ปราการหัวใจ_End

        ในช่วงเวลาอาหารเย็น คนธรส และ ก้องภพ เดินจับจูงกันลงมายังห้องรับประทานอาหาร อย่างกระนุ่งกระนิ่ง

        “ลงมากันแล้วเหรอลูก มาๆ มานั่งกันเลย” สุมนทา กล่าวยิ้มๆ อย่างพึงพอใจ ทั้งเห็นลูกชายและลูกสะใภ้ จับจูงกันลงมาอย่างคนที่กำลังอยู่ในห้วงอารมณ์แห่งความรัก

        แต่ก็มีเพียง เอวา นั้นแหละที่ไม่พึงใจ นั่งหน้าตูมบอกบุญไม่รับรอ ก้องภพ ลงมาเป็นนานสองนาน และยิ่งเห็นทั้งสองทำท่ากระนุ่งกระนิ่งกันอย่างนั้น ไฟริษยาที่อยู่ในใจ ยิ่งลุกโชนขึ้นแทบจะเผาไหม้ไปทั่วทั้งตัว

        “ภพค่ะ ภพนั่งลงตรงนี้เลยค่ะ” เอวา ลุกขึ้นเดินเข้าไปจับแขนแกร่งของ ก้องภพ พร้อมกับดึงให้เดินตามมานั่งลงที่เก้าอี้นั่งข้างๆ เธอ

        ก้องภพ มอง คนธรส นิดหนึ่งอย่างรู้สึกอึดอัดใจ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา นั่งลงที่เก้าอี้ข้างๆ คนที่ดึงลากมาอย่างเสียไม่ได้ คนธรส จึงเดินเลี่ยงไปนั่งลงข้างๆ สุมนทา ซึ่งเป็นฝั่งตรงข้ามกับ ก้องภพ

        สุมนทา มองดูการกระทำนั้นอย่างไม่รู้จะทำเช่นไรเหมือนกัน ไม่คิดว่าผู้หญิงคนนี้จะหน้าด้านไร้ยางอายอย่างนี้ ไอ้เจ้าลูกชายหัวแก้วหัวแหวน ก็ไม่ยอมพูดอะไรออกมาให้เด็ดขาดสักที ยิ่งคิดได้อย่างนั้น ก็ยิ่งขัดเคืองใจเสียจริงๆ เลย

        “รสทานนี้หน่อยนะ จะได้ช่วยบำรุงครรภ์ ลูกของเราจะได้แข็งแรง” ก้องภพ เอ่ยพร้อมกับตักปลากระพงนึ่งมะนาวให้ คนธรส

        “ขอบคุณค่ะ” คนธรส กล่าวขอบคุณและยิ้มส่งให้

        “อะ อะไรนะคะ ที่ภพพูดเมื่อกี้นี้ หมายความว่าไงคะ?” เอวา เอ่ยถามขึ้นอย่างตกใจ

        “จะอะไรล่ะ ก็เมียตาภพเขากำลังท้อง ลูกของตาภพน่ะสิ” สุมนทา เป็นคนตอบคำถามขึ้นมาแทน

“ท้องเหรอ?” เอวา ช็อคไปชั่วขณะกับสิ่งที่ได้ยินได้ฟัง

“ใช่เอวา รสกำลังท้องลูกของผม” ก้องภพ หันไปกล่าวยืนยันให้แน่ใจอีกคน เอวา วางช้อนส้อมลงไปไว้ในจาน

“ขอตัวก่อนแล้วกันนะคะ พอดีรู้สึกปวดหัวเหมือนจะว่าไม่สบายน่ะค่ะ” เอวา กล่าวบอกกับทุกคน ก่อนจะลุกขึ้น เดินขึ้นไปยังห้องนอนของตนทันที

“อะไรของเขานะแม่คนนี้นี่ ตอนแรกก็เห็นดีๆ อยู่เลย แต่ไงตอนนี้จะป่วยซะแล้ว” สุมนทา มองตามพร้อมกับส่ายหน้าไปมาอย่าง ตามไม่ทันเลยจริงๆ

        “พี่ภพ ไม่ขึ้นไปดูคุณเอวา เธอสักหน่อยหรือคะ? ไม่รู้ว่าเขาอาการหนักหรือเปล่า” คนธรส เอ่ยบอกผู้เป็นสามี ถึงจะไม่ค่อยพอใจที่เจ้าหล่อนมาทำรุ่มร่ามกับ ก้องภพ แต่ก็คงไม่แล้งน้ำใจ พอเห็นว่าเจ้าหล่อนไม่สบาย แล้วไม่คิดจะดูดำดูดีได้ลงคอ

        “งั้นเดี๋ยวทานข้าวเสร็จแล้วเราค่อยขึ้นไปดูเขาด้วยกันนะ” ก้องภพ เอ่ยบอกภรรยาตัวน้อยให้ไปด้วยกัน เพราะไม่อยากจะให้เข้าใจอะไรผิดไปมากกว่านี้ เพราะ ณ ตอนนี้ก็เข้าใจผิดไปมากแล้ว

        “พี่ภพไม่ไปคนเดียวล่ะคะ?” คนธรส ถามขึ้นอย่างสงสัย “ไม่เอาล่ะ เดี๋ยวจะเข้าใจพี่ผิดอีก รสไปกับพี่น่ะดีแล้ว จริงไหมครับคุณแม่?” ก้องภพ หันไปหาคนช่วยสนับสนุน

        “แหม!! ทีอย่างนี้ล่ะถามแม่นะ” สุมนทา ส่งค้อนให้ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนหนึ่งวง ก่อนจะหันไปพูดกับคนที่นั่งอยู่ข้างๆ

        “ไปดูผู้หญิงคนนั้นกับพี่เขาน่ะดีแล้วลูก อย่างที่พี่เขาว่านั้นแหละ เราจะได้ไม่เข้าใจผิด และจะได้ไม่ต้องคิดมากด้วย”

        “ค่ะคุณแม่” คนธรส เอ่ยพร้อมกับส่งยิ้มให้ สุมนทา แล้วทั้งสามก็ลงมือกันรับประทานอาหารกันต่อไป โดยไม่สนใจหญิงสาวที่อ้างว่ารู้สึกไม่ค่อยสบาย และชิงหนีขึ้นไปบนห้องนอนอีกเลย

        เอวา เมื่อได้ขึ้นไปถึงห้องนอนที่ วนเวียน จัดไว้ให้นั้นแล้ว ก็นั่งนิ่งอยู่บนเตียงนอน คิดถึงแต่คำพูดที่ได้ยินมา

        “ท้องเหรอ! ไม่! ฉันไม่ยอมหรอกนะ ภพเขาจะต้องเป็นของฉัน ของฉันคนเดียว เขาจะต้องมีลูกกับฉันแค่คนเดียวเท่านั้น คนอื่นอย่าได้หวังเลย คอยดู ฉันจะไม่ปล่อยให้ไอ้มารหัวขนนั้น ได้ออกมาลืมตาดูโลกอย่าแน่นอน และเธอ นังคนธรส ไม่มีวันที่จะได้ชูคออยู่เป็นเมียของภพได้อย่างนี้ตลอดไปหรอก ฉันจะต้องได้เขาคืนมา เป็นของฉันให้จงได้ คอยดู”

        เอวา กำมือทั้งสองข้างเข้าหากันแน่น ดวงตาแข็งขวาง กล่าวพึมพำกับตัวเองอย่างหมายมาด

๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗