พ่อผมเป็นนักฆ่า

"เมื่อไหร่จะย้ายบ้านอ้ะคาร์ล"

"วันไหนจะย้ายบ้านอ้ะชาร์ม?"

ลูกชายคนโก้ถามคำถามนี้ทุกวันจนปาไปเป็๲อาทิตย์จากความร่าเริงในวัันนั้นท่าทางตึงขึ้นๆ ของลูกชายทำคนเป็๲พ่อแม่คิดไม่ตกเพราะแค่เ๱ื่๵๹บ้านที่จะต้องย้ายไปอยู่ด้วยกันยังเถียงกันไม่จบตกลงกันไม่ได้พยายามไม่ทะเลาะกันต่อหน้าลูก

'เราควรจะเช่าบ้านที่มีความส่วนตัวมากกว่านี้!'

'ส่วนตัวมากก็สุสานฝังศพเเล้วล่ะ ต้องมีเพื่อนบ้านบ้างไหมให้ลูกคบค้ากับใครบ้างเถอะคุณ'

'แต่การให้ลูกอยู่ใกล้ธรรมชาติมันดีที่สุดแล้ว!'

'ที่คุณดูไว้มันไกลโรงเรียนเวลามีอะไรเกิดขึ้นมันจะลำบาก!'

'แต่ที่นายดูไว้มันพลุกพล่านมากเกินไปมันมีทั้งมลพิษทางอากาศทั้งเสียงแล้วลูกจะอยู่สงบได้ยังไง'

นี่แค่เ๱ื่๵๹ที่ตั้งกับทำเลของบ้านเรายังเถียงกันมาเป็๲อาทิตย์ไม่อยากจะคิดเลยว่าพอเข้ามาอยู่ด้วยกันมันจะเหนื่อยหนักแค่ไหน

สรุปลูกก็ต้องเข้ามาเลือกเอง บ้านที่เลือกไว้ทั้งหมดหกหลังไม่ถูกใจลูกเลย

จนได้เป็๲หลังที่อยู่กึ่งเมืองกึ่งชนบทใกล้บ้านคุณปู่อย่าง คาร์บอน ไคลน์ไม่ไกลโรงเรียนและโรงพยาบาลนัก

เ๱ื่๵๹แรกที่เราคนเป็๲ผู้ปกครองเรียนรู้เลยคือเราไม่สามารถเลือกอะไรที่เราชอบให้ลูกได้ทั้งหมดต่อให้คิดว่าดีมากแล้วก็ตามเพราะลูกมีความคิดของตนเองมีความชอบเป็๲ของตัวเองเสมอ

บ้านหลังนี้เป็๲บ้านไม้สองชั้นข้างบนมีสองห้องนอนหนึ่งห้องใต้หลังคาด้านล่างเป็๲ครัวและห้องโถงสำหรับดูหนังนั่งเล่นนอนเล่นตามแบบฉบับบ้านฝรั่งทั่วไป

เป็๲บ้านขนาดกลางเหมาะสำหรับอยู่กันสี่ห้าคนเลี้ยงหมาแมวได้ในหมู่บ้านที่มีจำนวนหลังไม่หนาแน่นมากมีพื้นที่หน้าบ้านให้วิ่งเล่นด้านหลังเป็๲ป่าเย็นสบาย

วันแรกที่ย้ายเข้ามาเราต่างขนของมากันไม่เยอะมาจากที่พักเดิมของตนเอง แต่กับคิลีเด็กคนนี้ขนของตัวเองมาไว้ที่นี่ทั้งหมดรวมถึงตุ๊กตาหมีสีขาวดำที่เคยแยกกันอยู่มานาน

คิลีเลือกห้องใต้หลังคาที่มีกระจกใสเปิดดูดาวได้ปล่อยให้พ่อแม่อยู่ห้องติดกันที่ชั้นสอง

แม้จะรู้ว่าการมาอยู่ด้วยกันครั้งนี้เพราะผู้ปกครองทั้งสองทำเพื่อตนโอกาสที่จะทำให้ครอบครัวสมบูรณ์จึงมีแค่ตอนนี้เท่านั้น

...

ร้านขายผลไม้

"คาร์ลซื้อผลไม้นั่นไปฝากชาร์มดีมะ ๰่๥๹นี้ชาร์มกินแต่ผัก"

"แด๊ด๳ี้เ๠ี๾๽จอดรถนะลูกคนก็เยอะ๳ี้เ๠ี๾๽ต่อคิวเราสั่งเอาก็ได้นี่"

"เหอะไม่โรแมนติกเอาซะเล้ยพ่อใครเนี่ย?"

ห้างสรรพสินค้า

"ชาร์มว่าเย็นนี้เราซื้อเนื้ออะไรไปให้คาร์ลทำเสต๊กดี~"

"ลูกเลือกเถอะชาร์มไปซื้อผลไม้ก่อนนะ"

"ชาร์มเราสามขวบนะจะให้เด็กสามขวบเลือกเนื้อทำเสต๊กเนี่ยนะ!...พ่อเเม่บ้านนี้นี่ดื้อด้านชะมัด"

ร้านขายดอกไม้

"คาร์ลเราอยากซื้อดอกไม้ไปให้ชาร์มเอาดอกอะไรดี ? ดอกกุหลาบดีมั้ยน้า เอาสีอะไรดีสีแดงก็ดูโรแมนติกดีนะหรือว่าสีขาว...คาร์ล"

"ไม่ทราบว่ามีดอกกุไม้สีดำมั้ยครับผมชอบสีดำ"

อาไร๊!!

บ้าน

"กลับมาแล้วเหรอคิลี หิวมั้ยลูก ไปเดินเล่นที่ไหนมาหื้ม..อ้าว ไปไหนอะ?

"ทำไมเป็๲คนแบบนี้ ๆ ๆ"

เสียงร้องเพลงของเด็กสามขวบเอียงคอเดินเหล่ตามองผู้ปกครองเดินโฉบตุ๊กตาหมีบนโซฟาขึ้นบันไดไปโดยไม่ตอบคำถามของคุณแม่ตัวขาวที่นั่งทำงานหน้าแล็ปท็อปในบ้าน

ผู้เป็๲พ่อร่างใหญ่ผมยาวเดินตามเข้ามาในบ้านติดๆ มองลูกตัวเองเดินทำตัวเป็๲พระเอกมิวสิคร้องเพลงแปลกๆ ทำท่าทางแปลกๆ ขึ้นห้องใต้หลังคาไป

"แม่ชีลูกคุณเป็๲อะไรเนี่ย อยากให้ผมพาไปร้านขายดอกไม้ผมก็พาไปบอกให้ซื้อดอกไม้มาให้คุณผมก็ซื้อมาให้เนี่ยอ้ะ"

คาลเอาดอกไม้ที่ซื้อมาหนึ่งดอกถ้วนไม่ห่อไม่อะไรทั้งสิ้นวางแหมะข้างๆ แล็ปท็อปเครื่องสีขาวแล้วเดินไปล้างมือล้างเท้าหยิบแอปเปิ้ลมากัดทั้งลูกนั่งดูหนังแอคชั่นที่โซฟาเสียงดัง

ชามหยิบดอกกุหลาบสีดำขึ้นมามองแล้วถอนหายใจใส่ดอกไม้หนึ่งหนก่อนจะวางมันลงหยิบแอร์พอดมาสวมหูทำงานต่อโดยที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ชาร์มทำงานเขียนโปรแกรมที่บ้านและช่วยพ่อบุญธรรมสอนหนังสือสมาชิกที่โบสถ์ ส่วนคาร์ลออกไปทำงานไซส์ก่อสร้างบ้างเขียนแบบงานที่บ้านบ้างแล้วก็เป็๲คาร์ลที่พาคิลีออกไปทำกิจกรรมข้างนอกเป็๲ส่วนใหญ่เพราะชาร์มแทบไม่ออกไปไหนเลยถ้าไม่จำเป็๲

ชีวิตครอบครัวที่แสนสมบูรณ์ในจินตนาการของเด็กน้อยในแต่ละวันนั้นสู้ชีวิตมากแม้จะไม่ได้หวังว่ามันจะหวานเยิ้มหยดย้อยทั้งบ้านมีออร่าสีชมพูฟรุ้งฟริ้งแต่อย่างน้อยก็ช่วยมีโมเมนต์รักกันสักนิดสักหน่อยก็ได้มั้ง

"อย่าใส่ร้องเท้าเข้ามาในบ้านได้มั้ยนายไปทำงานมีแต่ฝุ่นแต่โคลนถูบ้านเลยนะ!"

"ชาร์ม ..ชาร์ม.. แม่ชีเห็นถุงเท้าผมมั้ยเนี่ย?"

"อย่าพาลูกไปเล่นหลังบ้านได้ไหมมันรกเนี่ยเนื้อตัวเเดงไปหมดแล้ว!"

"แม่ชีเมื่อไหร่คุณจะอาบน้ำเสร็จเนี่ยอาบบ้าอะไรนานขนาดนี้ผมรีบนะ!"

"ทำไมกินอาหารแล้วไม่ล้างจานมันเกะกะเต็มซิงค์ไม่รู้หรือไง!"

"แม่ชีทำไมต้องแยกเสื้อผ้าผมออกมาจากเครื่องสักผ้าด้วยไม่มีเสื้อผ้าใส่เนี่ยคุณจะให้ผมแก้ผ้าไปทำงานหรือไง!"

แม้จะไม่เคยเห็นพ่อแม่ใช้ความรุนเเรงสักครั้งและไม่เคยทะเลาะกันเสียงดังแต่ทั้งคู่ไม่เคยมีความคิดตรงกันเสียงบ่นเสียงทะเลาะกันด้วยเ๱ื่๵๹เล็กๆกลายเป็๲สิ่งชาชินสำหรับเด็กสามขวบไปแล้ว

มีแต่พี่หมีที่เข้าใจคิลีสินะ

เด็กสามขวบส่ายหัวหนักใจกับภาพผู้ชายตัวโตสองคนที่อยู่ด้วยกันแต่มีเส้นแบ่งกั้นพ้นที่ส่วนตัวชัดเจนมีเพียงลูกที่เข้าไปในโซนนั้นได้

โรงเรียนอนุบาลคุณหมี

"คิลีเป็๲อะไรทำไมหน้าบึ้ง กินขนมมั้ยเราแบ่งให้~"

"ไม่หิว ..เออนี่โอเล่ที่บ้านนายพ่อแม่นายรักกันดีมั้ย?"

"อื้ม~ดีนะ พ่อกับแม่เราก็เป็๲ผู้ชายทั้งคู่เหมือนกันแต่เเม่เราจะไม่ตัวสูงใหญ่เหมือนแม่นายแล้วก็เป็๲คนอ่อนโยนยิ้มง่ายไม่เหมือนแม่นายนะ..อ๊ะ!คิลีไหนบอกไม่กินไงอมไอติมเราครึ่งแท่งเลยแล้วเราจะกินยังไงอ้ะ~"

"ก็กินมันทั้งอย่างนั้นแหละใครใช้ให้มาว่าชาร์มถึงค้าจะตัวใหญ่เท่าคาร์ลหน้านิ่งดูไร้อารมณ์แต่ชาร์มรักเรามากนายไม่เข้าใจวิถีครอบครัวคนคูลหรอก!"

"โถ่ ~คิลีคนเราก็ต้องมีอ่อนหวานมั่งมั้ยอ้ะแข็งกับแข็งมันไม่ไหวมั้ง"

"..แล้วแม่นายทำยังไงให้พ่อนายรักอ้ะนายรู้มั้ย?"

"ก็แม่เราตัวเล็กน่ารัก~"

"ไม่เอาภายนอกดิ่เอาการกระทำอ้ะ!"

"ชงกาแฟให้พ่อทุกเช้า~"

"แค่เนี้ย?"

"ตอนกลางคืนก็น่าจะอุ่นนมให้กินเราเคยตื่นมาได้ยินแว่วๆ"

"ห๊า! พ่อนายอายุเท่าไหร่แล้วยังกินนมอยู่อีก?"

"ยี่สิบห้า พ่อคิลีพึ่งยี่สิบเอ็ดเหมือนกันนี่"

"แม่นายอ้ะ?"

"ยี่สิบสอง แม่คิลีอายุเท่าไหร่นะเราลืม?"