ร้าน coffe
"แพรว~ เมื่อคืนฉันโทรหาแกทั้งคืนทำไมถึงโทรไม่ติด"นามิลากเสียงยาวถามขึ้น
"แบตหมดนะสิ"
"ว่าแต่ เมื่อคืนขากลับแกได้เห็นเหล่ามาเฟียกันบ้างไหม หล่อหรือเปล่า เห็นเขาว่ามีการปะทะกันด้วย"คำพูดของนามิทำเอาแพรววาที่กำลังจะจิบกาแฟชะงักไปชั่วขณะหนึ่ง
นามิคือเพื่อนของฉันเพียงคนเดียวที่มีอยู่หลังจากที่ได้มาศึกษาถึงในอิตาลี เธอเป็คนญี่ปุ่นที่ได้ทุนมาเรียนที่นี่เช่นเดียวกันและหลังจบก็มาทำงานที่เดียวกันอีก
"แกเป็อะไรไป"นามิถามขึ้นขนาดที่แพรววาหวนคิดถึงบุคคลที่เขาได้ช่วยเอาไว้
หลังจากที่เมื่อเช้าเธอได้ไปเยี่ยมเขา สิ่งที่เธอเจอคือห้องเปล่าที่ไร้ตัวตนเขา เมื่อสอบถามพยาบาลหลายคนก็ให้คำตอบตรงกันว่าห้องนั้นถูกย้ายไปแล้ว ซึ่งพยาบาลคนดังกล่าวก็ไม่ทราบเช่นกันว่าเขาย้ายไปห้องไหน เธอจึงไปถามแดเนียลแทน ทีแรกเขาก็อ้างโน่นนี่จนไม่ได้ความ ท้ายสุดแดเนียลก็ยอมบอกเธอ
'ออกไปแล้ว? ทำไมพี่ไม่รั้งเขาไว้ เขายังไม่หายดีนะ'
'ทำไมพี่ต้องรั้งเขาด้วยเมื่อเขามีมือมีเท้าให้เดิน อีกอย่างเขาไม่ใช่แฟนแพรวด้วย'
'พี่!'
"แพรว แพรววา!"
"นามิจะะโทำไมเนี่ย"แพรววาถามขึ้นเมื่อเวลานี้หูเธอกับอึ้งไปหมด
"แกแหละเหม่ออะไร"
"โทษทีคิดอะไรเพลินไปหน่อย"
"หรือว่าคิดถึงหนุ่มหล่อคนไหนกันนะ"
"เลิกแซวเถอะนา"แพรววาหันมาจิบกาแฟต่อ
"นี่แกดูนั่นสิผู้ชายคนนั้นหล่อจริง"
นามิพูดขึ้นหลังจากเหลือบตาไปเห็นบุคคลที่เข้าร้านมาใหม่ ขนาดที่แพรววากำลังจิบกาแฟอยู่ สายตาเหลือบไปจ้องนามิที่กำลังให้สัญญาว่ามองไปด้านหลัง ทำให้แพรววาค่อยๆ เหลือบไปมองตามก่อนที่เธอจะเบิกตากว้าง ซึ่งเป็่เวลาที่หนุ่มหล่อคนนั้นหันมาสบตาพอดิบพอดี
"หึ"เขาแค่นหัวเราะก่อนเลือกมานั่งข้างโต๊ะที่แพรววาและเพื่อนนั่งอยู่
"แกหล่อจัง"
"น้อยๆ หน่อยเถอะ ไม่กลัวเขาได้ยินเหรอ"แพรววาเตือนเพื่อนที่เห็นหนุ่มหล่อเข้าไม่ได้ต้องมีหลงทุกราย
"ว่าแต่แกเหอะจะหาเมื่อไร"
"แกหาให้ได้ก่อนค่อยมาถามฉันทีหลังแล้วกัน"แพรววาพูดขึ้นก่อนสายตาเหลือบไปมองร่างมาร์ทตินที่แข็งแรงดีต่างจากคืนก่อนที่แทบดูสภาพไม่ได้เลย
อีกทั้งเวลานี้ข้างกายเขายังมีผู้ชายอีกคน เธอจำเขาได้ เขาคือชายที่ถือวิสาสะเปิดประตูเข้ามาในห้องของมาร์ทตินในวันก่อน
"จ้องไม่กะพริบตาเลยนะ"สายตาของนามิจ้องมาทางแพรววาอย่างเ้าเล่ห์เมื่อแพรววาเอาแต่จ้องหนุ่มหล่อใกล้โต๊ะั้แ่ที่เขาเดินเข้ามา
"..."
"แต่ว่านะ ทั้งๆ ที่เมื่อวานพึ่งให้สัมภาษณ์ว่าถูกยิง แต่วันนี้มาอยู่ที่นี่ ไม่ออกจากโรงพยาบาลเร็วไปหน่อยเหรอ?"นามิหันมาจ้องแพรววาราวกับจะถามว่าทำไมให้คนไข้นอนคืนเดียว วันถัดมาก็ไล่ออกจากโรงพยาบาลเลย?
"เอ๋ ฉันจะไปรู้ได้ไง"เื่นี้คงต้องถามแดเนียลเพราะพี่ชายเธอเป็เ้าของโรงพยาบาลแห่งนั้น"ว่าแต่จับคนร้ายได้ยัง?"
"ยังเลย เ้าตัวให้สัมภาษณ์ว่าไม่รู้ว่าคนร้ายเป็ใคร"
'ไม่รู้? เป็ไปไม่ได้ ทั้งๆที่คืนนั้นเขาถูกคนร้ายทำร้ายสักขนาดนั้น'แพรววาคิด
"คิดอะไรอยู่?"
"ไม่มีอะไร"แพรววาหันไปมองโต๊ะข้างๆ เห็นเพียงครามที่นั่งจิบกาแฟอยู่ ส่วนบุคคลที่เธอกำลังจ้องหาอยู่นั้นกับไม่อยู่บนโต๊ะเสียแล้ว
'ไปไหนแล้ว'แพรววากวาดไปมองรอบๆ
"ถ้าหาเขาอยู่ละก็ทางนั้น"นามิใช้นิ้วโป้งชี้ไปทางด้านหลัง ซึ่งสื่อถึงบุคคลที่เธอกำลังตามหาได้ไปห้องน้ำแล้ว
"ฉันขอตัวไปเข้าห้องน้ำแป๊บนะ"แพรววายันกายลุกขึ้นยืน
"ไปหาหนุ่มหล่อละสิ"นามิแสยะยิ้มอย่างเ้าเล่ห์ขนาดที่สายตาของแพรววาหันมาสบตาเพื่อนรัก
"บ้า!"
ตูม!
"โอ๊ย เจ็บ!"แพรววาที่ก้าวเท้าเดินได้เพียงก้าวเดียวต้องร้องขึ้น เมื่อจมูกแสนรักของเธอไปชนแผ่นอกหนาใหญ่ของใครบางคนระหว่างที่เธอกำลังหันกลับไปพอดิบพอดี
"แพรววา"นามิเรียกชื่อเพื่อนเบาๆ ก่อนถอดสีหน้า
หมับ!
"โอ๊ย ปล่อยนะ"แพรววาพูดขึ้นพร้อมเงยหน้าขึ้นมามองก่อนจะต้องเบิกตากว้าง
"ชนคนอื่นแล้วไม่ขอโทษแถมยังด่าว่าบ้าอีก คิดว่าใหญ่ฟ้ามาจากไหน"
"เอ่อ ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจด่าคุณ"
"ไม่ได้ตั้งใจ? ใครจะเชื่อเมื่อทุกคนในที่นี้ได้ยิน จริงไหม"คิดส์พูดขึ้นก่อนหันไปมองรอบๆ ด้าน
"ใช่ๆๆ"เสียงมากมายพูดขึ้นอย่างพร้อมเพรียงกัน ทำเอาแพรววาถอดสีหน้า
"เห็นไหมล่ะ ฉันจะทำไงกับเธอดี"
"รังแกผู้อ่อนแอกว่าไม่สมกับเป็ลูกผู้ชายเอาสักเลย"
"หืม"คิดส์หันไปมองตามต้นเสียงเห็นครามที่นั่งจิบกาแฟอยู่บนโต๊ะ"คราม! เมื่อแกอยู่นี่แสดงว่ามาร์ทตินก็..."
'มาร์ทติน'
ชื่อนี้ทำให้แพรววาเบิกตากว้าง ซึ่งในซิเรียไม่มีผู้ใดที่ไม่รู้จักนักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ที่โด่งดังกับคิดส์ซึ่งเป็คู่แข่งกันและดูเหมือนทั้งสองจะไม่ค่อยถูกกัน หากพบหน้ากันทีไร หายนะต้องมาเยือนทุกที จนผู้คนที่พบเห็นทั้งสองคนเผชิญหน้ากัน จะต้องอพยพออกไปทันทีเพื่อไม่ให้โดนลูกหลง
"ใช่ฉันอยู่นี่"
ในระหว่างที่เธอกำลังอึ้งอยู่นั้นกับมีเสียงใครบางคนดังขึ้น มาร์ทตินที่ไม่รู้ว่าโผล่มาจากที่ใดชะลอฝีเท้าลงพร้อมแสยะยิ้ม
"คาดไม่ถึงสินะว่าฉันจะรอดมาได้"
พรึ่บ!
ทั้งสองฝ่ายต่างคนต่างหยิบปืนขึ้นมาจ่ออีกฝ่ายอย่างพร้อมเพรียงกัน
"จะเอาที่นี่?"ครามถามขึ้นขนาดที่เหลือบสายตาจ้องมองผู้คนในร้านที่เริ่มแตกตื่นกัน
"คิดว่าฉันเป็ใคร"
คิดส์แสยะยิ้มขึ้นมาจ้องอีกฝ่ายด้วยสายตาพร้อมรบ โดยทางด้านมาร์ทตินเองก็ไม่ขัดข้องหากอีกฝ่ายคิดจะจู่โจม เขาเองก็พร้อมเสมอ
ในซิเรียไม่มีผู้ใดไม่รู้จัก 'คิดส์' ผู้ที่ชอบใช้อำนาจข่มเหงผู้อื่นจนสร้างศัตรูไปทั่ว หากผู้ใดถูกหมายหัว ฝูงหมาป่าเ่าั้จ้องจะหาโอกาสที่จะกระโจนใส่อีกฝ่ายอย่างบ้าคลั่ง โดยไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายได้พักหายใจ
"ไม่เอานาที่นี่ซิเรียนะและตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาเข่นฆ่ากันเองด้วย"เสียงของบุคคลมาไหมดังขึ้น พร้อมกล่าวเตือนทั้งสองที่กำลังคิดเข่นฆ่ากัน
หากมีเสียงปืนเกิดขึ้นนั่นบ่งบอกถึงการเข่นฆ่ากัน หากเป็เช่นนั้น FBIที่แฝงตัวอยู่กับผู้คนจะแสดงตัวทันที และจับกุมผู้ก่อเหตุไปสอบปากคำทันที อีกทั้งยังถูกเช็กสภาพร่างกายเพื่อตรวจสอบหาสัญลักษณ์ของแก๊งมาเฟียสี่แก๊งใหญ่
นี่เป็อีกสาเหตุหนึ่งที่เหล่ามาเฟียไม่อยากมีปัญหาจนต้องมาตามแก้ทีหลังและล้ำเส้นเขตปกครองอื่นนอกจากของตนเอง
"พี่!"
4K
