Age of war

***ว่าที่ผู้กล้าเผ่ายักษาในอนาคต (?) [บานา]

"เจอตัวบานาแล้ว~"

*โกรวววว! *

*กี้วววว! *

อสูรปีกทั้งสองกรีดเสียงดังคำรามจนแผ่นดินสะเทือน

นอกจากอสูรในตำนานแล้ว ยังมีเจ้าโทเม อสูรปีกคู่กายของเธอบินวนอยู่เหนือท้องฟ้าอีกตัวด้วย

ราวกับจะคอยสอดส่องดูเพื่อไม่ให้ข้าคนนี้คลาดสายตาไปอีกครั้ง

"นั่นสหายของเจ้าไม่ใช่หรือหรือ? "

"เออ… ใช่"

ข้าเงยหน้าขึ้นไปมองแม่นางแครอทอีกครั้ง

ดวงตาของนางนั้นราวกับอสรพิษที่กำลังจับจ้องเหยื่อ

และเหยื่อตัวนั้นก็ไม่ใช่ใครอื่น

ข้าเองนี่แหละ

"เธอเป็นใคร ทำไมถึงมาโจมตีพวกเรา กิว! "

ในตอนนั้นเองที่มีเผ่าตัวจิ๋วคนหนึ่งกรีดเสียงดัง

ภาพของเผ่าตัวจิ๋วที่หันไปเผชิญหน้ากับอสูรในตำนานนั้น ช่างไม่ต่างจากเศษฝุ่นเล็ก ๆ ที่พร้อมจะเป่าทิ้งไปเมื่อไหรก็ได้

"เกะกะ"

ชิบหายแล้ว

"เดียวก่อนแครอท! เจ้าพวกตัวจิ๋วนั้นไม่ใช่ศัตรู อย่าไปทำร้ายพวกเขานะ! "

"บานา… ยังนิสัยอ่อนหัดไม่เปลี่ยนเลยนะ…"

แย่แล้ว! เสียงของข้าไม่สามารถเปลี่ยนใจนางได้ แบบนี้พวกเผ่าตัวจิ๋วคงถูกย่างสดหมดแน่นอน!

ข้าควรทำยังไงดี!?

"บานา แม่คนนั้น… ดูเหมือนว่าจะมีความสนใจบางอย่างกับนายอยู่เลยไม่ใช่หรือ? "

"ใช่ แม่นางแครอทนั้นรักข้า แต่นางรักจนเกินไป และกลายเป็นความคลุ้มคลั่งอย่างที่เห็นนี่ละ"

"สรุปคือเป็นได้ทั้งศัตรูกับมิตรสินะ? "

"...จะว่าแบบนั้นก็ได้ แต่นี่ไม่ใช่เวลามาคุยแล้ว ถ้านางอาละวาดขึ้นมา พวกเราได้ตายราบหมดแน่! "

เพราะเป้าหมายของนางคือการสร้างโลกที่ปลอดภัยสำหรับพวกเราสองคนที่มีเผ่ายักษาเป็นผู้ปกครอง

แนวคิดไม่ผิดแต่วิธีการของเธอมันสยดสยองเกินจะรับไหว

"บานา ผมมีแผน"

โอ๊ว! แผนการของเจ้าสเลบเช่นนั้นหรือ?

ชักอยากเห็น---

"แม่นางแครอท บานามันขี้อาย! ความจริงเขาอยากบอก ว่าถ้าหากแม่นางแครอทช่วยพวกเรา เขาจะยินดียอมให้ [ทำตามใจชอบ] ได้เลยละ! "

---อยากเห็น… พ่องสิ!

"อ๊าย~ คนบ้า~ ทำไมไม่พูดก่อนละ~ บานา~ ช่างน่ารักจริง~ อ๊า~ ได้เลย~ ถ้าเป็นแบบนี้ฉันยินดีช่วยเต็มที่เลยละ~”

ดันเสือกได้ผลอีก!

เจ้าสเลบหันหน้ามามองข้า

ถึงเผ่าของมันจะสร้างรอยยิ้มไม่ได้ แต่ข้ารู้ดีว่ามันกำลังยิ้มให้ข้าอยู่

แนะ ยังจะยกนิ้วให้อีก

แต่ไม่ใช่ว่าจะไม่เข้าใจมันนะ

เพราะว่าอสูรไทฟอนโกเลมยังมีชีวิตอยู่

ไม่น่าเชื่อว่าขนาดโดนเปลวไฟสีดำที่ร้อนแรงขนาดหลอมหินให้กลายเป็นลาวาได้ในพริบตาไปแล้ว แกนของมันจะยังไม่โดนทำลายอีก

ซ้ำร้ายยังดูเหมือนว่ามันจะเรียนรู้ความเสียหายนั้น แล้วเริ่มทำการปรับโครงสร้างผิวของมัน จนเปลวไฟที่ลุกโชนเริ่มดับมอดลงมา

“พวกคุณที่บินบนฟ้า เข้าใจว่ากำลังโกรธ แต่ตอนนี้รบกวนอย่าพึ่งไปก่อความวุ่นวาย แล้วถอยหนีไปกับทุกคนก่อนจะได้หรือเปล่าครับ? ”

“ชิ… ช่วยไม่ได้ กิว...”

เผ่าตัวจิ๋วที่เหลือเพียงราวห้าร้อยคนหันไปมองทางโดมคริสตัลทีหนึ่ง ก่อนจะหันหลังแล้วบินตามกลุ่มของแอร์บาส์รที่กำลังนำผู้คนหนีไปทางใต้

“ฝากด้วยนะครับท่านผู้กล้าแครอท! ”

ลูกน้องของข้าตะโกนเสียงดังทีหนึ่ง ก่อนจะหันหลังวิ่งตามพวกเขาไปเป็นการปิดท้ายกองทัพ

ลืมไปเลยแฮะว่าตอนนี้แม่นางแครอทเป็นผู้กล้าของเผ่าเรา

“งั้นสเลบ ข้าขอตัวไป---”

“เดียว คุณบานาห้ามไปไหนนะครับ”

“... ทำไม? ”

“ไม่เห็นต้องถามเลยนี่ครับ”

เจ้าสเลบใช้แขนข้างหนึ่งชี้ไปทางแครอท

“ถ้าคุณไม่อยู่ แล้วใครจะคอยคุมเธอคนนั้นให้กับพวกเราละครับ? ”

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร แต่ตอนนี้ข้าเริ่มรู้สึกคันไม้คันมืออยากทุบหัวคนขึ้นมาเสียแล้วสิเนี่ย

ย้อนกลับไปก่อนหน้านี้เล็กน้อย

ณ บริเวณใจกลางหน้าโดมคริสตัล

"วะ ฮะ ฮะ ฮะ! กระสุนเม็ดถั่วแบบนั้นทำอะไรพวกข้า กลุ่ม [ไททัน] ไม่ได้หรอก! "

ขุนนางเผ่ายักษาลำดับที่หก [มหาไททัน แคนตาลูป] กำลังหัวเราะดังลั่น

เขาและหน่วยรบไททันทั้งหมดนับหลายพันคนกำลังบุกเข่นฆ่าเผ่ามนุษย์ที่กำลังเข้าต่อสู้กับเขาอยู่

อาวุธและชุดตำรวจที่ควรจะทำหน้าที่อารักขาความปลอดภัยของเมือง กลับหันปลายกระบอกเข้าใส่คนที่ควรปกป้อง

เหล่ายักษาที่มีร่างกายสูงใหญ่เป็นพิเศษถึงสี่เมตร ต่างกำลังย้อมแผ่นดินให้กลายเป็นสีแดงฉาน

กระสุนปืนของเผ่ามนุษย์ไม่อาจทำอะไรผิวกายที่แข็งราวเหล็กกล้าของหน่วยไททันได้เลย

"ฝากถ่วงเวลาศัตรูตรงนี้ที เดียวชั้นกับแมงโกจะลองหาทางทำลายบาเรียตรงนี้ดู"

"ได้เลยอเมริคานา"

"..."

กลุ่มของเผ่ายักษาที่รอดจากการลอบวางระเบิด และมาเข้าร่วมกับอเมริคานาในการบุกโดมคริสตัลนั้น มีด้วยกันถึงสองหมื่นคน

และดูเหมือนว่าขุนนางสามคนนี้จะเป็นกลุ่มสุดท้ายที่รอดตายมาจากเหตุการณ์ลอบวางระเบิด

แคนตาลูป แมงโก และอเมริคานา

ด้วยอาวุธ พละกำลังและโครงสร้างร่างกายที่ได้เปรียบเหนือทุกเผ่า จึงทำให้เขาเป็นกลุ่มแรกที่สามารถตีฝ่าความวุ่นวายแสนสับสนมาถึงโดมคริสตัลได้สำเร็จ

รอบบริเวณโดมมีศพของผู้คนจากหลายเผ่าพันธ์ุนอนตายรายรอบ

รวมไปถึงหน่วยเฝ้าระวังปกป้องโดมที่ต่อสู้อย่างซื่อตรงตามหน้าที่ด้วย

พวกเขาไม่ฆ่าไม่ปรานีใคร แม้แต่คนจากเผ่ายักษาที่อยู่ในหน่วยเฝ้าระวังปกป้องโดมก็ยังถูกสังหารไปด้วยเช่นกัน

ดังนั้นในเวลานี้จึงมีเพียงแค่บาเรียภูติเท่านั้น ที่เป็นอุปสรรคขวางกั้นสุดท้ายของพวกเขา

แต่ช่างน่าแปลกที่กลับมีชายคนหนึ่งดูไม่ค่อยมีความสุขกับความได้เปรียบของเผ่าตัวเอง ณ ตอนนี้

ชายคนนั้นคือแมงโก บุรุษที่มีเพลงยุทธ์เก่งกาจมากที่สุดของเผ่ายักษาจนได้รับการขนานนามว่าเป็น [ตำนานมีชีวิต]

สาเหตุคงเป็นความสับสนภายในใจที่ปะทะกันเอง ระหว่างความถูกต้องกับความสำคัญของเผ่าพันธุ์ของเขา

"หน่วยรบไททัน เตรียมรับมือกองทัพหน้าใหม่! "

มีศัตรูหน้าใหม่ปรากฏขึ้นตรงหน้าของแคนตาลูป ในเวลาเดียวกับที่แมงโกกับอเมริคานามุ่งความสนใจไปที่โดม

มันคือกองทัพของอาร์โธร์โพดาที่กำลังบุกตรงดิ่งมาหาพวกเขา

เกราะสีเลือดหมู กองทัพของชายอับโชค [อลูฟ]

เกราะสีแดง กองทัพของนักรบผู้ซื่อตรง [สกัด]

เกราะสีดำ กองทัพของผู้กล้าทมิฬ [สเลบ]

และเกราะสีส้ม กองทัพของขุนพลไร้พ่าย [ฮอร์เนส]

กองทัพสีแดงได้วิ่งแยกตัวไปทิศตะวันตกเพื่อรับมือกับกลุ่มกองทัพของเหล่าผู้ศรัทธาเผ่ามนุษย์

ส่วนกองทัพสีดำได้แยกออกไปทิศตะวันออกเพื่อรับมือกับกองทัพโกเลม

มีเพียงกองทัพสีเลือดหมูกับสีส้มที่กำลังตรงดิ่งมาทางพวกเขา

"ฝากด้วยอลูฟ"

"ได้เลยฮอร์เนส"

ฮอร์เนสไม่อยากเสียเวลากับกองทัพที่ขวางเส้นทางตรงหน้า

เขาเลือกที่จะให้อลูฟเข้าปะทะกับกองทัพไททัน ส่วนตนเองจะรีบไล่ตามกองทัพของอเมริคานากับแมงโกเพื่อแย่งชิงความเป็นหนึ่งของผู้ที่เข้าถึงคริสตัลแห่งชีวิตก่อนเผ่าอื่น ๆ

"ใครจะยอมให้ฝ่าไป---เหวอ!? "

กำแพงเนื้อสูงสี่เมตรได้ถูกฮอร์เนสที่นำทัพตีแตกกระจุยในพริบตาเดียว

กองทัพของแคนตาลูปถูกเปิดออกเป็นรูกว้างกว่าสิบเมตรด้วยการกวาดง้าวเพียงครั้งเดียวของเขา

กระสุนปืนกล กระสุนปืนใหญ่ เหตุใดจึงไม่ยิงต่อต้านออกไปนะหรือ?

นั่นก็เพราะว่าทหารของแคนตาลูปนั้น ไม่มีใครที่สามารถจะลันไกปืนต่อต้านได้ทันนั่นเอง

คนที่เคลื่อนไหวได้รวดเร็วและเด็ดขาดจนปฏิกิริยาตอบสนองของพวกเขาตามไม่ทัน คงมีแต่ฮอร์เนสเท่านั้นที่ทำได้

"บุกทะลวง! "

สุดท้ายหน่วยของแคนตาลูปจึงทำได้เพียงแต่มองตาปริบ ๆ แล้วยิงกระสุนปืนใหญ่ไล่ตามหลังกองทัพของฮอร์เนสไปเท่านั้น

กลับมาปัจจุบัน

ก่อนอื่นขอเริ่มจากการแนะนำคู่เอกแรก

นั่นคือการต่อสู้ระหว่างอลูฟกับแคนตาลูป

มุมเหนือ ขุนนางลำดับที่หก ชายผู้ที่ได้ชื่อว่า [มหาไททัน แคนตาลูป]

ชายที่มีผลงานอันโดดเด่นดังนี้

หนึ่ง เคยติดกับแผนการของสเลบจนพากองทัพไปจมน้ำตายเรียบ

สอง พากองทัพบุกเข้าเมืองหลวงเผ่าอาร์โธร์โพดาอย่างไม่ระวังตัว จนติดกับแผนการของราชินีแฟต แล้วพากองทัพไปจมน้ำตาย

สาม ยักทัพไปบุกโดมคริสตัลสมัยที่พึ่งสร้างเมืองแห่งคริสตัล แล้วแพ้อนาจกลับมาโดยมีคู่ต่อสู้คือเปอร์ไซด์เพียงคนเดียว

นี่คือกระสอบทรายคนแรก บุรุษจากเผ่ายักษาที่ชื่อว่า [แคนตาลูป]

"มึงด่าใครเป็นกระสอบทรายฟะ! "

มุมใต้ ขุนพลของราชินีแห่งความจู้จี้ บอส บุรุษผู้ได้รับสมยา [ชายอับโชค อลูฟ]

"ชายผู้กัดไม่ปล่อย [อลูฟ] ต่างหากเฟ้ย! "

โทษที โทษที [ชายผู้กัดไม่ปล่อย อลูฟ]

ผลงานของเขานั้นโดดเด่นไม่แพ้กัน

เคยถูกเอสเทอลากเบฮีมอธมาโจมตีใส่จนต้องล่าถ่อยในสงครามยุคแรกเริ่ม

เคยถูกกองทัพของเอสเทอตีแตกในพริบตาเดียวจากสงครามพันธมิตร

และเคยถูกกองทัพภูติจับตัวไปเป็นเชลยศึกอย่างไร้หนทางต่อต้าน

และนี่คือประวัติของกระสอบทรายคนที่สอง กระสอบทรายประจำเผ่าอาร์โธร์โพดา

กระสอบทรายบุรุษเผ่าอาร์โธร์โพดาที่ชื่อว่า [อลูฟ]

ในเวลาเดียวกัน ที่ทิศตะวันออกของลานยังกำลังจะเกิดมวยอีกคู่ด้วยเช่นกัน

การต่อสู้ระหว่างมังกรทมิฬกับอสูรโกเลมไทพอน

มังกรทมิฬ หรือในอีกชื่อตามภาษาเผ่ายักษาว่า [อสูรแห่งการกลืนกิน]

มันคือสัตว์ร้ายที่ตัวใหญ่ถึงห้าสิบเมตร

มีปีกที่กว้างถึงหลายร้อยเมตร

มีเกล็ดสีดำ-แดงอันแข็งแกร่งที่แม้แต่ลูกปืนใหญ่ยังมิอาจเจาะได้

ปากของมันสามารถพ่นไฟสีดำที่ร้อนกว่าสองพันองศาเซลเซียส

เป็นจ้าวแห่งท้องฟ้าที่น่าเกรงขาม

และยังเป็นมังกรที่เคยถูกยอดนักรบเพียงห้าคนจากทั้งห้าเผ่าซัดคว่ำหน้าหงายเงิบมาแล้ว

นี่คือมังกรทมิฬ เจ้าของฉายา [กระสอบทรายสีดำ]

การต่อสู้อันดุเดือด (?) ของเหล่ากระสอบทรายกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว