หลังจากที่ผิงกู่ทำการสำรวจและสืบหาเบาะแสในที่เกิดเหตุเรียบร้อยแล้วได้ความว่าเป็ฝีมือคนร้ายชาวแคว้นหลีจริงๆดังนั้นฝ่าาจึงมีรับสั่งให้เหล่าขุนนางเข้าเฝ้าเพื่อปรึกษาหารือเื่ที่มีคนของแคว้นหลีลอบเข้ามาขโมยตำราพิชัยยุทธ์อีกทั้งยังมีจิตใจอำมหิตเผาหัวหน้าดูแลโรงเก็บตำราให้ตายทั้งเป็อีก
“เ้าได้เบาะแสฐานลับพรรคพวกชาวแคว้นหลีแล้วหรือยัง ท่านแม่ทัพซูเยี่ยน”ฝ่าาตรัสถาม
“กระหม่อมรู้สึกละอายใจจริงๆ กระหม่อมได้พากองทหารออกตามหาพวกมันจนทั่วแล้วแต่ยังหาไม่เจอเลยพะย่ะค่ะ” แม่ทัพซูเยี่ยนรู้สึกผิด
“ทูลฝ่าา เื่ตามหาชาวแคว้นหลีที่ลอบเข้ามายังแคว้นเราถือเป็เื่ด่วนกระหม่อมขอเสนอให้หยุนฮวาเป็ผู้ช่วยทำนายแหล่งที่ซ่อนของศัตรูให้พะย่ะค่ะ”องค์ชายรองทรงเสนอ
“เอ่อ!กระหม่อมคิดว่าพวกเราควรสืบหาจากข้อเท็จจริงนะพะย่ะค่ะ” ท่านแม่ทัพซูเยี่ยนแย้ง
“ในเมื่อท่านลองใช้วิธีการสืบจากร่องรอยและสอบถามพยานรู้เห็นแล้วแต่ท่านก็ยังหาที่ซ่อนศัตรูไม่เจอดังนั้นการลองตามหาตามคำทำนายดูก็ไม่น่าจะเสียเวลาอะไรมากขนาดนั้นนี่” องค์ชายรองตรัส
“เอาล่ะ! เลิกถกเถียงกันเถิด เบิกตัวหยุนฮวาเข้ามาแล้วให้นางลองทำนายดูก็แล้วกัน” ฝ่าาทรงตัดบท
“พะย่ะค่ะ” องค์ชายรองตรัส
หยุนฮวาจึงเดินเข้ามาในท้องพระโรงจากนั้นกงกงก็ยกโต๊ะมาวางเพื่อให้ท่านหมอดูใช้ประกอบพิธีกรรมโยนเหรียญเสี่ยงทายนางใช้เหรียญสามเหรียญ พอโยนเสร็จนางก็นับนิ้ว จากนั้นนางก็กล่าวว่า “ทูลฝ่าา ท่านอ๋องแห่งแคว้นหลีและพรรคพวกอยู่ทางทิศตะวันตกค่ายลับของพวกเขาอยู่ภายในป่าเพคะ”
“งั้นองค์รัชทายาทและท่านแม่ทัพซูเยี่ยนจงรีบมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกตามที่หยุนฮวาบอกเถิดระวังตัวด้วย ท่านอ๋องแห่งแคว้นหลีเชี่ยวชาญเื่ค่ายกล พวกท่านอาจเสียทีได้”ฝ่าาทรงเตือน
“รับด้วยเกล้าพะย่ะค่ะ” องค์รัชทายาทและท่านแม่ทัพรับคำ
และแล้วองค์รัชทายาท ท่านแม่ทัพซูเยี่ยนและรองแม่ทัพผิงหลางจึงต้องรีบเตรียมทัพเพื่อมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกตามที่หมอดูหยุนฮวาทำนายไว้
******************************
ระหว่างที่ออกเดินทางด้วยกัน
“ฝ่าาและองค์ชายรองงมงายหลงเชื่อคำทำนายมากเกินไปจริงๆ” องค์รัชทายาททรงเป็ห่วง
“หม่อมฉันได้ยินมาว่าหยุนฮวาทำนายแม่นมากเลยนะเพคะ” รองแม่ทัพผิงหลางให้ความเห็น
“แต่คนเรานั้นจะเชื่อคำทำนายไปเสียหมดไม่ได้นะ หากเป็เช่นนั้นถ้าฝ่าาทรง้าตามหาคนร้าย แล้วให้หมอดูเป็ผู้ทำนายว่าใครเป็คนร้ายคนนั้นก็จะถูกนำตัวไปสอบสวน แล้วถ้าคนนั้นเป็ผู้บริสุทธิ์ล่ะ จะว่ายังไง” องค์รัชทายาทตรัส
“พวกเราใกล้ถึงป่าตามที่หมอดูบอกแล้วพะย่ะค่ะ” แม่ทัพซูเยี่ยนกล่าว
“นั่นอะไรเพคะ ทำไมมีหมอกควันด้วย” รองแม่ทัพผิงหลางชี้
“ระวังพะย่ะค่ะ มันเป็ค่ายกล” แม่ทัพซูเยี่ยนเตือน
แต่แล้วเนื่องจากหมอกควันหนามากทำให้แต่ละคนพากันเดินหลงไปคนละทิศคนละทาง จนกระทั่งพากันหล่นลงไปในหลุมกับดักใต้ดินนั้นเป็เหมือนเขาวงกต ทุกคนเดินหลงเข้าไปจนกระทั่งพวกเขาพากันเข้าไปรวมอยู่ในห้องโถงใหญ่นั่นจึงกลายเป็คุกขังทุกคนไว้ที่นั่นยกเว้นรองแม่ทัพผิงหลาง
******************************
ท่านรองแม่ทัพผิงหลางเป็คนเดียวที่สามารถเดินจนพ้นหมอกควันมาได้และนางก็ได้พบกับท่านอ๋องแห่งแคว้นหลี
“เจอกันอีกแล้วนะผิงหลาง นี่คงเป็บุพเพสันนิวาสที่ทำให้พวกเราได้พบกันอีก”ท่านอ๋องตรัส
“ทุกคนอยู่ที่ไหนเพคะ ทรงปล่อยองค์รัชทายาทและพรรคพวกเถิดอีกไม่นานกำลังเสริมจะตามมาที่นี่แล้ว” รองแม่ทัพผิงหลางรีบขู่
“อย่าไปสนใจเลย พวกเรากลับแคว้นหลีกันเถอะ” ท่านอ๋องทรง้าพาตัวผิงหลางกลับไปเป็ชายาของพระองค์
“หม่อมฉันรักแผ่นดินฉิน หม่อมฉันเกิดที่นี่ก็ต้องตายที่นี่ และไม่มีวันคิดคดทรยศแคว้นฉินเด็ดขาดเพคะ”รองแม่ทัพกล่าวอย่างมุ่งมั่น
“เพราะอย่างนี้ไง เราถึงชอบเ้ามาก” ท่านอ๋องตรัส
“หม่อมฉันไม่เหมาะกับพระองค์หรอกเพคะ” รองแม่ทัพกล่าว
“ทหารจับนาง” ท่านอ๋องทรงสั่งลูกน้อง
ผิงหลางจึงชักดาบเข้าต่อสู้กับเหล่าทหารแคว้นหลีแม้ว่าผิงหลางจะมีวรยุทธ์สูงแต่ว่านางเป็เพียงผู้หญิงตัวคนเดียวพละกำลังของนางก็เริ่มอ่อนล้า ผิงหลางจำเป็ต้องหนีเพื่อไปตั้งหลักก่อนนางตัวคนเดียวไม่อาจไปช่วยพรรคพวกได้ในตอนนี้ นางจึงใช้ะเิควันแล้วรีบหลบหนีไปทันที
“บ้าจริง! นางหนีไปได้” ท่านอ๋องทรงกริ้ว
“ให้กระหม่อมตามมั้ยพะย่ะค่ะ” จอมยุทธ์หยางจู่เสนอ
“ไม่ต้อง! นางคือเนื้อคู่ของเรา ยังไงพวกเราก็ต้องได้เจอกันอีกตอนนี้พวกเรารีบกลับแคว้นหลีกันเถอะ พวกเราได้ตำราที่้าแล้วนี่” ท่านอ๋องทรงไม่เร่งรีบพาตัวผิงหลางกลับแคว้นเพราะทรงมั่นพระทัยว่านางเป็เนื้อคู่ของพระองค์ยังไงก็ต้องได้เจอกันอีกอย่างแน่นอน
“พะย่ะค่ะ” หยางจู่รับคำ
ดังนั้นท่านอ๋องจึงนำทัพทหารแคว้นหลีกลับแคว้นและปล่อยให้องค์รัชทายาทและท่านแม่ทัพพร้อมกับพรรคพวกถูกขังในคุกใต้ดินอยู่อย่างนั้น
******************************
พอท่านรองแม่ทัพผิงหลางหนีกลับมาถึงค่ายทหารนางรีบไปนำกำลังเสริมเพื่อออกตามหาองค์รัชทายาทและท่านแม่ทัพจนทั่วทั้งป่าที่ตั้งค่ายกลแห่งนั้นแต่หายังไงก็ไม่เจอ จนกระทั่งค่ำมืดแล้วนางจำต้องพาทหารกลับค่ายทหารก่อนเพื่อปรึกษาหารือกันว่าจะตามหาที่ไหนได้อีก
ณ ค่ายทหาร
“พวกเขาไปอยู่ที่ไหนกันนะ เหตุใดถึงตามหาพวกเขาไม่เจอเลย” ท่านรองแม่ทัพผิงหลางบ่น
“ลองปรึกษาท่านหมอดูหยุนฮวาดีมั้ยขอรับ” ที่ปรึกษาแนะนำ
“ได้! งั้นข้าจะไปพบนางเดี๋ยวนี้” ผิงหลางยอมพึ่งพาหมอดู
ผิงหลางจึงรีบไปพบท่านหมอดูหยุนฮวาทันที
ณบ้านพักของท่านหมอดูหยุนฮวาที่อยู่ภายในตำหนักองค์ชายรอง
“ท่านหมอดู! ได้โปรดเถิด ตอนนี้องค์รัชทายาทท่านแม่ทัพและเหล่าทหารหายตัวไป ข้าพยายามพากำลังเสริมออกตามหาพวกท่านแล้วแต่ตามหาไม่เจอเลย ท่านช่วยทำนายได้หรือไม่” รองแม่ทัพผิงหลางขอร้อง
“ข้าบอกได้เพียงว่า พวกเขายังอยู่ในป่าแห่งนั้นนั่นแหละท่านลองตามหาใหม่เถิด” ท่านหมอดูกล่าว
“แต่ว่า….” รองแม่ทัพกล่าวไม่จบ
“ข้าทำนายได้เท่านี้จริงๆ ขอโทษด้วยท่านรองแม่ทัพ” ท่านหมอดูรีบตัดบท
“ขอบคุณท่านมาก ข้าขอตัวก่อน” ท่านรองแม่ทัพเข้าใจแล้วว่าเนื่องจากท่านหมอดูเป็คนขององค์ชายรองดังนั้นนางจึงจงใจไม่ยอมช่วยตามหาองค์รัชทายาทหากองค์รัชทายาททรงเกิดภัยถึงแก่ชีวิตองค์ชายรองก็จะได้สืบต่อเป็องค์รัชทายาทแทนนั่นเอง
ผิงหลางพยายามออกตามหาจนทั่วทั้งป่า แต่ไม่พบใครเลยนางคิดในใจว่า “พวกเขาไปอยู่ที่ไหนกันนะ หรือว่าจะมีม่านบังตา”
ผิงหลางคิดหนักมาก นางยังไม่อยากกลับบ้านในตอนนี้นางก็เลยลองไปหาหมอดูเหวยเหนียงที่ซุ้มดูดวงเผื่อว่าท่านหมอดูท่านนี้อาจช่วยบอกอะไรได้ละเอียดกว่านี้
******************************
ณ ซุ้มหมอดูเหวยเหนียง
ชายหนุ่มผู้ยากจนอยากจะหาอัฐแต่งเมียเขาหาทางไม่ออกจริงๆเพราะคนรักของเขากำลังถูกบีบบังคับให้แต่งงานกับพ่อค้าผู้มั่งคั่งดังนั้นเขาจึงพึ่งพาหมอดู
“ท่านจะดูเื่อะไรล่ะ” เหวยเหนียงรีบถาม
“ข้าอยากหาตำแหน่งทำเลเพื่อสร้างฮวงซุ้ยประจำตระกูลของข้าเลือกทำเลที่ทำให้ข้านั้นร่ำรวยมั่งคั่ง นะท่านหมอดู” ชายหนุ่มยากจนกล่าว
“งั้นเอาอย่างนี้ ข้าจะเขียนแผนที่ให้ ท่านจงไปตามเส้นทางในแผนที่นี้แล้วขุดหลุมให้ลึกมากที่สุด เท่าที่จะทำได้แล้วท่านก็สร้างฮวงซุ้ยประจำตระกูลได้เลย” เหวยเหนียงกล่าว
“ขอบคุณแม่นางมาก แต่เอ่อ ตอนนี้ข้ายังไม่มีอัฐให้ท่านเลย” ชายหนุ่มรู้สึกผิด เขาไม่มีอัฐติดตัวเลยจริงๆ
“งั้น เอาอย่างนี้ ขอข้าดูดวงให้แม่นางท่านนี้ก่อนแล้วข้าถึงจะมอบแผนที่ให้เ้า” เหวยเหนียงกล่าว
“ทำไมต้องรอหลังจากดูดวงนางเสร็จด้วยล่ะ ข้ามีธุระนะท่านหมอดู” ชายหนุ่มใจร้อนต้องรีบไปทำงานแบกหาม
“เลือกเอา ถ้าเ้าอยากรวย ก็ขอให้เ้ารอ แต่ถ้าไม่อยาก ก็เชิญไปทำธุระได้เลย”หมอดูเหวยเหนียงไม่สนใจ
“ก็ได้ท่านหมอดู ข้าจะรออยู่หลังท่านก็แล้วกัน” ชายหนุ่มกล่าว
“จงนั่งเก้าอี้ที่อยู่ติดกำแพงนั่นเถิด” เหวยเหนียงชี้ไปที่เก้าอี้
“ขอรับ” ชายหนุ่มไปนั่งรอแต่โดยดี
ท่านหมอดูหันมาต้อนรับท่านรองแม่ทัพผิงหลาง
“เป็อย่างไรบ้าง ข้าดูดวงแม่นหรือไม่” เหวยเหนียงจำผิงหลางได้
“มันบังเอิญมากกว่า” ผิงหลางยังไม่ยอมเชื่อ
“ท่านไม่เชื่อข้า แล้วท่านมาหาข้าทำไม” เหวยเหนียงสงสัย
“ข้า เอ่อ ข้าจนปัญญาจริงๆ ข้าพยายามตามหาองค์รัชทายาทท่านแม่ทัพและพรรคพวกแล้ว แต่หาไม่เจอเลย ข้าก็เลยมาพึ่งท่าน” ผิงหลางกล่าว
“เอาเป็ว่า หากเ้าช่วยเหลือชายที่นั่งติดกำแพงคนนั้นเ้าจะได้เจอคนที่อยากเจอเป็สิ่งตอบแทน” เหวยเหนียงกล่าว
“นี่ท่านกำลังหลอกใช้ข้าอยู่นะ” ผิงหลางไม่พอใจ
“ไม่เชื่อก็ตามใจนะ” เหวยเหนียงทำเป็ไม่สนใจ
“แล้วให้ข้าช่วยอะไรล่ะ” ผิงหลางคิดว่าลองเชื่อไปก็ไม่เสียหลาย
“ชายผู้นี้้าหาทำเลทำฮวงซุ้ย เ้าจะต้องพาลูกน้องติดตามเขาไปเมื่อถึงที่หมาย ให้ช่วยเขาขุดหลุมให้ลึกที่สุดเท่าที่จะทำได้ และช่วยเขาสร้างฮวงซุ้ยให้เสร็จ”เหวยเหนียงกล่าว
“แล้วข้าจะเจอคนที่อยากเจอได้อย่างไรล่ะ” ผิงหลางไม่เข้าใจ
“สร้างฮวงซุ้ยให้เสร็จก่อน เื่อื่นค่อยว่ากัน” เหวยเหนียงไม่ยอมบอก
“ก็ได้! หากท่านหลอกข้า รับรองว่าข้าจะเป่าประกาศให้ทุกคนรู้ว่าเ้าเป็หมอดูจอมหลอกลวง คอยดู” ผิงหลางขู่
“ตามใจเ้าเถิด” เหวยเหนียงกล่าวอย่างไม่ยี่หระ
พอท่านรองแม่ทัพกลับไปท่านหมอดูจึงมอบแผนที่ให้กับชายหนุ่มผู้อยากร่ำรวยคนนั้นทันทีพร้อมกับสั่งให้เขารอท่านรองแม่ทัพ และให้เดินทางไปที่หมายด้วยกัน
******************************
เช้าวันรุ่งขึ้น
ผิงหลางรีบนำกำลังเสริมติดตามนายฟงฉีเพื่อไปช่วยสร้างฮวงซุ้ยให้ แต่ทว่าไม่รู้เป็การบังเอิญหรือไม่ที่สถานที่เป้าหมายนั้นอยู่ในป่าที่ตั้งค่ายกลพอดี
“ถึงแล้วแม่นาง ตรงนี้แหละ แผนที่บอกว่าให้ขุดหลุมตรงนี้เลย” ฟงฉีกล่าวอย่างมั่นใจ
“พวกเราช่วยฟงฉีขุดหลุมเร็วเข้า” ท่านรองแม่ทัพผิงหลางสั่ง
ทุกคนจึงใช้จอบช่วยกันขุดหลุมขนาดใหญ่ทันทีต่างคนต่างขะมักเขม้นขุดดินไม่หยุด เพราะ้ารีบออกตามหาเ้านายให้เจอจนกระทั่ง
“ท่านรองแม่ทัพขอรับ พวกเราได้ยินเสียงฝูงชนอยู่ใต้ดินด้วยขอรับ” ทหารนายหนึ่งกล่าว
“จริงหรอ งั้นรีบขุดเร็วเข้า” ท่านรองแม่ทัพคิดว่านั่นอาจเป็กลุ่มองค์รัชทายาทและทหารแคว้นฉินที่หายตัวไป
และแล้วทุกคนก็เห็นโครงไม้ไผ่พอดึงออกก็เห็นโพรงขนาดใหญ่ คาดว่าด้านล่างน่าจะเป็ห้องโถงพอดี
“ท่านแม่ทัพ ท่านอยู่ด้านล่างหรือเ้าคะ” ท่านรองแม่ทัพผิงหลางะโถามเมื่อเห็นท่านแม่ทัพอยู่ใต้ดิน
“ใช่! พวกเราอยู่ที่นี่” ท่านแม่ทัพแหงนหน้าขึ้นมาตอบ
เหล่าทหารรีบช่วยกันโรยเชือกเพื่อช่วยเหลือองค์รัชทายาทและเหล่าทหารที่อยู่ด้านล่างได้ทั้งหมด
“เ้ารู้ได้อย่างไรว่าพวกเราอยู่ที่นี่” องค์รัชทายาทตรัสถาม
“กระหม่อมมาตามแผนที่ที่ท่านหมอดูเหวยเหนียงมอบให้พะย่ะค่ะ เอ่อกระหม่อม้าทำเลสร้างฮวงซุ้ยพะย่ะค่ะ” ฟงฉีกล่าว
“ในเมื่อเราเป็หนี้บุญคุณเ้า เราจะมอบทองแท่งสามหีบแก่เ้าก็แล้วกัน”องค์รัชทายาททรงมอบรางวัลเป็สิ่งตอบแทน
“ขอบพระทัยพะย่ะค่ะ” ฟงฉีรู้สึกดีใจอย่างมาก
และแล้วฟงฉีก็ไม่ได้สร้างฮวงซุ้ยดังที่ตั้งใจเอาไว้เพราะบริเวณที่ท่านหมอดูให้ไป ล้วนมีแต่กับดักอันตรายทั้งสิ้นแต่เขาก็ได้รางวัลเป็ทองแท่งที่มีมูลค่ามาก เขาสามารถนำไปตั้งตัวได้เลยและใช้เป็สินสอดไปสู่ขอคนรักได้ด้วย ทำให้ฟงฉีกลายเป็เศรษฐีในชั่วพริบตา
ผ่านไปสองวันรองแม่ทัพผิงหลางก็เลยไปพบท่านหมอดูเหวยเหนียงอีกครั้ง
ณ ซุ้มหมอดู
“ท่านจงใจบอกตำแหน่งที่กักขังองค์รัชทายาทและเหล่าทหารใช่หรือไม่” ผิงหลางถามตรงๆ
“แม่นางผิงหลาง ข้าไม่ได้เก่งขนาดนั้นหรอกข้าแค่บอกทำเลสร้างฮวงซุ้ยเท่านั้นเอง” เหวยเหนียงกล่าว
“แต่บริเวณนั้นมีแต่กับดัก ไม่เหมาะที่จะสร้างฮวงซุ้ยเลยนะ” ผิงหลางแย้ง
“บริเวณนั้นเป็ทำเลทอง คนมักนำไปใช้ทำค่ายกลน่าเสียดายที่ชาวแคว้นหลีนำไปสร้างค่ายกลกำจัดศัตรูไปแล้ว” เหวยเหนียงยอมเผย
“ท่านเป็หมอดูที่ทำนายแม่นมาก ข้าััมากับตัวแล้วข้าเจอเนื้อคู่สองคนจริงๆ และท่านพ่อของข้าก็ได้เลื่อนขั้นจริงๆ ด้วย ไม่เพียงเท่านั้นท่านยังบอกที่ซ่อนคุกใต้ดินให้อีกเอาเป็ว่าต่อไปข้าจะให้ความเคารพนับถือท่าน หากท่าน้าความช่วยเหลือใดๆบอกข้าได้เลย ข้าพร้อมที่จะช่วยท่านเสมอ ท่านหมอดูเหวยเหนียง” ผิงหลางยอมนับถือหมอดูไร้ชื่อเสียง
“ขอบคุณแม่นางผิงหลาง ข้าต้องกลับแล้ว หากพวกเรามีวาสนาต่อกันพวกเราคงได้พบกันอีก โปรดระวังตัวด้วย ท่านอ๋องแห่งแคว้นหลีหมายปองเ้าพระองค์ทรงไม่มีทางยอมปล่อยเ้าแน่ เพราะเ้ามีดวงค้ำจุนบ้านเมือง” เหวยเหนียงยอมเผย
“แสดงว่าท่านอ๋องไม่ได้ถูกใจข้า แต่เพราะข้าดวงดีพระองค์ถึงทรง้าให้ข้าไปช่วยค้ำจุนแคว้นหลีใช่หรือไม่” ผิงหลางเข้าใจสถานการณ์แล้ว
“ถูกแล้วล่ะแม่นาง งั้น ข้าขอลานะ” เหวยเหนียงรีบเก็บข้าวของกลับกระท่อมท้ายหมู่บ้านทันที