จักรพรรดิกระบี่โอสถ

หลังจากค่ำวันนั้นที่เซียฉินหลอมโอสถไม่สำเร็จเขาใช้เวลาทั้งคืนเขียนบันทึกสูตรที่ลองผิดลองถูก

พร้อมทั้งวิเคราะห์จุดผิดพลาดด้วยความตั้งใจ

รุ่งเช้า…เขากลับเข้าสำนักชิงเหอทันก่อนประตูจะปิด

ทันทีที่เหยียบย่างถึงลานกว้างของเรือนศิษย์ภายนอกเสียงเรียกคุ้นหูก็ดังขึ้นจากด้านข้าง

“เจ้ากลับมาช้าเลยนะข้ารอมอบของอยู่นาน!”

เซียฉินหันไปมองก็เห็น หงเทียนยืนอยู่พร้อมกล่องไม้ขนาดพอดีมือบนฝ่ามือ ใบหน้าที่มักเต็มไปด้วยรอยยิ้มคราวนี้ดูจริงจังกว่าปกติ

“ของจากบ้านข้าเองกลิ่นแรงหน่อยนะ อย่าเปิดในห้องล่ะ” หงเทียนพูดยิ้ม ๆ แล้วยื่นกล่องให้

เซียฉินรับไว้โดยไม่ถามอะไรมากกลิ่นน้ำมันพริกกับเนื้ออบสมุนไพรเล็ดลอดออกมาแม้ยังไม่เปิด…“กลิ่นแรง”ดูจะยังไม่พออธิบาย

เซียฉินนั่งจัดสมุนไพรอยู่ตรงระเบียงจู่ ๆ ก็มีเงาร่างหนึ่งเดินตรงเข้ามาพร้อมถุงผ้าเล็ก ๆ ในมือ

ฉู่เหยียน ทิ้งตัวนั่งลงข้าง ๆ พลางวางของลงตรงหน้า
“เมื่อวานข้าแวะไปที่ร้านของน้องหลันมา นางฝากของมาให้เจ้า”

เซียฉินรับห่อกระดาษบาง ๆที่ผูกอย่างเรียบง่ายขึ้นมา
“ขนม?”

“ขนมพื้นบ้านฝีมือนางเองข้าชิมแล้ว ไม่เลวเลยนะ”
เขาพูดพลางยิ้มบาง ๆ แล้วก็หยิบอีกถุงที่ดูหนักกว่าขึ้นมาเขย่าเบา ๆ
“ส่วนอันนี้ สมุนไพรพื้นบ้านข้าคิดจะลองปลูกไว้แถบหลังเรือนสัตว์เลี้ยงของสำนัก

เห็นว่าสัตว์อสูรเล็ก ๆมันกินแล้วสงบขึ้นดี ข้าอยากฝึกให้มันเชื่อง”

เซียฉินพยักหน้ารับ “ดีแล้วอย่างน้อยมันก็เป็นประโยชน์กับการฝึก”

ฉู่เหยียนยิ้มมุมปากนิดหนึ่งก่อนจะลุกขึ้นขอตัวไปดูสัตว์ในเล้า
ทิ้งให้เซียฉินนั่งเงียบ ๆ อยู่ใต้เงาไม้ก่อนจะรู้สึกถึงใครบางคนเดินเข้ามาอีกคน

เสียงฝีเท้าเบาและร่มเงาที่ยืนนิ่งตรงขอบเงื่อน

ไป๋อี้หาน ปรากฏตัวเงียบ ๆ ชุดคลุมสีฟ้าขลิบขาวสะอาดสะอ้านใบหน้าเรียบสงบตามแบบฉบับคนไม่พูดมาก

“ข้าได้ยินว่าเจ้าอยากออกไปล่าในวันออกจากสำนักรอบหน้า”เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

เซียฉินพยักหน้า “ใช่ ข้าวางแผนไว้และอยากช่วยพวกเจ้าไปกับข้าด้วย”

ไป๋อี้หานหยิบม้วนกระดาษขนาดเล็กส่งให้

“แผนที่บางส่วนรอบนอกของป่าฉู่หมิง มีจุดพักที่คนไม่ค่อยรู้ ข้าคิดว่าคงได้ใช้ประโยชน์”

เซียฉินรับไว้ด้วยความสงสัยแต่ไม่ปฏิเสธ “ขอบใจ ข้าจะดูให้ละเอียด”

ไป๋อี้หานพยักหน้าเพียงเล็กน้อยก่อนจะเดินจากไปเงียบ ๆ
ทิ้งไว้เพียงลมเย็นและแผนที่ในมือ

หงเทียนเดินมาจากอีกทางเห็นเงาไป๋อี้หานหายลับตาพอดี
“เขายังพูดน้อยเหมือนเดิมแฮะ”

“เป็นคนที่เงียบแต่เป็นมิตรกว่าที่คิดนะ”

เซียฉินเอ่ยเบา ๆ ก่อนจะเก็บแผนที่เข้าเสื้อด้านใน

ระหว่างรอวันเปิดอนุญาตให้ออกนอกสำนักรอบถัดไป
เซียฉินใช้เวลาส่วนใหญ่ใน หอสมุดชิงเหอ ซึ่งตั้งอยู่ทางเหนือของสำนัก

หอสมุดแห่งนี้แม้ไม่ใหญ่เท่าในตำนาน

แต่ก็เต็มไปด้วยตำราเกี่ยวกับการฝึกปราณ สมุนไพรและโดยเฉพาะ — สัตว์อสูร

“มู่หู่เหมันต์มักอาศัยในถ้ำเย็น ทนพิษได้ระดับกลาง”

“แร้งหินเขี้ยวคมบินต่ำ เวลาล่าเหยื่อมักใช้กรงเล็บข่วนด้านหลัง”

เซียฉินจดชื่อ ลักษณะ และพฤติกรรมสัตว์อสูรต่างๆ

ลงในสมุดบันทึกที่เขาพกติดตัวตลอด แม้ไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญ

แต่เขาเข้าใจว่าความรู้คืออาวุธอย่างหนึ่งในสนามต่อสู้

สามวันต่อมา

เสียงฆ้องของสำนักดังขึ้นอีกครั้งแจ้งข่าวเปิด

“วันออกนอกสำนัก” สำหรับศิษย์ภายนอก

เซียฉินปิดสมุดบันทึก เดินกลับไปยังเรือนพักแล้วเรียกเพื่อน ๆ มารวมตัว

“พรุ่งนี้เช้าเราออกล่า” เขาพูดสั้น ๆ

“แผนมีไหม?” หงเทียนถามพลางยกคิ้ว

“มี…” เซียฉินยิ้มบาง ๆ“แต่ต้องฟังกันก่อนที่ป่าฉู่หมิง

ข้าศึกษาเส้นทางใหม่ไว้แล้วมีจุดหนึ่งที่มีสัตว์อสูรระดับสอง-สามหมุนเวียน

แต่ไม่อันตรายเกินไปสำหรับพวกเรา”

หลี่เหยินกับหงเทียนพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ

คืนนี้…แม้สายลมจะเย็นกว่าทุกวันแต่อากาศในกลุ่มเล็ก ๆ นี้กลับอบอุ่นอย่างประหลาด