บทที่ 2
แม้จะเพิ่งเป็ยามสายแต่อากาศในบริเวณตลาดนัด หรือ “ซุค” ก็ร้อนอบอ้าวเหลือทนแล้วเสียงไก่กรีดร้องระงมเสียงพ่อค้าะโโฆษณาสินค้าของตนและต่อล้อต่อเถียงกับผู้ซื้อลูกลิงตัวน้อยที่คนจับมันใส่เสื้อกั๊กส่งเสียงร้องเพื่อเรียกความสนใจของผู้คนที่เดินผ่านไปมาเสียงดนตรีแปลก ๆลอยล่องออกมาจากร้านแผงลอยคละเคล้าอยู่ในสายลมอ่อนที่โบยโบกมาเป็ครั้งคราวกลิ่นเครื่องเทศประสมประสานอยู่กับกลิ่นสาบและกลิ่นอาหารที่ทอดอยู่ในกระทะเหนือเตาไฟอบอวลไปทั่วเสื้อคลุมสีสันสดใสที่ชาร์ลอตต์ขอยืมมาสวมใส่พร้อมกับผ้าคลุมหน้านั้นชื้นเหงื่อแนบอยู่กับเนื้อตัวเธอ
แต่เธอกําลังตกอยู่ในมนต์เสน่ห์ของสิ่งต่างๆ เ่าั้...
เพียงแต่ว่า เบตติน่า ริชาร์ดสันซึ่งอ่อนวัยกว่าเธอสองสามปีและแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าแบบเดียวกันมิได้บังเกิดความตื่นเต้นหรือกระตือรือร้นตามไปด้วย
“ปาป้าจะต้องฆ่าเราแน่เลยถ้ารู้ว่าเราออกมาสถานที่อย่างนี้” เธอพูดกรอกหูชาร์ลอตต์อยู่ผ้าที่คลุมใบหน้าสวยงามนั้นพลิ้วอยู่กับลมหายใจที่รดลวก “คิดดูสิอาจจะมีเชคสักคน ออกคําสั่งให้บริวารลักพาตัวเราออกไปกลางทะเลทรายก็ได้”
“โธ่เอ๊ย...” ชาร์ลอตต์ทอดถอนใจ“มันไม่เป็ยังงั้นไปได้หรอกน่าคิดอะไรไม่รู้ช่างน่าสงสารเสียจริง” เธอแสร้งพูดเพื่อให้เบตติน่าโมโหเล่น
“ชาร์ลอตต์” เบตติน่าร้องออกมาด้วยความใ
และชาร์ลอตต์ก็ลอบยิ้มอยู่เื้ัผ้าคลุมหน้าครอบครัวริชาร์ดสันได้แล่นเรือมาพํานักอยู่ที่เกาะริซ ซึ่งอยู่ระหว่างแผ่นดินสเปนกับมอร็อคโคเพื่อที่จะมาเยี่ยมเพื่อนเก่าซึ่งเป็พ่อค้าผู้มีฐานะมั่งคั่งทั้งหลายที่รู้จักกันมาั้แ่ครั้งอยู่บอสตัน
เบตติน่าอยากจะพํานักอยู่ในปารีสจนกว่าจะถึงเวลาแล่นเรือกลับลอนดอนและต่อไปยังสหรัฐอเมริกาแต่ชาร์ลอตต์ไม่เห็นด้วยกับความคิดของสาวน้อยเธอจะไม่ยอมพลาดโอกาสที่จะได้มาชื่นชมทัศนียภาพอันสุดแสนงดงามของเกาะริซแห่งนี้เพราะบางทีมันอาจจะเป็ครั้งสุดท้ายสําหรับการผจญภัยที่เธอใฝ่ฝันแล้วก็ได้...
ซึ่งนั่นเป็สาเหตุที่สร้างความไม่พอใจและไม่สบายใจให้กับเบตติน่าอย่างมากหลังจากนั้นเธอก็ยังต้องรับหน้าเกลี้ยกล่อมเพื่อขอยืมเสื้อผ้าแบบที่สตรีในแถบนี้สวมใส่มาจากตู้เสื้อผ้าของเ้าของบ้านฝ่ายหญิงอีกด้วย
หลังจากนั้นสองสาวก็แอบหลบออกจากบ้านทางประตูด้านข้าง เดินไปตามตรอกซอกซอยแคบ ๆจนในที่สุดก็บรรลุถึงตลาดนัดหรือ “ซุค” แห่งนี้
ขณะเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าแผงลอยขายเครื่องจักสานชาร์ลอตต์ลูบไล้ตะกร้าที่สานขึ้นไว้ด้วยฝีมือหยาบ ๆ อย่างสนใจ บอกตัวเองว่าเธอจะจดจําวันนี้ไว้จนชั่วชีวิต เมื่อใดที่มีความเบื่อหน่ายเกิดขึ้นเธอจะทบทวนความทรงจำรำลึกแล้วก็จะยิ้มออกมาอย่างมีความสุข
นอกจากนั้น ในภาพฝันที่วาดขึ้นเธออาจจะเพิ่มเติมด้วยภาพของเชคผู้งามสง่าสักคนหนึ่งขี่ม้าอาหรับตัววใหญ่เข้ามาในตลาดนัดแห่งนี้เพื่อหาซื้อทาส หรือบางทีเธออาจจะได้พบกับโจรสลัดสักกลุ่มหนึ่งที่เอาปลายดาบตวัดเข้าใส่ร้านค้าที่เป็แผงลอยเหล่านี้เพื่อการปล้น...
ความเคลื่อนไหวที่เกิดขึ้นตรงสุดปลายแถวแผงลอยที่ตั้งรายเรียงไปจรดกําแพงเมืองโบราณขัดจังหวะความฝันอันหลายสีสันของเธอขึ้นเบตติน่าจับแขนชาร์ลอตต์ไว้แน่น กระซิบบอกด้วยน้ําเสียงร้อนรนว่า
“ชาร์ลอตต์...ได้โปรดเถอะเรากลับไปบ้านวินเซ้นท์กันดีกว่า”
แต่ชาร์ลอตต์กําลังจับตามองบุรุษผู้มีเรือนร่างสูงสง่าซึ่งกำลังเดินผ่านเข้ามาในหมุ่ผู้คนเธอไม่อยากเชื่อสิ่งที่สายตากำลังเห็นอยู่ในขณะนี้เลย
ใน่ขณะอันแสนสั้นมันคล้ายกับเธอได้กลับไปเป็เด็กสาววัยสิบสามอีกครั้ง กลับไปสู่ซีแอตเติ้ลขณะนั้นเธฮกำลังป่ายปีนขึ้นบนเสากระโดงของเรือใบลำหนึ่งชื่อ “เอนชานเทรสส์” แต่เมื่อปีนสูงขึ้นไปเหนือดาดฟ้าเธอก็บังเกิดความหวาดกลัวขึ้นมา กอดสายระยางไว้แน่น ไม่กล้าแม้แต่จะปีนกลับลงมา
แพตทริค เทรวาร์เรนต้องเป็ผู้ขึ้นไปรับตัวเธอลงมา...
“ชาร์ลอตต์...” เบตติน่าเขย่าแขนเธอแรงๆ “ชาร์ลอตต์...ได้โปรดเถอะฉันไม่ชอบหน้าตาของผู้ชายคนนั้นเลย ฉันว่าเขาต้องเป็โจรแน่เลยละ”
แต่ชาร์ลอตต์ไม่อาจขยับเขยื้อนเคลื่อนไหวร่างกายได้รู้สึกขอบใจผ้าคลุมหน้าไม่น้อยเพราะรู้อยู่ว่าถ้าเธอจะยิ้มออกมาตอนนี้มันคงเป็การกระทําของคนปัญญาอ่อนอย่างที่สุด
ตลอดเวลาสิบปีที่ผ่านมาแพตทริคมิได้เปลี่ยนไปเท่าไรนัก แม้ว่าแผงอกกับ่ไหล่จะผึ่งผายขึ้นโครงหน้าคมชัดขึ้น เขายังคงไว้ผมยาวเคลียต้นคอเหมือนเดิมมันเป็สีเดียวกับริบบิ้นสีดำที่รัดรวบไว้ ดวงตาคู่สีครามเข้มยังคมปลาบเช่นเดิม
ท่าทางเดินที่บ่งบอกถึงความทระนงองอาจมั่นใจในตนเองนั้นดูน่าหมั่นไส้นัก แต่กระนั้นหัวใจของชาร์ลอตต์ก็ยังเต้นระทึกต้องพยายามบังคับใจตัวเองไว้ที่จะไม่วิ่งเข้าไปหาเขาทักถามว่าเขายังจําเธอได้หรือไม่...
เขาไม่มีทางที่จะจําเธอได้อยู่แล้วเพราะตอนที่พบกันครั้งหลังสุดเธอเป็เพียงแค่เด็กคนหนึ่งเท่านั้น
แต่เขาหารู้ไม่ว่าตลอดเวลาสิบปีที่ผ่านมา เธอได้เฝ้าฝันถึงแต่เขาเฝ้าถักทอความฝันครั้งแล้วครั้งเล่า ถึงลูกเรือหนุ่มคนนั้นแต่ดูเหมือนเขาไม่เคยให้ความสนใจในตัวเธอเลยด้วยซ้ำ
เขาเดินใกล้เข้ามาแล้วแม้มันจะมีรอยยิ้มฉาบอยู่บนใบหน้าที่คมสันบ่งบอกถึงความเป็ผู้ดีในสายเืแต่กระนั้น แววในดวงตาของเขาก็ช่างเ็าเสียเหลือเกินเขาใช้ปลายดาบจิ้มส้มผลหนึ่งจากกระจาดใบใหญ่แล้วก็โยนเศษเหรียญให้พ่อค้าที่มองหน้าเขาด้วยความหวาดหวั่นอยู่
ชาร์ลอตต์ยืนตัวแข็งอยู่กับที่จะมีก็แต่ลมหายใจที่สะท้อนอยู่ในอกเท่านั้นที่บอกว่าเธอยังมีชีวิตอยู่แต่มันอาจจะมีสัญญาณอะไรบางอย่างที่ส่งออกไปจากตัวเธอเพราะเขาเดินตรงเข้ามาหาเธอที่ยืนอยู่เคียงข้างเบตติน่าที่ตัวสั่นงันงกจ้องลึกลงไปในดวงตาของชาร์ลอตต์ด้วยสีหน้าที่บอกความขบขัน
พูดอะไรสักอย่างออกมาสิ...ชาร์ลอตต์ภาวนาอยู่ในใจแต่กระนั้นมันก็ไม่มีเสียงลอดออกมาได้ ลําคอของเธอตีบตันแทบจะหายใจไม่ออก
แพตทริคพิจารณาเธออยู่เป็ครู่เลื่อนสายตาลงไปตามชุดที่คลุมร่างเธออยู่ และแล้ว...เขาก็ยักไหล่เบา ๆขณะเดินจากไป เขาก็ปอกส้มไปพลาง และยังโยนส้มเสี้ยวหนึ่งไปให้ลิงด้วย
“นั่นละใช่แล้ว” เบตติน่าพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น“เราจะต้องออกจากที่นี่เดี๋ยวนี้เลยชาร์ลอตต์ ฉันแน่ใจอย่างที่สุด ว่าผู้ชายคนเมื่อกี้ต้องเป็โจรสลัด”
แต่ชาร์ลอตต์ยังคงจับตามองตามหลังแพตทริคต่อไปเขาไปหยุดอยู่เบื้องหน้านางระบําที่กําลังส่ายเอวอยู่บนเวทีที่ยกพื้นขึ้นระหว่างถังน้ำมันใบใหญ่รู้สึกริษยาที่เขาให้ความสนใจกับผู้หญิงคนนั้นมากกว่าเป็ครั้งแรกที่เธอเอ่ยออกมาว่า
“เธอไม่ได้เห็นคนเดียวหรอกนะฉันก็เห็นด้วย” หางเสียงของเธอเยาะหยันอย่างแปลกประหลาดแต่แล้วก็เสียใจกับสิ่งที่ได้พูดออกไป เพราะถึงแม้ว่าเบตติน่ากับเธอจะไม่ใช่เพื่อนสนิทกันแต่สาวน้อยผู้นี้ก็เป็คนดีมีน้ำใจกับเธอเกินกว่าที่จะต้องมาได้รับคําพูดจากเธอแบบนี้
หยาดน้ำตาหล่อรื้นขึ้นในดวงตาคู่สีเขียวขายของเบตติน่าเธอเป็ลูกสาวคนเดียวของครอบครัว ได้รับการอบรมเลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอมดังนั้นการที่จะหลบพ่อแม่ออกมาท่องเที่ยวแบบนี้ไม่ใช่สิ่งที่เธอสามารถตัดใจทําได้ง่ายนักโดยเฉพาะอย่างยิ่งในตลาดนัดที่แวดล้อมอยู่ด้วยคนแปลกหน้าที่มีรูปร่างหน้าตาน่ากลัวเช่นนี้
“ฉันขอโทษนะ” ชาร์ลอตต์พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนลงขณะเดียวกันก็รู้สึกเหมือนหัวใจสลาย เมื่อเห็นแพตทริค ที่ตวัดร่างนางระบำผู้นั้นลงจากเวทีด้วยใบหน้ายิ้มละไมโยนเหรียญเงินให้กับผู้ชายที่อยู่ในเสื้อคลุมตัวใหญ่ “เราไปกันเถอะ...กลับกันได้แล้ว” เธอพูดอย่างตัดใจ
162
