หนึ่งกระบี่สยบมาร

บทที่ 51 หนึ่งต้านสามพัน!1

"เย่ฉวน เจ้ามาสอดอะไรกับเรื่องนี้?"

ก่อนหน้าที่ทุกคนเองก็เคยคิดเช่นนี้

ครั้งเมื่อเห็นเย่ฉวนพุ่งเข้าปะทะกลุ่มทหารม้าเกราะดำ พวกเขาต่างก็ลงความเห็นว่าชายหนุ่มเข้ามาก้าวก่ายมากจนเกินไป

"มันรนหาที่ตาย!"

ทุกคนต่างก็คิดไปในทางเดียวกัน!

แม้ว่าจะเป็นเมืองหน้าด่านของแคว้นเจียง แต่พื้นที่แห่งนี้กลับอยู่ภายใต้การปกครองของแคว้นถัง อย่าว่าแต่เย่ฉวนเลย แม้แต่ลู่เสี่ยวหลานก็ยังไม่กล้ากระทำโดยพลการ เพราะนี่อาจบานปลายจนเป็นชนวนเหตุยั่วยุกองกำลังทหารม้าชุดเกราะดำได้

แต่เย่ฉวนกลับเลือกที่จะไปต่อ!

ผู้คนต่างนึกโทษอยู่ในใจ การที่เย่ฉวนแส่หาเรื่องเช่นนี้ทำให้พวกกองทหารม้าเกราะดำเกิดความขุ่นเคือง เป็นเขานั่นแหละที่นำพาปัญหามาสู่ทุกคน!

ณ สถานที่แห่งหนึ่ง ฮั่นเซียงเหมิงมองตามเย่ฉวนที่ผลุนผลันออกไป นางส่ายหน้าพลางเอ่ยตามหลัง "คนผู้นี้มักทำอะไรโดยไม่ยั้งคิด เขาไม่เคยคำนึงถึงผลกระทบที่ตามมาไม่ ต่อไปคงมีเรื่องเดือดร้อนตามมาอีกมากมาเป็นแน่"

ชายชราที่อยู่ด้านข้างพยักหน้าอย่างเห็นด้วย "ดันทุรังไปไร้ประโยชน์ มีแต่จะก่อให้เกิดความเสียหาย"

คู่สนทนาได้แต่พยักหน้าสายตาเหม่อมองไปไกล จับจ้องไปทางประตูเมืองซึ่งเย่ฉวนกำลังมุ่งหน้าไป

ท่ามกลางสายตาของผู้คน หัวหน้ากองทหารม้าเกราะดำกำลังควบม้าออกจากประตูเมืองไปอย่างรวดเร็ว ฉับพลันเขาก็หันม้ากลับอย่างกะทันหัน ทันใดนั้นม้านั่งตัวหนึ่งก็ถูกเหวี่ยงเข้าหน้าอย่างแรง

สีหน้าของนายทหารเกราะดำตกตะลึง เขายกท่อนแขนขึ้นกันตามสัญชาตญาณ

"เปรี้ยง!"

ม้านั่งหักกระเด็น ส่วนทหารม้าเกราะดำเองก็กระเด็นไปอีกทางหนึ่งเช่นกัน

เย่ฉวนใช้ม้าที่กำลังตื่นกลัว ชายหนุ่มใช้มือขวาของตนดึงบังเหียนอย่างแรงจนมันสงบลง ก่อนที่เขาจะใช้มือซ้ายลูบลำตัวของมันและหันไปช่วยหญิงสาวลงจากหลังม้า ชายหนุ่มถอดเสื้อคลุมของตนเองออกคลุมให้นาง แล้วจึงชี้ไปทางที่เย่หลิงและคนอื่นพลางพูดว่า "หลบไป ที่นั่นน่าจะปลอดภัยกว่าสำหรับเจ้า!"

หญิงสาวเงยมองเย่ฉวน ทว่าไม่เอ่ยอะไร

เห็นดังนั้นเขาจึงยกมือแตะที่แก้มของนางครั้งหนึ่งและพูดให้สติ "มีเพียงคนสิ้นไร้หนทางจึงคิดปลิดชีพตนเอง ตราบเท่าที่มนุษย์ยังมีลมหายใจทุกสิ่งย่อมเป็นไปได้อย่างไร้ขีดจำกัด จำไว้"

หลังจากนั้น ชายหนุ่มจึงเดินไปฉวยหยิบเศษม้านั่งหักครึ่งซึ่งหล่นอยู่บนพื้น ก่อนจะปรี่เข้าหากลุ่มทหารม้าเกราะดำคนที่อยู่ไม่ห่างเท่าไหร่นัก

ความรวดเร็วของเย่ฉวนนั้นเพิ่มขึ้นอย่างฉับพลัน ขณะที่ทหารเกราะดำทั้งกลุ่มก็ควบขี่ม้ากรูเข้าหาชายหนุ่มเช่นกัน อีกมุมหนึ่ง ทหารม้าเกราะดำผู้เป็นหัวหน้าก็กำลังยืนคำรามอย่างโกรธแค้น "ฆ่ามัน ฆ่าไอ้บัดซบนั่นให้ข้า!"

ไม่ช้า ระยะของเย่ฉวนและกลุ่มทหารก็เข้ามาใกล้ขึ้นทุกที ครั้งถึงระยะห่างราวหนึ่งหรือสองเมตร ทันใดนั้นชายหนุ่มก็ดีดตัวกระโดดขึ้นกลางอากาศ ในมือฟาดไม้ท่อนจากม้านั่งหักลงกลางกระหม่อมทหารที่เข้ามาใกล้อย่างแรง

"เปรี้ยง!"

ทหารม้ากระเด็นไป แต่เย่ฉวนยังไม่หยุดแค่นั้น เขาจับกระชับสันคมของไม้ ก่อนจะเหวี่ยงออกไปเต็มแรงอีกครั้ง!

“ฉึ่ก!”

เศษไม้พุ่งเข้าปักเข้าที่คอหอยของทหารม้าเคราะห์ร้าย คนผู้นั้นสิ้นใจตายทันที

อย่างไรก็ตาม มันก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ทหารม้าที่เหลือพากันกระโจนเข้ามาประชิดตัว เย่ฉวนตั้งท่าโจมตีอย่างดุดัน ทว่าเขากลับไม่เรียกดาบออกมา หากแต่เลือกที่จะพุ่งเข้าใส่กองทหารเหล่านั้นทั้ง ๆ ที่ตัวเปล่า

กองทหารพวกนั้นมีจำนวนมากมายสุดคณานับ ทว่าเย่ฉวนกลับยังคงเลือกที่จะสู้ ชายหนุ่มบุกทะลวงผ่านคนกลุ่มนั้นเข้าไปอย่างอาจหาญ ไม่นานทหารม้าก็พากันทยอยร่วงไปทีละคน จนในที่สุดก็เหลือแต่หัวหน้าทหารเกราะดำที่ยืนอยู่ท่ามกลางสมรภูมิเพียงลำพัง

จะว่าไปทหารม้าพวกนี้ต่างก็มีประสบการณ์สู้รบมานาน ฝีมือของพวกมันนับว่าไม่เลว แต่เย่ฉวนเองก็เคยผ่านบททดสอบในสนามประลองมามากไม่แพ้กัน ประสบการณ์ของเขามากกว่าพวกนี้รวมกันเสียด้วยซ้ำไป นี่ยังไม่นับรวมเรื่องที่พลทหารพวกนี้อยู่ในขั้นแสวงหาอีก ดังนั้นพวกมันจึงไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่คู่ควรสำหรับชายหนุ่มเลยแม้แต่น้อย!

สายตาของเย่ฉวนจับจ้องไปที่เจ้าหัวหน้ากองทหารเกราะดำซึ่งยืนอยู่ไม่ไกลนัก ในเวลานี้มันมีท่าทีหวาดกลัวทำท่าคิดที่จะหลบหนี ทว่าเย่ฉวนกลับว่องไวยิ่งกว่า เขาพุ่งทะยานเข้าใส่มันด้วยความเร็วจนทิ้งไว้เพียงฝุ่นควัน

ทันทีที่เห็นเย่ฉวน หัวหน้าพลทหารเกราะดำผู้นี้ก็รู้แน่ว่าตนไม่อาจหนีรอดไปได้ ดังนั้นเขาจึงเปลี่ยนท่าทีเป็นดุดัน ขยับหอกในมือขึ้นสวนแทงใส่เย่ฉวนซึ่งพุ่งเข้าหา

ขั้นผสานลมปราณ!

เย่ฉวนที่เห็นภาพตรงหน้า เขาไม่ได้คิดที่จะหลบหลีกคมหอกเลยแม้แต่น้อย แต่กลับปล่อยให้ปลายของมันปักเข้าที่อกของตนเสียอย่างนั้น

"เปรี้ยง!"

แรงปะทะเพียงส่งให้เย่ฉวนเซถอยหลังไปครึ่งก้าว ทว่าปลายคมหอกไม่สามารถเจาะทะลุเข้าไปในร่างกายเลยแม้แต่น้อย

กายาทองคำ!

คงมีเพียงไม่กี่คนที่รู้ว่าพลังของเย่ฉวนแข็งแกร่งกว่าคนอื่นทั่วไป

สีหน้าของทหารเสื้อเกราะเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เขาขยับจะชักหอกขึ้นมา แต่ช้ากว่าเกินไป จังหวะนั้นเย่ฉวนก็ได้พุ่งตัวกระโดดเข้าหาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะตวัดท่อนขากวาดส้นเท้ากระแทกเข้ากับศีรษะของทหารสุดแรง

"พลั่ก!"

ร่างของหัวหน้าพลทหารเกราะดำกระเด็นหวือไปกระแทกตกอยู่ข้างกำแพง

ทหารม้าเกราะดำพยายามกระเสือกกระสนขยับลุกขึ้น แต่ไม่ทันเย่ฉวน เพราะในตอนนี้ชายหนุ่มได้เดินเข้าไปเหยียบยอดอกของอีกฝ่ายไว้แล้ว ทหารเกราะดำผู้พ่ายแพ้ได้แต่จ้องมองไปที่เย่ฉวนด้วยสายตาเหี้ยมเกรียม ก่อนจะพูดออกมาว่า "เจ้าไม่รอดหรอก เจ้าได้ตายแน่!"

เย่ฉวนเกือบจะเด็ดชีพฝ่ายตรงข้ามอยู่แล้ว แต่เมื่อได้ยินเสียงหนึ่งร้องขัดขึ้นเขาก็พลันหยุดชะงักไป "ข้าขอเป็นคนฆ่ามันเอง จะได้หรือไม่"

เขาหันขวับมาตามเสียงและรู้สึกแปลกใจยิ่งเมื่อเห็นว่าต้นเสียงคือหญิงสาวคนที่เขาช่วยชีวิตนางไว้ก่อนหน้า

หญิงสาววัยประมาณสิบแปดสิบเก้าดูบอบบางและน่าถนุถนอม แต่บัดนี้นางกลับดูเยือกเย็นยิ่งนัก

ชายหนุ่มมองอย่างชั่งใจก่อนจะพยักหน้า เขาหันไปดึงเอามีดพกของเจ้าทหารเสื้อเกราะดำออกส่งให้กับหญิงสาว นางมองเขานิ่งขณะเอื้อมมารับมีดกำลังจะลงมือสังหาร ทันใดนั้นเสียงของคนผู้หนึ่งระเบิดขึ้นขัดจังหวะ “หยุด!”

เย่ฉวนหันไปมองเขาเห็นบุรุษร่างท้วมที่กำลังเดินอย่างเร่งรีบออกมาจากกลุ่มทหาร

นี่ไม่ใช่ทหารจากแคว้นถัง แต่เป็นทหารจากแคว้นเจียงนั่นเอง!

หากพูดให้ถูกต้องก็คือทหารพวกนี้คือผู้ที่อยู่ประจำเมืองหน้าด่านของแคว้นเจียง!

บุรุษร่างท้วมคนนี้คือผู้ปกครองเมืองหน้าด่าน

ชายร่างท้วมพร้อมด้วยทหารติดตามจำนวนหนึ่งเดินเข้ามาอย่างโกรธเกรี้ยว เขามองเย่ฉวนและหญิงสาวก่อนชี้มือมาทางชายหนุ่ม “ใครให้ปล่อยเจ้ามาอาละวาดที่นี่?”

เย่ฉวนนิ่วหน้า

คนอ้วนโมโหมากขึ้นหันมาทางผู้หญิง “เอาตัวมา”

ทหารจำนวนหนึ่งก้าวออกมาตามคำสั่ง พวกเขาตรงเข้ามาหมายจับตัวนาง ด้วยสัญชาตญาณของหญิงสาว นางก็รีบเข้าไปแอบหลบเข้าด้านหลังของเย่ฉวนทันที พวกทหารที่เห็นภาพที่เกิดขึ้นกลับไม่ล่าถอย พวกเขากลับตรงเข้ามาหมายจะจับนาง ในตอนนั้นเองที่ชายหนุ่มพลันตวัดหลังมือฟาดเข้าที่ใบหน้าของทหารกล้าตายอย่างแรง

“เผียะ!”

ความรุนแรงจากพลังตบของเย่ฉวนทำให้ร่างทั้งร่างของทหารลอยกระเด็นออกไปไกล