พลิกฟ้าครองดารา

กลิ่นสมุนไพรแห้งกับไอชื้นจากธารเล็กยังลอยอ้อยอิ่งอยู่ใต้ชายคาเรือนไม้
แต่ในใจของอี้ซินกลับไม่มีความสงบเหลืออยู่แม้เพียงเสี้ยว

มู่ชิงหลานมาถึงแล้ว

เพียงข่าวสั้น ๆ จากปากมู่หรงเยว่
ก็เพียงพอจะทำให้เงาที่เคยจมอยู่ลึกในความทรงจำค่อย ๆ ผุดขึ้นอย่างชัดเจน

เด็กสาวผู้หนึ่งในชุดฟ้าจาง
ยืนอยู่ใต้ต้นท้อท้ายหมู่บ้าน
ยามหัวเราะ ดวงตาจะโค้งนิดเดียวราวจันทร์เสี้ยว
ยามนิ่ง เงียบสงบเกินวัย
ยามมองเขา ไม่เคยมีแม้เสี้ยวแววดูแคลนเช่นที่คนทั้งโลกมีให้

ภาพนั้นไหวผ่านแล้วหายไปอย่างรวดเร็ว

อี้ซินจึงเก็บขวดหยกทั้งสองลงในแขนเสื้อ
ก่อนหันมองมู่หรงเยว่

“คนของตระกูลมู่อยู่ที่ใด”

มู่หรงเยว่ตอบโดยไม่รีรอ

“จวนรับแขกชั้นใน”
“แต่ตอนนี้ยังไม่ควรไป”

“เพราะอะไร”

“เพราะมีคนมากเกินไปที่จับตาเจ้าอยู่”

นางตอบเรียบ

“หากเจ้าไปตอนนี้ จะไม่ใช่การพบกัน”
“แต่เป็นการถูกทุกสายตาจับขึ้นเขียงพร้อมกัน”

อี้ซินเงียบไปครู่หนึ่ง

มู่หรงเยว่กล่าวต่อ

“ยิ่งตอนนี้เรือนเมฆาดำเริ่มขยับ ยิ่งไม่ควรผลีผลาม”
“คนที่อยากเห็นเจ้าปะทะกับตระกูลมู่ต่อหน้าแขกชั้นสูง ย่อมมีไม่น้อย”

อี้ซินพยักหน้าเพียงน้อย
เขาเองย่อมรู้ดีว่า นางพูดไม่ผิด

มู่หรงเยว่จึงเหลือบมองสีหน้าเขาอีกครา
ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเพียงเล็กน้อย

“หากนางมาจริง”
“เจ้ากับนางย่อมได้พบกัน”
“เรื่องบางเรื่อง เร่งไปก็ไม่ทำให้เรื่องเบาลง”

อี้ซินมองนางอยู่ชั่วขณะ
ก่อนกล่าวสั้น ๆ

“ขอบใจเจ้ามาก”

มู่หรงเยว่ไม่ได้ตอบ
เพียงยกสายตาขึ้นมองปลายเงาสนไหวอยู่นอกเรือน
จากนั้นจึงหมุนกายกลับเข้าไปด้านใน ทิ้งกลิ่นหอมสะอาดของโอสถไว้เบาบางในอากาศ

อี้ซินออกจากเขตฝ่ายโอสถแต่ไม่กลับเรือนทันที
หากเลือกเดินเลียบแนวผาชั้นในของสำนักแทน

ระหว่างทาง ศิษย์จำนวนมากยังคงแอบมองเขาเป็นระยะ
บางสายตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
บางสายตาแฝงความริษยา
บางสายตาหวาดระแวงชัดเจนถึงขั้นไม่กล้าสบตรง

โดยเฉพาะหลังศึกเมื่อวาน
ชื่อของเขาบนป้ายเทพยุทธ์ไม่ใช่เพียงตัวอักษรทองอีกต่อไป
แต่กลายเป็นก้อนหินที่ถูกโยนลงกลางบึงสงบของสำนักเมฆาครามแล้วจริง ๆ

เขาเดินผ่านลานฝึกย่อยแห่งหนึ่ง
ศิษย์ชั้นนอกสามสี่คนที่กำลังซ้อมกระบวนท่าอยู่รีบหยุดมือทันที
ค้อมศีรษะให้โดยไม่รู้ตัว

อี้ซินหาได้สนใจไม่
เพียงก้าวผ่านไปอย่างนิ่งสงบ

ครั้นถึงทางแยกใต้ต้นสนแก่
สือเหยียนก็รุดเข้ามาจากอีกฝั่งอย่างรวดเร็ว
สีหน้าของเขาในครานี้เคร่งกว่าปกติไม่น้อย

“ข้ากำลังหาเจ้าอยู่พอดี”

อี้ซินหยุดยืน

“เกิดสิ่งใดขึ้น?”

สือเหยียนกวาดตามองรอบด้านก่อนลดเสียงลง

“มีคนมาจากหมู่บ้านเก่าของเจ้า”

แววตาของอี้ซินลึกขึ้นอีกชั้นในทันที

สือเหยียนจึงยื่นซองจดหมายเก่าใบหนึ่งออกมา

ซองนั้นทำจากกระดาษหยาบธรรมดา
ขอบด้านหนึ่งเปื้อนฝุ่นแดงและคราบน้ำเล็กน้อย
เห็นชัดว่าเดินทางไกลมาไม่น้อย

ด้านหน้าเขียนเพียงสามคำด้วยลายมือไม่งามนัก แต่มั่นคงพอควร

ถึงอี้ซิน..

หัวใจของอี้ซินนิ่งหนักขึ้นเสี้ยวหนึ่ง
เขารับซองนั้นมาอย่างช้า ๆ

สือเหยียนกล่าวต่อ

“คนส่งเป็นชาวบ้านแก่คนหนึ่ง”
“บอกว่ามีคณะคนจากภายนอกผ่านหมู่บ้านเจ้าไปก่อนหน้านี้ระยะหนึ่ง”
“หลังจากนั้นไม่นาน เขาจึงได้รับฝากให้ส่งของสิ่งนี้มาถึงมือเจ้า”

อี้ซินคลี่ซองออก

ภายในมีเพียงจดหมายสั้นแผ่นเดียว
และเศษผ้าไหมสีฟ้าอ่อนชิ้นหนึ่ง

เพียงเห็นเศษผ้าชิ้นนั้น
สายตาของเขาก็แข็งค้างไปเสี้ยวหนึ่ง

เพราะเขาจำได้

มันเป็นลายเมฆจางสีเงินบนพื้นผ้าฟ้าอ่อน
ลวดลายเดียวกับผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กที่เด็กสาวผู้หนึ่งเคยพกติดตัวในวัยเยาว์
ครั้งหนึ่งตอนเขาล้มลงแล้วเข่าถลอก นางเคยฉีกชายผ้าผืนนี้พันให้เขาด้วยมือของตนเอง

ความทรงจำแล่นขึ้นวูบแล้วหายไป

อี้ซินจึงก้มลงอ่านตัวหนังสือบนกระดาษทันที

ลายมือบนจดหมายนั้นหาใช่ลายมือของชาวบ้านไม่
หากเรียว คม สงบ และเป็นระเบียบยิ่ง

ตัวอักษรไม่มาก
แต่ยิ่งน้อยกลับยิ่งทำให้ผู้เห็น ใจหนักขึ้น

“ผ่านหมู่บ้านเก่า เห็นเรือนเก่าทรุดโทรมดังเดิม
ผู้คนบอกว่าเจ้ากลับมาแล้ว
โลกภายนอกกล่าวคำมากมาย แต่บางคำหาใช่ความจริงทั้งหมด
หากเจ้ามีใจจะฟังความจริง จงอย่าเพิ่งผลีผลามก่อนพบกัน
— คนที่ยังจำต้นท้อท้ายหมู่บ้านได้”

อักษรบรรทัดสุดท้ายทำให้ปลายนิ้วของอี้ซินหยุดนิ่ง

“คนที่ยังจำต้นท้อท้ายหมู่บ้านได้”

ไม่มีผู้ใดอื่นอีกแล้ว

มู่ชิงหลาน

สือเหยียนแม้จะพยายามไม่มองจดหมายตรง ๆ
แต่เพียงสีหน้าของอี้ซินในเวลานี้
ก็เพียงพอให้เขาคาดเดาได้บางส่วน

“นางส่งมาหรือ”

อี้ซินพับกระดาษเก็บกลับเข้าซองอย่างช้า ๆ
ก่อนตอบเพียงว่า

“อาจใช่”

สือเหยียนยกคิ้ว

“คำพูดของนาง…ฟังดูคล้ายต้องการเตือนเจ้า”

“ใช่”

อี้ซินกล่าวเรียบ

“และคล้ายต้องการบอกด้วยว่า สิ่งที่ข้าเคยเข้าใจ…อาจยังไม่ใช่เรื่องจริงทั้งหมด”

ลมพัดผ่านยอดสนอีกครา
เสียงใบสนเสียดกันแผ่วต่ำราวกระซิบ

สือเหยียนเหลือบมองซองในมือเขา
ก่อนกล่าวเสียงเบาลง

“คนของตระกูลมู่เข้ามาถึงเมฆาครามในเวลานี้”
“เรือนเมฆาดำก็เริ่มขยับ”
“ข้าไม่คิดว่าสองเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องบังเอิญ”

อี้ซินเงยหน้ามองออกไปยังแนวเรือนชั้นในด้านตะวันออก
ดวงตาคมนิ่งลึกดุจขุมน้ำคืนเดือนมืด

“แน่นอนว่าไม่บังเอิญ”

“เจ้าคิดสิ่งใด”

“คิดว่าคนที่ต้องการให้พันธะนี้ขาด”

เขาตอบช้า ๆ

“กำลังเริ่มร้อนใจแล้ว”

สือเหยียนเงียบไป
เพราะน้ำหนักในประโยคนั้นชัดเจนเกินพอ

หากมู่ชิงหลานยังไม่ตัดใจ
หากตระกูลมู่ยังไม่ตัดขาดเด็ดขาด
หากอี้ซินกลับลุกขึ้นมาได้เร็วเกินคาด
ผู้ที่เคยลงแรงเพื่อให้เขาถูกกลบฝังย่อมไม่อาจนั่งนิ่งอยู่ได้แน่

อี้ซินเก็บซองจดหมายและเศษผ้าไหมไว้ในอกเสื้อด้านใน
จากนั้นจึงกล่าวขึ้น

“คนส่งยังอยู่หรือไม่”

“ไม่อยู่แล้ว”

สือเหยียนตอบ

“วางจดหมายแล้วก็รีบลงเขาไป”
“แต่เขาทิ้งอีกคำหนึ่งไว้”

“ว่าอย่างไร”

“คนของตระกูลมู่ที่ผ่านหมู่บ้านเจ้า”

สือเหยียนลดเสียงลงอีก

“ดูเหมือนจะมีคนติดตามพวกเขาอยู่ด้วยตั้งแต่ยังไม่เข้าเขตเมฆาคราม”

ครานี้แววตาของอี้ซินเปลี่ยนชัดกว่าเดิม

แปลว่าเงามือที่เล่นงานเขา
ไม่ได้เพิ่งเริ่มลงมือในสำนัก
แต่มันลากยาวมาจากภายนอกแล้ว

เขากำชายเสื้อแน่นเพียงเสี้ยว
ก่อนจะค่อยผ่อนออก

“ไปจวนรับแขก”

เขากล่าวทันที

สือเหยียนสะดุ้ง

“ตอนนี้หรือ”

“ไม่ได้เข้าไปพบ”

อี้ซินตอบ

“เพียงไปดู”

จวนรับแขกของสำนักเมฆาครามตั้งอยู่บนสันเขาด้านตะวันออก
แยกออกจากเขตศิษย์ชั้นในพอสมควร
ทางเดินขึ้นไปปูด้วยศิลาเทา มีต้นสนเก่าแก่เรียงรายสองข้างทาง
ตัวจวนสร้างด้วยไม้หอมและกระเบื้องเขียวเข้ม
แม้จะไม่โอ่อ่าเท่าคฤหาสน์ตระกูลใหญ่ภายนอก
แต่ก็ถือว่าสมศักดิ์ศรีสำนักระดับต่ำที่ยังมีหน้ามีตาในภูมิภาคอยู่บ้าง

ระหว่างทางขึ้นเขา
สือเหยียนเอ่ยเตือนอยู่หลายครา

“หากเจ้าเข้าใกล้มากเกินไป คนของจวนย่อมรู้”

“ข้ารู้”

“หากพวกเขารู้ว่ามีคนของตระกูลมู่อยู่ข้างใน แล้วเจ้าปรากฏตัวตอนนี้”

สือเหยียนขมวดคิ้ว

“เรื่องจะยิ่งยุ่ง”

อี้ซินกลับไม่ตอบ
เพียงเดินต่อไปด้วยฝีเท้าไม่เร็วไม่ช้า

เมื่อมาถึงแนวสนชั้นนอกของจวนรับแขก
เขาจึงหยุดลง

เบื้องหน้าห่างออกไปราวหลายสิบจั้ง
เป็นลานหินหน้าจวน
มีคนของสำนักและคนรับใช้จากภายนอกขยับเดินเข้าออกอยู่เป็นระยะ
อากาศสงบนิ่ง
แต่กลับตึงอย่างประหลาด

อี้ซินใช้เงาต้นสนบังร่าง
สายตากวาดช้า ๆ ไปทั่วลาน

แล้วเขาก็เห็นนาง

สตรีผู้หนึ่งกำลังยืนอยู่ตรงระเบียงชั้นสองของจวน
เพียงเสี้ยวหน้าที่โผล่พ้นม่านโปร่งสีฟ้าออกมา
ก็มากพอจะทำให้หัวใจของเขากระตุกแรงกว่าปะทะศัตรูใดในวันนี้

นางอยู่ในอาภรณ์ยาวสีฟ้าอมเขียวอ่อน
ลายปักเมฆน้ำค้างวิจิตรแต่ไม่ฟุ่มเฟือย
เรือนกายอรชรระหงตั้งตรงอย่างสงบ
เส้นผมดำยาวสลวยดุจน้ำหมึก รวบขึ้นครึ่งหนึ่งด้วยปิ่นหยกสีเงิน
ใบหน้าด้านข้างของนางงดงามถึงขั้นทำให้แสงแดดที่ตกกระทบอยู่รอบกายดูอ่อนลงไปทันที

หากหนิงเยว่อิงงามเย็นดุจจันทร์
เสวี่ยอวิ๋นเหยางามสูงส่งดุจหิมะสวรรค์
มู่ชิงหลานกลับงามอย่างบุปผาน้ำค้างในรุ่งสาง

งามอย่างนุ่มนวล ละเมียด ลึกซึ้ง

แต่ยิ่งมองยิ่งรู้สึกถึงศักดิ์ศรีและความเด็ดเดี่ยวที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความสงบ

ดวงตาคู่งามของนางทอดมองไปไกลนอกระเบียง
แม้มองจากด้านข้างก็ยังเห็นได้ว่ามันนิ่งและลึกยิ่ง
ราวกับแบกหลายสิ่งไว้ในใจมานานเกินกว่าใบหน้าอ่อนเยาว์นี้ควรแบกรับ

สือเหยียนที่ยืนข้างกันถึงกับผ่อนลมหายใจยาวเบามาก

“เช่นนี้เอง...”

เขาพึมพำ “ไม่แปลกที่เจ้าจะจำไม่ลืม”

อี้ซินไม่ได้ตอบ

เพราะในวินาทีนั้น
มู่ชิงหลานพลันหันศีรษะมา

นางมองไม่เห็นเขาตรง ๆ เพราะมีแนวสนและม่านจางบังอยู่
แต่เหมือนสัญชาตญาณบางอย่างจะกระตุกให้นางหันมาทางนี้พอดี

ดวงตาคู่งามสงบนิ่งนั้นชะงักไปเสี้ยวหนึ่ง

แล้วนางก็ค่อย ๆ ยกมือขึ้นแนบขอบระเบียง
นิ้วเรียวขาวแตะลงเบา ๆ บนไม้แกะสลักตรงหน้า
จังหวะนั้นช้า เรียบ และคล้ายไม่มีความหมายต่อคนทั่วไป

ทว่าอี้ซินกลับเข้าใจในทันที

เพราะนั่นคือจังหวะเคาะไม้สองครั้งเบา ๆ แบบเดียวกับที่นางเคยใช้เรียกเขาไปพบใต้ต้นท้อท้ายหมู่บ้านยามยังเด็ก

ตึก.. ตึก..

เพียงสองครั้ง

ร่างของสือเหยียนแข็งไปเสี้ยวหนึ่ง
เขาไม่ได้รู้รหัสนั้น
แต่ก็รู้พอจะดูออกว่านี่ไม่ใช่การขยับอย่างไร้ความหมายแน่..

อี้ซินยังคงยืนนิ่งใต้เงาสน
แววตาที่เดิมเย็นลึกกลับไหวอยู่ข้างในอย่างที่แม้ตนเองก็ไม่คุ้น

มู่ชิงหลานมองมาทางนี้อีกครู่
ก่อนจะค่อย ๆ ลดมือลง
จากนั้นจึงถอยกลับเข้าไปหลังม่านอย่างสงบ

ภาพของนางหายไป
แต่คลื่นในใจของเขากลับไม่สงบลงตาม

สือเหยียนหันมามองหน้าเขา
คราวนี้ไม่มีรอยยิ้มกึ่งแซวเช่นเคย
มีเพียงน้ำเสียงเคร่งแต่แฝงความเข้าใจ

“นางรู้ว่าเจ้าอยู่ตรงนี้?”

“ใช่”

“แต่ไม่เรียกเจ้าเข้าไป”

อี้ซินนิ่งไปอึดใจ
ก่อนตอบช้า ๆ

“เพราะข้างใน...คงมีคนที่ไม่ควรให้ข้าเข้าไปพบตรง ๆ ตอนนี้”

เพียงประโยคเดียว
สือเหยียนก็เข้าใจทันทีว่า
สิ่งที่อยู่หลังม่านจวนนั้นไม่ได้มีแค่มู่ชิงหลาน
ยังมีสายตา มีอำนาจ และมีแรงกดจากตระกูลที่กำลังบีบนางอยู่จริง

อี้ซินหันหลังกลับจากแนวสนในที่สุด

เขาไม่ได้เข้าไป
ไม่ได้เรียกชื่อ
ไม่ได้แสดงตน

แต่เพียงการได้เห็นนาง
ได้เห็นจังหวะเคาะไม้สองครั้งนั้น
ก็เพียงพอแล้วจะทำให้เขารู้ว่า

ความสัมพันธ์นี้…ยังไม่ได้ตายไป

และคนที่พยายามฝังมันให้หายไป
กำลังจะต้องพบว่าของบางอย่างในโลกนี้
ต่อให้กดไว้เนิ่นนานเพียงใด
ก็ไม่มีวันดับลงตามใจใครได้ง่าย ๆ

ระหว่างทางกลับ
สือเหยียนยังคงเงียบไปพักหนึ่ง
ก่อนจะกล่าวขึ้นช้า ๆ

“ข้าเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมคนบางพวกถึงอยากให้พันธะนี้ตายไป”

“เพราะเหตุใด”

“เพราะหากนางยังยืนอยู่ข้างเจ้า”

เขาหัวเราะแห้งนิด ๆ

“คนที่เคยดูถูกเจ้าทั้งหมดคงเหมือนโดนตบหน้าไปทั้งแผ่นดิน”

อี้ซินไม่ตอบ
แต่ปลายตากลับเย็นลงอย่างน่ากลัว

ใช่..

ไม่ใช่เพียงเพราะความรักหรืออดีต
แต่เพราะพันธะนี้เองเกี่ยวพันกับศักดิ์ศรี อำนาจ และหน้าตาของหลายฝ่าย

ผู้ใดอยากให้มันขาด
ย่อมไม่ใช่เพราะเรื่องหัวใจอย่างเดียว..

ครั้นกลับถึงครึ่งทาง
เสียงระฆังจากลานเทพยุทธ์ชั้นในก็ดังขึ้นอีกครา

กังวานไม่หนักเท่าระฆังเรียกรวมพล
แต่ยาวลึกพอจะเรียกศิษย์ชั้นในจำนวนมากให้หันมองพร้อมกัน

สือเหยียนหันหน้าไปทางนั้นทันที
สีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย

“ประกาศเรียกศิษย์มีลำดับขึ้นป้าย”

อี้ซินดวงตาวูบ

ทั้งสองเร่งฝีเท้าในทันที..

เมื่อลานเทพยุทธ์ปรากฏแก่สายตา
ผู้คนจำนวนมากก็รวมตัวกันแล้วจริง ๆ

ศิษย์ชั้นในยืนเรียงกันเป็นชั้น
ศิษย์ชั้นนอกบางส่วนก็แอบขึ้นมาดูจากขอบลาน
ฉินก่วงยืนอยู่หน้าแท่นหิน
ด้านข้างมีผู้อาวุโสอาวุโสสองคนในชุดครามเข้ม
ส่วนลั่วชิงเหยาก็ยืนอยู่ด้านขวาของป้ายเทพยุทธ์ดังเดิม

ยามอี้ซินก้าวเข้าสู่ลาน
สายตาของคนทั้งผืนก็หันมาที่เขาแทบพร้อมกัน

โดยเฉพาะเมื่อคราวนี้เขา “ไม่มีดาบ” พาดบ่า

ความสงสัยยิ่งพุ่งขึ้นหลายเท่า

ฉินก่วงกวาดตามองผู้คนก่อนกล่าวเสียงก้อง

“วันนี้เรียกผู้มีชื่อบนป้ายเทพยุทธ์มาเพราะเหตุสองประการ”

ทั่วลานเงียบกริบ

“ประการแรก

รายชื่อผู้มีสิทธิ์เข้าสู่รอบคัดเลือกรอบต้นของเวทีภายในสำนักจะประกาศในไม่ช้า”

“ประการที่สอง
มีการพบเงาคนลอบสอดแนมในเขตศิษย์ชั้นในเมื่อคืน”

เสียงฮือเบา ๆ ดังขึ้นทันที

ฉินก่วงยกมือ
ความเงียบจึงกลับคืน

“ผู้ใดคิดใช้เงามืดเล่นงานกันในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อเช่นนี้”

เขากล่าวชัด “ไม่ต่างจากประกาศศัตรูกับกฎของสำนัก”

น้ำเสียงนั้นทำให้หลายคนหน้าเปลี่ยน
โดยเฉพาะกลุ่มศิษย์แถบเรือนเมฆาดำซึ่งยืนอยู่มุมหนึ่งของลาน

อี้ซินกวาดสายตาไปยังกลุ่มนั้นแวบหนึ่ง
ก็พบว่าหลายคนหลบตาแทบในทันที

ลั่วชิงเหยาซึ่งยืนเงียบมาตลอด
พลันกล่าวขึ้นเสียงใสแต่หนักแน่น

“ผู้ใดคิดลอบกัดอยู่ในเงา”

นางเอ่ยช้า ๆ

“ระวังเถิด”

“เพราะบางครั้งคนที่ถูกหมายหัว…อาจไม่ได้ตายตามที่เจ้าหวัง”

“แต่อาจหันกลับมาฉีกคอเจ้าทีละคนก็เป็นได้”

ถ้อยคำนี้ไม่ได้เอ่ยนามผู้ใด
แต่คนทั้งลานกลับรู้สึกพร้อมกันว่ามันฟาดใส่พวกหนึ่งเต็ม ๆ

โดยเฉพาะเมื่อผู้กล่าวคือ ลั่วชิงเหยา
หญิงงามอันดับหนึ่งของสำนักและศิษย์อันดับสูงบนป้ายเทพยุทธ์
น้ำหนักของคำเหล่านั้นยิ่งกดดันผู้ฟังหนักกว่าปกติหลายส่วน..

อี้ซินหันไปมองนางเพียงครู่เดียว
แววตาคู่งามของนางยังคงนิ่งและสูงส่งดังเดิม
แต่กลับจับเขาอยู่ชัดเจนกว่าแต่ก่อน

คล้ายจะบอกเขากลาย ๆ ว่า
นางเห็นแล้ว
และนางรู้ว่าศึกนี้เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น..

ฉินก่วงจึงกล่าวต่ออีกไม่กี่ประโยคก่อนปล่อยผู้คนแยกย้าย
แต่คลื่นกระเพื่อมในลานหาได้สงบลงไม่

ครั้นผู้คนเริ่มถอยออก
ศิษย์ชั้นในกลุ่มหนึ่งทางเรือนเมฆาดำกลับยังยืนนิ่งอยู่
นำโดยชายหน้าซีดผู้หนึ่งซึ่งดวงตาเรียวแคบและเย็นราวงูพิษ

เขามองอี้ซินอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนยิ้มแผ่ว

“ศิษย์น้องอี้ช่างมีความสามารถดีจริง”

เขาเอ่ยเสียงไม่ดังไม่เบา

“เพิ่งขึ้นป้ายได้ไม่นาน ก็ทำให้คนทั้งสำนักพูดถึงไม่หยุดแล้ว”

คนรอบ ๆ เงียบลงอีกครั้ง

อี้ซินมองเขาตรง ๆ
แม้ยังไม่รู้ชื่อแน่ชัด
แต่กลิ่นอายของคนผู้นี้ชัดเจนว่าไม่ใช่พวกปลายแถว

“คนที่ชอบใช้ปากแทนกระบี่”

อี้ซินตอบเรียบ

“มักเพราะรู้ว่ากระบี่ตนไม่คมกล้าพอที่จะทำให้ผู้อื่นหวาดกลัว”

ชายคนนั้นรอยยิ้มแข็งค้างเล็กน้อย

รอบลานเงียบจนได้ยินแม้แต่เสียงลมผ่านชายธง

จากนั้นรอยยิ้มของมันจึงกลับมาอีกครา
แต่เย็นเยีบยกว่าเดิมชัดเจน

“ดี”

มันว่า “เช่นนั้นอีกไม่นาน เราคงได้เห็นกันว่า ระหว่างปากกับกระบี่ ของผู้ใดกันแน่ที่ไร้ค่า”

อี้ซินไม่ตอบ
เพียงกวาดตามองมันตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างเย็นชา

สายตาเช่นนั้นทำให้ชายผู้นั้นปวดแปลบกลางอกอย่างประหลาด
เพราะมันสัมผัสได้ชัดว่า
อีกฝ่ายไม่ได้มองมันเป็นคู่ที่เท่าเทียม
แต่มองราวกำลังประเมินว่า เมื่อใดควรเหยียบให้จมลงดินเท่านั้น

ชายจากเรือนเมฆาดำจึงสะบัดแขนเสื้อกลับไปพร้อมคนของมัน

สือเหยียนซึ่งยืนมองอยู่ข้างหลังหัวเราะหึเบา ๆ

“เจ้าเพิ่งขึ้นลำดับไม่นาน”

เขาว่า “แต่ดูเหมือนคนที่อยากเอาหัวมาชนกำแพงจะมีไม่น้อย”

อี้ซินมองกลุ่มคนที่จากไป
ดวงตาเย็นลึกดุจบ่อน้ำกลางคืน

“เป็นเช่นนี้ยิ่งดี”

เขากล่าว

“ข้ากำลังต้องการเหยื่อให้กระดูกข้าอุ่นมืออยู่พอดี”

ลมยามบ่ายพัดผ่านป้ายเทพยุทธ์
ตัวอักษรชื่อเขาบนอันดับเจ็ดสิบสามสะท้อนแสงทองนิ่งสงบ

แต่ใต้ความนิ่งนั้น
เมฆาครามทั้งสำนักได้เริ่มก่อตัวเป็นพายุอีกชั้นแล้วจริง ๆ

และครานี้—
ทั้งเงามือจากเรือนเมฆาดำ
ทั้งสายตาจากลั่วชิงเหยา
ทั้งข่าวจากมู่ชิงหลาน
ต่างกำลังหลั่งไหลเข้าหาอี้ซินพร้อมกันทีละสาย

ภายภาคหน้า...
คงไม่มีวันสงบลงง่ายอีกแล้ว..