เส้นทางเจ้าสำราญ

ตอนที่ 12 – เงามืดใต้แสงแห่งชื่อเสียง

หลังงานประลองจบลง หมู่บ้านหยุนหลิงกลายเป็๲ที่กล่าวขาน เด็กน้อยหลี่เหวินกลายเป็๲ชื่อที่ถูกพูดถึงแม้แต่ในตลาดเล็ก ๆ ของเมืองใกล้เคียง พ่อค้าหลายคนต่างถามไถ่ถึง ‘เ๽้าหนูพลังกล้า’ อย่างสนใจ

แต่ท่ามกลางเสียงหัวเราะและความชื่นชมที่แพร่กระจายไปถึงยอดเขา ยังมีสายตาคู่หนึ่งที่จับจ้องเงียบ ๆ ไม่เคยคลาดเคลื่อน...

กลางค่ำคืนในโรงเตี๊ยมเล็กนอกเขตหมู่บ้าน ชายชราในชุดคลุมเทานั่งพินิจชาสมุนไพรจากถ้วยดินเผา ใบหน้ามีรอยแผลเป็๲จาง ๆ ที่หางคิ้วขวา เขาคือ ‘อู่จวินหลง’ ผู้สำรวจลับจากสำนักพยัคฆ์คราม

“เด็กนั่น ฝึกพลังภายในโดยไม่เข้าสำนักใด ไม่ธรรมดาเลย”

ข้างเขาคือชายหนุ่มจากสำนักกระบี่เงา เส้นผมรวบไว้ด้านหลัง ใบหน้าเยือกเย็น “ท่วงท่าในการประลอง แสดงความเข้าใจในเส้นปราณมากเกินเด็กสิบขวบไปไกล”

อู่จวินหลงเหลือบตามองชายหนุ่มแล้วถอนหายใจ “อีกสิบปีหากไม่ถูกสังหารก่อน เด็กนี่จะกลายเป็๲หนึ่งในจุดเปลี่ยนของยุทธภพแน่”

...

หลี่เหวินไม่รู้เลยว่าเสียงสะท้อนจากการประลองนั้น ดึงดูดสายตาจากหลายสำนัก หลายฝ่ายที่เคลื่อนไหวเงียบ ๆ

หมู่บ้านหยุนหลิงเริ่มคึกคัก มีผู้คนแปลกหน้าแวะเวียนมาบ่อยขึ้น บ้างอ้างมาซื้อของป่า บ้างมาหาสมุนไพรหายาก แต่พ่อของหลี่เหวิน หลี่อิ่น กลับเฝ้ามองพวกเขาอย่างไม่ไว้วางใจ

คืนหนึ่ง หลี่อิ่นพูดกับภรรยาเบา ๆ หน้าเตาไฟ “พวกมันมาแล้ว”

๮๣ิ่๞ซือเหนียงพยักหน้าช้า ๆ แววตาเศร้าลึก “ข้ารู้ว่าซักวันมันต้องมา... แต่ยังไม่ถึงเวลาให้เหวินรู้”

“ใช่ เราต้องคุ้มครองเขาให้ถึงที่สุด”

การเปลี่ยนแปลงในตัวหลี่เหวิน

แม้ภายนอกเขายังคงยิ้มและหัวเราะเล่นกับอาหย่งจื้อ พาน้องสาวไปเก็บสมุนไพรบนเขา แต่ในยามค่ำ เขากลับเริ่มฝึกอย่างเงียบงัน จัดลมหายใจ ทดสอบความสามารถของตนผ่านตำราเก่าที่แม่แอบให้

น้องสาว หลี่เซวียนก็ไม่อยู่นิ่ง เธอเริ่มทดลองใช้มิติฟาร์มเพื่อปลูกพืชสมุนไพรให้พี่ชาย ใช้เวลาเพียงคืนเดียวในการปลูกเก็บพืชหายากที่ใช้เสริมพลังในระดับต้น

“พี่เหวินต้องแข็งแกร่งที่สุด” เธอกระซิบกับตัวเองในมิติ ก่อนเดินกลับมายังเรือน

คืนหนึ่ง คนผู้หนึ่งสวมหน้ากากขาวปรากฏที่หน้าประตูบ้านหลี่เหวิน เขายืนอยู่เงียบ ๆ ท่ามกลางแสงจันทร์

หลี่อิ่นเปิดประตู เขาเผชิญหน้ากับผู้มาเยือนโดยไม่๻๠ใ๽

“เ๽้ามาจากเงาสารทหรือ?”

“ถูกต้อง พวกเราถูกส่งมาเพื่อสังเกตการณ์ ไม่ใช่ฆ่า... ยัง”

“เด็กนั่นยังไม่พร้อม” หลี่อิ่นตอบเสียงเรียบ

ผู้สวมหน้ากากหัวเราะเบา ๆ “แต่เขาคือกุญแจที่ ‘จักรพรรดิเที่ยงธรรม’ จะถือครองในวันหนึ่ง”

หลี่อิ่นสบตาคู่นั้นชั่วขณะ “เราจะเลือกทางเอง”

ชายผู้นั้นจากไปในเงามืด ทิ้งความกังวลไว้ในหัวใจของผู้เป็๲พ่อ

บนเขาเหนือหมู่บ้าน หลี่เหวินนั่งบนโขดหินใหญ่ มองหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่เขารักยิ่ง ดวงตาแฝงแววเด็ดเดี่ยวแม้จะยังเด็ก

“ข้าจะปกป้องที่นี่ ปกป้องครอบครัว ปกป้องผู้คน ข้าอยากเป็๲จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ แต่ข้าจะไม่ใช่จักรพรรดิที่แค่ฟุ้งเฟ้อบนบัลลังก์ทอง... ข้าจะเป็๲จักรพรรดิที่หัวเราะกับชาวบ้าน ดื่มเหล้ากับเพื่อน พัฒนาแผ่นดินให้ร่มเย็นด้วยมือข้าเอง”

สายลมพัดหอบคำสาบานของเขาไปไกล ไกลจนเริ่มเปลี่ยนโชคชะตาของทั้งยุทธภพ...