ข้านี่แหละ แม่ปีศาจ

จิ่งอันเดินตามกงกงส่วนพระองค์ของฮองเฮาเข้ามายังตำหนักในที่ประทับขององค์ฮองเฮา ยามเช้าตรู่ของวันนี้หญิงสาวถูกเรียกตัวเข้าวังแต่เช้า แม้จะไม่ทราบว่าเป็นเรื่องใด แต่หญิงสาวกลับมิได้กังวลเท่าเสนาบดีจิ่งผู้เป็นบิดา

"ท่านพ่อ ท่านทำใจให้สบายเถอะเจ้าค่ะ อาจมิได้มีเรื่องอันใดก็เป็นได้"

"หากไม่มีสิ่งใด แล้วเหตุใดองค์ฮองเฮาถึงทรงเรียกเจ้าเข้าพบ"

"อาจเพราะลูกใกล้ถึงวันแต่งงานแล้ว พระองค์จึงอยากทรงเรียกลูกเพื่อสอนเรื่องการดูแลจวนก็เป็นได้เจ้าค่ะ"

"อื่ม ขอให้เป็นเช่นนั้น"

เสี่ยวเถาแต่งกายให้หญิงสาวอย่างงดงามก่อนที่จะพากันขึ้นรถม้าของวังมา ครั้งนี้เสี่ยวเถามิได้ตามหญิงสาวเข้ามาดั่งเช่นเคย จิ่งอันเดินตามกงกงมาตามทางเดินที่เต็มไปด้วยดอกไม้งดงามตาก่อนจะเดินข้ามสะพานเพื่อไปยังตำหนักขององค์ฮองเฮา

"นั่นคุณหนูจิ่ง ว่าที่พระชายาอ๋องสี่เองหรือนี่"

"คุณหนูเซียว"

เซียวจิ่วเดินมากับบุตรีขุนนางในวังอีก 2-3 คน แต่หญิงสาวมิได้สนใจเซียวจิ่วมากนัก กลับมองไปรอบ ๆ อย่างชื่นชมในความงดงามของตำหนักใน

"เจ้าคงไม่เคยเห็นความงดงามของที่นี่ล่ะสิ ข้ามักจะมาเยี่ยมท่านป้าฮองเฮาอยู่เสมอ หากเจ้าชอบดอกไม้ต้นใดเดี๋ยวข้าจะทูลขอเสด็จป้าฮองเฮาให้เจ้าเป็นกรณีพิเศษได้นะ"

จิ่งอันมิได้สนใจกลับหันไปหาขันทีส่วนพระองค์ขององค์ฮองเฮา

"กงกง ไม่ทราบว่าองค์ฮองเฮาประทับอยู่ที่ใดกัน เชิญนำทางเถิด"

"นี่เจ้า ข้าพูดกับเจ้าอยู่นะ"

เซียวจิ่วเอ่ยขึ้นด้วยความไม่พอใจที่เห็นว่าจิ่งอันไม่สนใจตนและกลัวเสียหน้าที่ไม่สามารถทำอันใดจิ่งอันได้ สตรีในอาภรณ์ขาวแถบม่วงหันมาหาเซียวจิ่วในทันที

"ในเมื่อเจ้าเรียกฮองเฮาว่าเสด็จป้า ข้าที่เป็นว่าที่พระชายาของอ๋องสี่และอีกไม่นานจะได้เป็นพระชายาของอ๋องสี่แล้ว ซึ่งถ้าหากนับตามลำดับความอาวุโสแล้วดูเหมือนข้าจะอาวุโสกว่าเจ้า เจ้าควรพูดกับข้าด้วยท่าทางและกิริยาที่ให้เกียรติมากกว่านี้มิใช่หรือ หรือว่าที่จวนของเจ้ามิได้อบรมในเรื่องนี้"

"นี่เจ้า ๆ"

เซียวจิ่วหน้าเสียที่ถูกตำหนิต่อหน้าเพื่อน ๆ ของนาง หญิงสาวจึงเดินเข้ามาด้วยความตั้งใจจะผลักจิ่งอันให้ตกสะพาน

"ท่านกงกง เราไปกันเถอะ"

จิ่งอันหันกลับมาหากงกงเพื่อจะให้กงกงนำทางไปยังตำหนักของฮองเฮา

"ว้ายยยย"

"ตู๊มมมม"

เซียวจิ่วที่ตั้งใจจะผลักจิ่งอันตกสะพานแต่กลับคิดไม่ถึงว่าหญิงสาวจะหันไปหากงกงจึงทำให้ตัวเองเสียหลักตกน้ำเสียเอง

"ช่วยด้วย ๆ คุณหนูเซียวตกน้ำ"

เหล่าบุตรีของเหล่าขุนนางช่วยกันตะโกนขอความช่วยเหลือ กงกงและจิ่งอันที่ยืนดูอยู่เมื่อเห็นว่ามีคนมาช่วยหญิงสาวแล้วทั้งคู่จึงเดินไปยังตำหนักของฮองเฮาในทันที

สตรีในอาภรณ์แดงยืนตัดแต่งกิ่งกุหลาบอยู่หน้าตำหนักอย่างสบายอารมณ์ แสงแดดอ่อน ๆ ที่สาดส่องมาทำให้พระนางดูสวยและอ่อนโยนราวกับเทพเซียนในภาพวาด กงกงได้นำจิ่งอันมาถึงยังตำหนักของฮองเฮา หญิงสาวได้คำนับฮองเฮาอย่างอ่อนช้อยก่อนที่ฮองเฮาจะเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้แก่จิ่งอัน

"เจ้ามาถึงพอดีเลย มาสิ ๆ เข้าตำหนักกัน"

สตรีในอาภรณ์แดงพาหญิงสาวมานั่งในโถงของตำหนัก พระนางได้ให้นางกำนัลในตำหนักนำกล่องไม้ออกมา 2-3 กล่อง

"นี่คือชุดแต่งงานที่ข้าและฮ่องเต้เตรียมไว้เป็นของขวัญไว้ให้แก่เจ้า"

"ขอบพระทัยเพคะ"

จิ่งอันได้เปิดกล่องขึ้นดู ด้านในปรากฏชุดแต่งงานสีแดงสดงดงาม รอยปักและฝีเข็มที่ปักลงบนผ้าล้วนพิถีพิถันหาที่ใดเปรียบได้ นางกำนัลเปิดกล่องที่สองให้หญิงสาวได้เชยชม แสงสีทองสะท้อนออกมาให้เห็นถึงชุดเครื่องหัวที่ทำจากทองแท้ ๆ อยู่ด้านใน เครื่องประดับทุกชิ้นล้วนเข้ากับชุดที่ทรงประทานให้ และกล่องสุดท้ายที่นางกำนัลเปิดปรากฏรองเท้าคู่งามเข้าชุด หญิงสาวน้ำตาคลอด้วยความดีใจก่อนจะเดินเข้าไปกอดฮองเฮาที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากหญิงสาว

"นี่..."

กงกงประจำพระองค์กำลังอ้าปากจะตักเตือนจิ่งอันแต่กลับถูกฮองเฮายกมือขึ้นปราม

"เจ้าชอบหรือไม่"

สตรีในอาภรณ์แดงค่อย ๆ เช็ดน้ำตาที่ไหลลงมาของจิ่งอัน หญิงสาวพยักหน้าก่อนจะยิ้มทั้งน้ำตาให้กับองค์ฮองเฮา

"มู่หรงเป็นน้องต่างมารดาที่รักและเทอดทูนองค์ฮ่องเต้อย่างสุดหัวใจยากจะหาใครเปรียบ ยามที่องค์ฮ่องเต้ทรงยังเป็นรัชทายาทก็มีเพียงเขาเท่านั้นที่ซื่อสัตย์และอยู่เคียงข้างพระองค์ แม้ยามที่เขามีพร้อมทุกอย่างนั้นเขากลับมิคิดแย่งชิงบัลลังค์แม้แต่น้อย แต่เขากลับยกบัลลังค์ให้องค์รัชทายาทซึ่งในตอนนั้นถือได้ว่าพระองค์ยังมิได้ทรงเข้มแข็งและมีคนเกื้อหนุนเท่าตอนนี้ด้วยซ้ำ"

ฮองเฮาพาจิ่งอันมานั่งข้างพระที่นั่งของพระนาง หญิงสาวจับมือน้อย ๆ ของจิ่งอันอย่างทนุถนอมและรักใคร่

"เดิมทีข้าเคยสงสัยว่าเพราะเหตุใดเขาจึงมิคิดออกเรือน จนองค์ฮ่องเต้ทรงอธิบายให้แก่ข้าว่าที่เขามิคิดออกเรือนนั้นเป็นเพราะเขาอยากปกป้องให้องค์ฮ่องเต้ทรงมั่นคงในทุกด้านเสียก่อนเขาจึงคิดจะมีครอบครัว อย่างที่เจ้ารู้ก่อนหน้านี้แม้เขาจะมิได้สนใจในสตรีคนใดแต่ข้ากับองค์ฮ่องเต้ก็ได้มองหาสตรีไว้ให้เขาอยู่ไม่น้อย จนเมื่อเขา....เป็นอย่างที่เจ้าเห็น สตรีเหล่านั้นล้วนถอยห่างจากเขา แม้กระทั่งคนที่พวกเราคิดว่าเหมาะสมกับเขาที่สุดและแสดงออกว่ามีใจให้กับเขายังถอยหนีเพียงเพราะสิ่งที่เขาเป็น..."

ดวงตาดำสุกสกาวเอ่อไปด้วยน้ำตามือเรียวงามรีบน้ำผ้ามาซับน้ำตาไว้มิให้ไหลลงมา ฮองเฮาค่อย ๆ หันมายิ้มให้กับจิ่งอัน

"ข้าต้องขอบใจเจ้ามากนะที่ยังยืนยันที่จะอยู่เคียงข้างมู่หรง นี่คือกำไลที่อดีตไทเฮามอบให้แก่ไทเฮาและไทเฮาได้ทรงมอบให้แก่ข้า ข้าขอมอบมันให้แก่เจ้า"

จิ่งอันรีบคุกเข่าก่อนจะปฏิเสธที่จะรับของอันมีค่าถึงเพียงนั้นจากองค์ฮองเฮา

"เจ้าอย่าปฏิเสธข้าเลย ทุกอย่างที่ข้าและองค์ฮ่องเต้ทำให้พวกเจ้านั้นหากนับที่มู่ทรงทำให้กับองค์ฮ่องเต้แล้วยังถือว่าน้อยไปเสียด้วยซ้ำ"

มือเรียวงามค่อย ๆ สวมกำไลหยกขามหุ้มแกะลวดลายสวยงามลงมือขาวน้อยของจิ่งอัน หญิงสาวรีบคุกเข่าลงคำนับของคุณฮองเฮาในทันที