรึ?”

ลูคัสก็เหลือบมองกลับไปที่อลัน

หรือว่ามีศัตรูซ่อนตัวอยู่แถวนี้กัน?

ถ้ามีศัตรูซ่อนอยู่แถวนี้ข้าก็ต้องรู้ตัวแล้วสิ?

หรืออลันจะสัมผัสอะไรได้?

ลูคัสเอื้อมมือไปจับดาบที่คาดเอวแล้วลอบกวาดตามองไปรอบๆด้วยความระมัดระวัง

“ท่านพี่ท่านเห็นทางด้านหน้ารึไม่?”

อลันพูดกับเงยหน้ามองป่าทั้งสองข้างด้านหน้าด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“ข้างหน้า...”

ทางข้างหน้าเป็นป่าทั้งสองด้านถ้าจะมีการซุ่มโจมตีทางด้านหน้าก็เหมาะสมเป็นอย่างมาก

“เจ้าจะบอกว่าให้พวกเราชิงโจมตีก่อนที่จะถูกโจมตีสินะ?”

“แผนดี!!”

ลูคัสแสยะยิ้มออกมาอย่างเย็นชา

พร้อมกับส่งสัญญาณให้นักธนูเตรียมยิงถล่มใส่ป่าสองข้างทาง

คิดจะลอบโจมตีพวกข้างั้นรึ?ถ้าเช่นนั้นก็อย่าหาว่าพวกข้าโหดร้ายแล้วกัน!!

“ห่ะ?โจมตี?โจมตีอะไร?”

อลันมองไปรอบๆด้วยความสับสน

“เจ้าไม่ได้บอกเองรึว่า?ข้างหน้ามีคนซุ่มโจมตี?”

ลูคัสแสดงสีหน้างุนงงออกมา

“ใครบอกท่านกัน?ข้าหมายความว่าตรงนั้นมีป่าข้าว่าจะแวะไปฉี่ท่านจะไปด้วยรึไม่?”

“ไปกับปู่เจ้าสิ!”

ลูคัสตอบกลับมาอย่างโกรธเกรี้ยวพร้อมเอื้อมมือไปตบอลัน

“เฮ้ยๆท่านเข้าใจผิดเองจะมาโทษข้าได้ไง”

อลันหลบมือลูคัสที่ฟาดเข้ามา

นักธนูที่ได้ยินเสียงตะโกนของลูคัสกับเห็นมือที่ฟาดลงมาของลูคัสก็นึกว่าเขาสั่งให้ยิงถล่มได้ทันที

ฟิ้วๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ลูกธนูจำนวนมากพลันยิงถล่มเข้าใส่สองข้างทาง

เฮ้ย!

ลูคัสและอลันมองไปที่ลูกศรที่ยิงใส่ป่าสองข้างทางด้วยความตกใจ

บ้าเอ้ย!

ลูคัสเตรียมตะโกนให้หยุดยิงจากความเข้าใจผิด

แต่ขณะที่เขาจะสั่ง....

อ้ากกกกกกกกกกกกกกก!!

เสียงร้องตะโกนก้องออกมาจากสองข้างทาง

“เฮ้ย!”

ครั้งนี้ลูคัสและอลันตะโกนออกมาพร้อมกัน

กลายเป็นว่ามีคนซุ่มโจมตีจริงๆ?

“ทหาร!เตรียมพร้อมปะทะ!!”

ลูคัสคำรามเสียงดังก่อนที่จะปลดปล่อยกลิ่นอายมหาศาลออกมา

ทหารกว่าร้อยนายปลดปลดกลิ่นอาสังหารออกมาพร้อมกัน

กลิ่นอายที่ปลดปล่อยออกมานั้นถึงกับทำให้อากาศโดยรอบสั่นสะเทือนราวกับอสูรกายจากนรกกำลังจะเดินข้ามออกมาจากประตู

นี่คือกลิ่นอายการสังหารแห่งกองกำลังหมาป่าทลายสวรรค์

หมาป่าที่ทำลายสวรรค์จนพังพินาศ!!

หมาป่าทลายสวรรค์!

“เหอะ”

อลันกระโดดจากหลังไปที่ป่าข้างนึงด้วยความรวดเร็ว

ตึง!

“ตายซะเจ้าหนู”

ชายร่างใหญ่คนนึงพุ่งออกมาจากป่าก่อนเงื้อมหมัดใส่อลัน

“เป็นเจ้ามากกว่า!!”

อลันไม่หลบแม้แต่น้อยพร้อมกับปล่อยหมัดใส่อีกฝ่าย

หมัดต่อหมัด!!

ปัง!

อ้ากกกกกก

ชายร่างใหญ่กรีดร้องออกมาพร้อมกับกระเด็นไป

มือของเขาที่ปะทะเข้ากับหมัดของอลันถึงกับแตกละเอียดจนดูไม่เหลือเค้าโครงเดิม

ผะ...ผู้ฝึกหัดปราณขั้นที่2 สูง?

ไม่!สูงสุดตั้งหาก!!

ชายร่างใหญ่มองไปที่อลันด้วยท่าทีหวาดกลัว

แม้ว่าความจริงแล้วตัวเขากับอลันจะเป็นผู้ฝึกหัดปราณขั้นที่2 เหมือนกัน แต่ตัวเขานั้นอยู่ที่ระดับกลางส่วนอลันนั้นอยู่ที่ขั้นสูงสุด

ไม่ต้องพูดถึงระดับพลังที่ต่างกันต่อให้เป็นคนระดับเดียวถ้าปะทะกับอลันก็ยังต้องลงไปนอนกองที่พื้นอยู่ดี

“วะ..วะ..ไว้ชี..”

ชายร่างใหญ่รีบพยายามลุกจากพื้นเพื่อจะหนีไปพร้อมตะโกนร้องขอชีวิต

ฉัวะ!!

“ไปขอกับยมบาลซะเถอะ!!”

อลันตัดหัวของชายร่างใหญ่ออกด้วยสีหน้าเย็นชา

ดูจากท่าทางตอนที่เจ้าโจมตีก็บอกได้เลยว่าเจ้าฆ่าคนมาไม่ใช่น้อย

ไว้ชีวิตเจ้าก็ไม่รู้ว่าจะมีอีกกี่ชีวิตที่ต้องตายไป!

“จับเป็น 1 คนที่เหลือฆ่าทิ้งให้หมด”

ลูคัสสั่งการออกมาอย่างเยือกเย็น

“ขอรับ!!”

ทหารทุกนายรับคำสั่งก่อนจะเริ่มการล้างบางพวกโจร

.

.

“พวกเจ้าเป็นใคร?”

ลูคัสถามถามโจรที่ถูกจับมัดไว้บนพื้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ขะ...ข้าน้อย”

“พูด!”

“ข้าน้อย มีนามว่า ซี เป็นโจรจากกลุ่มดาบใหญ่ขอรับนายท่าน”

โจรที่ได้ยินเสียงตวาดของลูคัสก็รีบพูดออกมาด้วยความกลัว

“กลุ่มดาบใหญ่?พวกเจ้ามีใครเคยได้ยินชื่อนี้หรือไม่?”

ลูคัสหันไปถามทหารใต้บังคับบัญชาด้านหลัง

“ไม่ขอรับ”

ทหารทั้งหมดส่ายหน้าพร้อมเพรียง

“เห็นทีน่าจะเป็นกลุ่มโจรที่เกิดขึ้นมาใหม่หลังเหตุการณ์บุกของซอมบี้นะขอรับ”

อลันคิดวิเคราะห์สักพักก่อนตอบออกมา

“เป็นเช่นนั้น?”

ลูคัสเอาดาบไปพาดคอโจรคนที่คุกเข่าที่พื้น

“ขอรับเป็นเช่นนั้น!!”

โจรที่กลัวตายรีบพูดออกมาด้วยความรวดเร็ว

“ท่าทางโจรกลุ่มนี้น่าจะมีฝีมือไม่ธรรมดา?ท่านพี่พวกเราไปกวาดล้างพวกมันแก้คันไม้คันมือดีหรือไม่?”

อลันทำท่าคันไม้คันมือพร้อมกับยิ้มแย้มมองไปที่โจร

คนที่ข้าปะทะเมื่อครู่เป็นถึงผู้ฝึกหัดปราณขั้นที่2กลาง ตัวหัวหน้าคงจะมีระดับพลังสูงกว่านี้เป็นแน่แท้

ฮ่าๆในที่สุดข้าจะได้ปะทะกับคนบ้าง!!ข้าเบื่อพวกซอมบี้พวกนี้เต็มทีแล้ว!!

“มันจะไม่อันตรายไปรึอย่างไร?”

ลูคัสถามออกมาด้วยน้ำเสียงลังเล

แม้ว่าเขาจะไม่ได้กลัวพวกโจรแต่การที่เอาทหารไปเสี่ยงเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องดีและที่สำคัญพวกเขายังมีภารกิจอยู่ด้วย

“ท่านพี่ในอนาคตถ้าเรายังขยายอาณาเขตตามแผนของท่าพี่เอริคต่อไปสักวันหนึ่งก็ต้องปะทะกับขุมอำนาจอื่นอยู่ดีที่สำคัญพวกนี้เป็นโจรที่ออกทำร้ายปล้นฆ่าผู้คนนะขอรับท่านพี่?การกำจัดพวกมันไม่ใช่การผดุงความยุติธรรมแทนสวรรค์หรืออย่างไร?”

อลันตอบลูคัสด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดและหนักแน่น

“ตกลง!งั้นพวกเราไปล้างบางพวกมันกัน”

ลูคัสสลัดความลังเลทิ้งไปก่อนหันมามองที่โจร

“บอกข้อมูลทั้งหมดที่เจ้ารู้มา”

“ขะ..ขอรับ..ข้าน้อยยอมบอกทุกอย่างขอเพียงไว้ชีวิตข้าน้อย”

โจรที่กลัวตายรีบร้องขอชีวิตเพื่อแลกกับข้อมูลโดยไม่สนเลยแม้แต่น้อยว่าข้อมูลที่ตนบอกไปอาจทำให้พี่น้องกลุ่มโจรของตัวเองต้องถูกสังหารจนสิ้น

“ได้ ข้ารับปากเจ้าแต่ถ้าเจ้าโกหกแม่แต่น้อยล่ะก็....”

ลูคัสมองไปที่โจรพร้อมกับปล่อยจิตสังหารออกมา

“ขอรับ!ข้าน้อยไม่กล้าโกหกหรอขอรับ!”

“งั้นรีบพูดมาได้แล้วอย่าทำให้ข้าเสียเวลา”

“ขอรับกลุ่มโจรของพวกข้าน้อย มีหัวหน้าที่อยู่ในระดับผู้ฝึกหัดปราณขั้นที่ 2 สูงสุด

รองหัวหน้า 2คนคนนึงอยู่ระดับสูง ส่วนอีกคนที่โดนนายท่านฆ่าตายไปอยู่ระดับกลางขอรับพวกโจรที่เหลือมีผู้ฝึกหัดปราณขั้นที่  120 นาย ที่เหลืออีกว่า 150 นายเป็นคนทั่วไปขอรับ”

โจรที่กลัวตายรีบพูดทุกสิ่งทุอย่างออกมาด้วยความรวดเร็วเพราะกลัวที่จะโดนอีกฝ่ายฆ่า

“หมดแล้ว?”

“หมดแล้วขอรับ!!”

โจรพยักหน้าด้วยความหนักแน่น

“ดีงั้นเจ้าไปได้”

ลูคัสพยักหน้าเป็นเชิงอนุญาต

“ขอบคุณนายท่าน!!”

โจรพูดออกมาด้วยความดีใจก่อนรีบหันหลังวิ่งจากไป

ฉับ!

หือ?ทำไม...ภาพถึงได้กลับหัว..กัน?

นี่คือสิ่งสุดท้ายที่โจรผู้นี้คิดได้

“เหอะ ท่านพี่ลูคัสรับปากเจ้าแต่ไม่ใช่ข้า!”

อลันมองไปที่โจรที่กลายเป็นศพหัวกับตัวแยกออกจากกัน

“ตอนที่คนที่เจ้าฆ่าเขาร้องขอชีวิตเจ้าไว้ชีวิตเขารึไม่ล่ะ?”

อลันมองอย่างรังเกียจไปที่โจร

ลูคัสมองปที่อลันแต่ไม่พูดอะไรออกมา

เพราะเขาเองก็ไม่คิดที่จะให้โจรผู้นี้รอดไปได้เช่นเดียวกัน

โจรพวกนี้เห็นครั้งแรกก็ทราบได้เลยว่าพวกมันปล้นฆ่ามาแล้วหลายครั้ง

ถ้ม่กำจัดพวกมันก็ไม่รู้จะมีผู้บริสุทธิ์อีกมาเท่าไหรที่ต้องตายด้วยน้ำมือพวกมัน

“กลุ่มดาบใหญ่”

ลูคัสพูดพึมพำพร้อมกับหรี่ตาลงอย่างเย็นชา