บุรุษมารทมิฬ(泰米尔恶魔)

เวลาแบบนี้ไม่ใช่หรือ ที่มันควรจะอยู่คอยช่วยข้า ให้คำตอบข้า แต่เวลานี้เจ้านั่น…มันไปอยู่ที่ไหน 

"ไอ้หลงกัง!!! ไอ่สารเลว!"

หลงซานจี่สบถออกมา ก่อนที่จะพยายามหันหน้าไปมารอบๆ เพื่อมองหาหลงกัง แต่ไม่ว่าจะพยายามมองหามากเพียงใดก็ตาม ก็ไม่สามารถที่จะหาพบ….เพราะว่าหลงกังไม่ได้อยู่ในที่แห่งนี้…

หลงซานจี่หันหน้าไปมองรอบๆอีกครั้ง ก่อนที่จะไปสดุดสายตาเข้ากับเซียวหลุย ที่ตอนนี้กำลังพิงประตูโกดังร้องโอดครวญออกมาด้วยความเจ็บปวด แต่เมื่อสายตาของเซียวหลุยหันไปสบตาของหลงซานจี่ 

ถึงจะแค่แว๊บเดียว…คนอื่นอาจไม่สามารถที่จะสังเกตเห็น แต่หลงซานจี่สามารถที่จะมองเห็นได้อย่างชัดเจน…..พริบตาที่สายตาของทั้งคู่หันมาสบตากัน…หลงซานจี่สังเกตเห็นว่า…

มันยิ้ม!!

ใช่! เซียวหลุยหลุดยิ้มออกมาเล็กน้อยที่มุมปาก ถึงจะแค่แว๊บเดียวก็ตามที…

“ก-แก….”

หลงซานจี่เริ่มที่จะหายใจติดขัดมากขึ้น ก่อนที่จะรีบหันหน้าไปทางเซียวกัง กล่าวออกมาด้วยความโมโห

“เป็นแกเองสินะ ฝืมือแกเองสินะ!!!”

บูม!!!

หลงซานจี่ระเบิดพลังออกมาอย่างบ้าคลั่ง ก่อนที่จะพุ่งเข้าไปหาเซียวกงในพริบตา!! ใช้ออกด้วยเคล็ดวิชาในบัดดล

“แกคิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงได้กล้ามาหลอกใช้ข้า!!”

เคล็ดวิชา ฝ่ามือมังกร!

พลังปราณปะทุออกมาอย่างบ้าคลั่ง หลงซานจี่เดินพลังปราณอย่างมหาศาลไปที่แขนของตน หวังจะจบด้วยเพียงแค่หนึ่งกระบวนท่า 

“เจ้าเพ้ออะไรของเจ้า?…..คิดว่าข้าเป็นขนมให้เจ้าเคี้ยวได้อย่างนั้นเรอะ!!”

เซียวกงยังคงไว้ด้วยใบหน้าที่ใสซื่อ กล่าวสวนกลับไป พร้อมวิ่งเข้าใส่หลงซานจี่อย่างไม่กลัวเกรง

เพลงหมัดตระกูลเซียว กระบวนท่าที่ 1 หมัดกระแทก!

ปัง ง!

ครืนนน!

อั๊ก!

ทั้งสองฝ่ายปะทะหยั่งเชิงกันไปคนละหมัด ก่อนที่จะกระเด็นออกมาเพราะแรงปะทะกันทั้งคู่…เซียวกงกระเด็นถอยหลังมานับสิบก้าว ก่อนที่จะกระอักเลือดออกมาเบาๆ 

แต่หลงซานจี่กระเด็นถอยหลังออกมาเพียงแค่ห้าก้าวเท่านั้น ก่อนที่จะสบัดมือเบาๆ คล้ายว่าตัวเองชนะในการปะทะหยั่งเชิงในครั้งนี้ กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดูถูก

"หึ! เป็นแค่ตระกูลชั้นปลายแถว แต่กล้าคิดที่จะมาหาเรื่องข้า…ข่างไม่เจียมกะลาหัว"

"แก!!"

เซียวหยางที่ได้ยินเช่นนั้น ก็โมโหเลือดขึ้นหน้าขึ้นมาทันที จับกระบี่ในมือแน่น กำลังที่จะพุ่งออกไป 

"หยุดเดี๋ยวนี้!!

ฉับพลันก็เกิดได้ยินเสียงตะโกนห้ามขึ้น ไม่ใช่เพียงแค่เซียวหยางเท่านั้นที่ได้ยิน ทุกคนที่อยู่โดยรอบก็ล้วนได้ยิน พร้อมใจกันหันหน้าไปมองต้นเสียง

ภาพที่เลือนลางมาแต่ไกล เริ่มที่จะเห็นเด่นชัดมากขึ้น…มากขึ้น…จนในที่สุดก็ปรากฎชายชราผมขาวหน้าตาดุดัน สวมชุดเกาะออกศึกเต็มยศ 

ฮี้! กุบกับ!

ชายชราคนนั้นควบม้าวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว ปรากฎตัวพร้อมกับทหารหลายพันคนที่สวมชุดเกาะเต็มยศ ถืออาวุธหอกอยู่ในมือ วิ่งตามเข้ามาอย่างกะชั้นชิด  

เมื่อชายชราคนนั้นควบม้ามาถึง ก็ถอดหมวกออกมาช้าๆ พร้อมกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความทระนง

“หลงซานจี่ เจ้าคิดจะทำอะไร คิดจะเพิ่มความวุ่นวายให้กับตระกูลอื่น อยากมีความผิดเพิ่มอีกอย่างนั้นหรือ...”

"ความผิด? ท่านพูดเรื่องอะไรกัน อ้อ! ท่านมาก็ดีแล้ว ไอ่พวกตระกูลเซียวสารเลวพวกนี้ พวกมันพยายามที่จะให้ร้ายข้า รบกวนท่านเจ้าเมืองจับกุมพวกมันไปขังคุกเสียให้หมด แล้วเค้นถามให้ข้าด้วย ว่าพวกมันเก็บหลักฐานเช่นสำคัญไว้ที่ใด"

หลงซานจี่กล่าวออกมา พร้อมกับชี้นิ้วไปทางเซียงกงด้วยความโกรธ

แต่เมื่อหลงซานจี่กล่าวออกมาเช่นนั้น กลับไม่ได้มีเสียงตอบรับหรือกระทำอะไรตอบกลับมาแม้เพียงครึ่งคำ ทุกๆสิ่งรอบข้างล้วนเต็มไปด้วยความเงียบ เสมือนว่าหลงซานจี่กำลังกล่าวคุยกับอากาศเสียอย่างนั้น…หลงซานจี่นึกย้อนกลับไปถึงคำพูดก่อนหน้า ที่ท่านเจ้าเมืองกล่าวออกมาคล้ายว่าตนนั้นมีความผิด ก็อดไม่ได้ที่จะเกิดความรู้สึกสงสัยในใจ กล่าวสอบถามออกมาเพื่อต้องการทราบให้กระจ่าง

"แล้ว….ที่ท่านบอกว่าข้ามีความผิดนี่คือ…เรื่องอะไรมิทราบ….แล้วก็…ไม่เจอกันไม่กี่วัน ข้ารู้สึกว่าท่านจะเก่งกล้าสามารถขึ้นนะ…หยงชุน ถึงได้กล้ามากล่าวด้วยน้ำเสียงแบบนั้นกับข้าแบบนี้ ท่านเคยคิดบ้างหรือไม่ ถ้าเกิดข้าก็ไม่พอใจขึ้นมา ท่านจะเป็นเช่นไรต่อจากนี้…"

"เห้อ…หลงซานจี่ ข้าเคยคิดนะ…เวลาที่เจ้าเยือกเย็น….เจ้ามันก็เหมือนกับมังกรที่มันพยายามจะซ้อนกงเล็บของมันเอาไว้ เพื่อที่จะรอฆ่าเหยือที่มันอยากจะฆ่า….แต่ดูเจ้าตอนนี้สิ…เจ้าในตอนนี้มันก็ไม่ได้ต่างจากงูตัวหนึ่ง…หรืออาจจะด้วยค่ากว่าด้วยซ้ำ…กระทำความผิดไม่พอ ยังจะฝืนใส่ไฟคนอื่น เพิ่มความผิดของตนเองขึ้นไปอีก  เจ้ายิ่งใหญ่แล้วอย่างไร ตราบใดที่เจ้ายังยืนเท้าอยู่ในเมืองนี้ เจ้าก็ยังต้องเห็นหัวข้า!!….ทหาร! นำตัวมันเข้ามา…"

เจ้าเมืองยังคงกล่าวออกมาอย่างทระนง ไม่เห็นหลงซานจี่อยู่ในสายตาเหมือนที่มันเคยกล่าว…จำเป็นที่จะต้องเกรงใจคนที่กำลังจะเข้าคุกด้วยอย่างนั้นหรือ? ใช่แล้ว…คำตอบคือไม่! อนาคตจะเป็นอย่างไรเจ้าเมืองไม่อาจรู้ แต่ตอนนี้มีคนผิดอยู่เบื้องหน้า แล้วจะให้ตนมาก้มหัวเคารพได้อย่างไร….

เหล่าทหารข้างกายเมื่อได้ฟัง ไม่รอช้ารีบกระทำการตามคำสั่งท่านเจ้าเมืองอย่างเคร่งครัด พร้อมใจกันแหวกแนวทหารออกเป็นทางยาว ก่อนที่จะปรากฎภาพทหารกำลังจับกุมตัวชายวัยกลางคนผู้หนึ่งเดินเข้ามา 

“ปล่อยข้านะ!!! พวกเจ้ามีสิทธิ์อะไรมาจับกุมข้า!! ปล่อย! รอข้าเจอท่านผู้นำก่อนเถอะ พวกแกโดนแน่ ข้าจะให้ท่านหลงซานจี่ สั่งเจ้าเมืองให้ปลดพวกเจ้าออกเสียให้หมด!!!!”

ชายคนนั้นตะโกนออกมา กล่าวข่มขู่ทหารที่จับกุมมาไม่ยอมหยุดปาก ก่อนที่จะถูกพาตัวเข้ามาปรากฎเบื้องหน้าสายตาของทุกคน

ผ๊วะ! โอ้ย!

"เจ้าเป็นใครกัน ถึงได้กล้ามากล่าวข่มขู่ข้า! ดูซะ! นั่นไงผู้นำของเจ้าบอกให้มันช่วยสิ.."

หยงชุนเดินเข้ามาเตะชายคนนั้นอย่างแรง ก่อนที่จะกล่าวออกมาด้วยโทสะ หยงชุนก้มตัวลงไปจิกผมของชายคนนั้นขึ้นมา บังคับให้หันหน้าไปมองหลงซานจี่

“โอ้ย! อย่าทำร้ายข้า! ข้าเจ็บ! ท-ท่านผู้นำ! ท่านผู้นำช่วยข้าด้วย…ช่วยข้าน้อยด้วย!”

ชายคนนั้นร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ก่อนที่สายตาจะสังเกตเห็นเข้ากับหลงซานจี่ รีบกล่าวร้องขอความช่วยเหลือออกมาทันใด

หลงซานจี่เมื่อเห็นเช่นนั้น ก็ยิ่งรู้สึกสับสนเข้าไปกันใหญ่ 

‘หลงกัง…ไม่ได้ทรยศข้าอย่างนั้นหรือ…ถ้ามันทรยศข้า แล้วจะมันถูกจับกุมตัวมาทำไมกัน? เรื่องมันเป็นมาอย่างไรกันแน่’

หลงซานจี่กล่าวครุ่นคิดสับสนในใจอย่างหนัก  กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดูสงบ ต่างกับก่อนหน้า

"ท่านเจ้าเมือง…ไม่สิ…หยงชุน นี่มันเรื่องอะไรกันแน่ จะดีไม่น้อย..หากเจ้าคิดที่จะกล่าวอธิบายออกมา.."

“หึ! อย่ามาทำเป็นไขสือ!  ข้าได้ส่งทหารไปตรวจสอบที่ตระกูลเจ้ามาแล้ว ข้าอยากจะรู้นัก ว่าเจ้าอธิบายสิ่งของพวกนี้ว่าอย่างไร…นำหีบเข้ามา!!”

หยงชุนเค้นเสียงออกมาด้วยความไม่พอใจ สั่งให้ลูกน้องของตนยกหีบบางอย่างออกมา หวังเพื่อให้หลงซานจี่และทุกๆคนได้ชม

ตุบ บ!

ทหารของหยงชุน ปฎิบัติตามคำสั่งอย่างเคร่งครัด รีบยกหีบใบใหญ่ออกมา พร้อมเปิดหีบออกในทันที พบเข้ากับอาวุธมากมายก่ายกองอยู่ในนั้น!!!

"น-นี่มัน! อาวุธตี้อีไม่ใช่หรือ!"

เมื่อทุกๆคนได้เห็นว่ามีอะไรที่อยู่ในหีบ ก็ถึงกับตื่นตกใจจนตาค้าง เผลออุทานออกมาอย่างตกใจ 

เจียงอี้ชุนเมื่อเห็นเช่นนั้น ก็ไม่อาจยอมจำทน ตะโกนออกมาด้วยความโมโหสุดขีด

“หลงซานจี่ นี่เจ้าจงใจหลอกใช้พวกข้าอย่างนั้นเรอะ!”

“ท่านเจ้าเมือง รบกวนท่านเจ้าเมืองให้ความยุติธรรมกับพวกข้าด้วย พวกข้าแค่ถูกชักชวนให้มาเป็นเพื่อนหลงซานจี่เพียงเท่านั้น ยังไม่ได้กระทำผิดในสิ่งใด ขอท่านเจ้าเมืองโปรดละเว้น…”

หลิวเย่กวงหันไปทางหยงชุน กล่าวออกมาด้วยท่าทางระมัดระวังอย่างมาก หยงชุนเมื่อได้ยินเช่นนั้น ก็ครุ่นคิดสักเล็กน้อย ก่อนที่จะพยักหน้าให้

ไอ้สารเลว จิตใจของแกมันทำด้วยอะไรกัน!!

ไอ่ข้าก็อุตส่าห์หลงเชื่อ…

คิดจะลากพวกข้าไปเป็นไม้กันหมา ฝันไปเถอะ!

ผู้คนโดยรอบตะโกนด่าหลงซานจี่ไม่ยอมหยุด…ทำเอาหลงซานจี่ที่พยายามควบคุมอารมณ์ของตนเอง ก็ระเบิดออกมาอีกครั้ง

“พวกเจ้าบ้ากันไปใหญ่แล้ว! ข้ายังไม่ได้กระทำสิ่งใดทั้งนั้น ข้าถูกใส่ร้าย พวกเจ้ามองกันไม่ออกเรอะ!!”

"หลงซานจี่!! หลักฐานมัดตัวแน่นหนาขนาดนี้ เจ้าก็ยังหน้าหนาไม่ยอมจำนน หลงกัง! เจ้าจงสารภาพออกมาอีกรอบ ให้ทุกๆคนในที่นี้ได้ฟังเสีย!!

หยงชุนกล่าวออกมาเสียงดัง ก่อนที่จะใช้แรงจิกหัวของหลงกังให้เงยหน้าขึ้น

“อ๊าก! พอแล้ว! ข้ายอมแล้ว!….ท่านผู้นำได้สั่งให้ข้าเอาอาวุธตี้อี้ที่แอบลอบซื้อกักตุนเอาไว้เป็นเวลาหลายปี ซุกซ่อนไว้ในตระกูลต่างๆ เพื่อเตรียมที่จะใส่ร้าย หวังเพื่อใช้เป็นข้ออ้างโค้นล้มตระกูลนั้นๆ ซึ่งข้าก็ได้กระทำการซุกซ่อนเอาไวในตระกูลต่างๆได้หลายส่วน แต่พอจะมาถึงตาตระกูลเซียวข้าก็พบท่านเจ้าเมืองตรวจสอบพบเข้าเสียก่อนขอรับ”

หลงกังกล่าวเล่าออกมาจนหมดเปลือก ทำเอาทุกคนที่อยู่โดยรอบต้องพร้อมใจกันสดุ้งตกใจขึ้นมาอีกหน

ตระกูลต่างๆงั้นหรือ เจ้าว่าความว่าอะไรกันแน่!!

เจ้าจะบอกว่า ตระกลพวกเราก็โดนคล้ายๆแบบนี้ด้วยงั้นหรือ

ไอ่หลงซานจี่ นี่เจ้าโลภถึงขนาดคิดจะขึ้นเป็นใหญ่คนเดียวเลยอย่างนั้นรึ!

ไอ้ปีศาจ!

“ผู้นำตระกูลทุกคนจงฟังเสีย! จงรีบกลับไปที่ตระกูลของตนเอง ตรวจสอบทุกซอกทุกมุม ถ้าเจออะไรที่คล้ายๆแบบนี้ ให้รีบนำมาส่งทางการในทันที ทางการจะไม่ถือโทษ จงรีบกระทำเสีย!!” 

เหล่าผู้คนตะโกนด่าหลงซานจี่ไม่ยอมหยุด หยงชุนเมื่อเห็นเช่นนั้น ก็รีบสั่งการคนอื่นๆ ให้รีบแยกย้ายออกไปทันที

“ขอรับ ท่านเจ้าเมือง!!”

เหล่าผู้นำตระกูลรีบแยกย้ายกันอย่างว่องไว ใจเต้นไม่ยอมหยุด กลัวว่าตระกูลตนเองจะพบเห็นอะไรคล้ายๆแบบนี้ ไม่รอช้ารีบออกจากตระกูลเซียว มุ่งหน้าเดินทางกลับตระกูลตนเองอย่างว่องไว