เกมส์อาณาจักรเทพ: เริ่มต้นด้วยระบบผู้สืบทอดแห่งพระเจ้า

        หลังจากที่อูเรียได้สังเกตและรับรู้ถึงผลกระทบของบุคลิกและนิสัยที่มีต่ออนาเธอร์

        ตัวของเธอก็ไม่รอช้าที่จะนำเรื่องนี้มาปรึกษากับครอบครัวของอนาเธอร์

        ทั้งภรรยาทั้งสาม รวมถึงคานและอนาเธอเทียผู้เป็นพ่อและแม่ของเขา ทุกคนต่างกังวลและคาดหวังคำตอบจากเทพธิดาผู้มากปัญญา

        เมื่ออูเรียเปิดเผยว่าผลกระทบนั้นไม่ได้ร้ายแรงอย่างที่คิด และเป็นเพียงสถานการณ์ชั่วคราว พวกมันไม่ได้คงอยู่ถาวร ความรู้สึกตึงเครียดที่เกาะกุมใจทุกคนก็เริ่มคลายลงอย่างชัดเจน

        “เข้าใจแล้วค่ะท่านอูเรีย! ขอบคุณท่านมากที่ให้การช่วยเหลือในครั้งนี้!”

        คริสติน่ากล่าวอย่างอ่อนน้อม พลางยกมือขึ้นไหว้ด้วยความเคารพ ภรรยาทั้งสามและคานกับอนาเธอเทียต่างก็โค้งหัวให้ตามกัน

        ใบหน้าของพวกเขาคลายความเครียดเล็กน้อย อูเรียพลางเผยรอยยิ้มบางบนมุมปาก

        “ดูแลเขาให้ดีละคริสติน่า..”

        ก่อนจะก้าวเดินออกไปตามเส้นทางสีทองที่ทอดยาวลงมาจากฟากฟ้า เธอค่อยๆหายลับไปจากโลกมนุษย์แห่งนี้อย่างเงียบสงบ

        เมื่ออูเรียจากไปแล้ว บรรยากาศในห้องก็เงียบลงชั่วขณะ ก่อนที่ครอบครัวตระกูลซิกฟรีดจะเริ่มพูดคุยกันอย่างจริงจังอีกครั้ง

        คานมองหน้าลูกชายของตนอย่างคิดหนัก พลางถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะเอ่ยขึ้น

        “เอาละ พวกเราได้ยินแล้วว่าอาการนี้ไม่ถาวร.. แต่ถ้าตัวของเขาแสดงบุคลิกนั้นออกมาอย่างสุดโต่ง หมายความว่าเขากำลังตกอยู่ในห้วงอารมณ์บาปแห่งเจ็ดประการใช่ไหม?”

        ขณะที่อนาเธอเทียได้กล่าวแทรกออกมา พลางขมวดคิ้วด้วยความกังวล

        “ท่านอูเรียบอกว่าตอนที่เขาอยู่ในสภาวะนี้ อย่าได้ไปขัดใจเขาเลย ถ้าเราขัดขวางหรือท้าทายเขาตอนที่อารมณ์ไม่มั่นคง”

        “บุคลิกด้านนั้นอาจไม่หายไป แถมเผลอๆอาจซึมลึกลงไปจนทำให้เขาเปลี่ยนไปเป็นคนละคน นี่แหละที่ทำให้ข้าหนักใจนัก”

        ภรรยาทั้งสามของอนาเธอร์ก็ไม่ได้ต่างกัน พวกเธอรับฟังคำแนะนำของอูเรียด้วยความเงียบสงบ แต่มันไม่สามารถปกปิดความกังวลในแววตาของพวกเธอได้

        “แล้วพวกเราควรจะทำอย่างไรต่อดี?”

        คริสติน่าถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความไม่แน่ใจ การต้องดูแลอนาเธอร์ในช่วงเวลาที่เปราะบางเช่นนี้เป็นภาระที่หนักหนา เพราะหากพวกเธอพลาดไป อนาเธอร์อาจจะตกอยู่ในความมืดมิดแห่งอารมณ์บาปตลอดไป

        “เราคงต้องทำตัวให้ปกติที่สุด หลีกเลี่ยงการกดดันหรือทำให้เขารู้สึกถูกขัดขวาง”

        อนาเธอเทียกล่าวด้วยความใจเย็น แม้ในใจลึกๆของเธอจะไม่ได้สงบเช่นนั้น

        “เขาเป็นคนที่เข้มแข็ง ข้าเชื่อว่าเขาจะผ่านเรื่องนี้ไปได้ แต่มันต้องอาศัยเวลาและความเข้าใจจากพวกเราทุกคน”

        “ใช่ พวกเราต้องเข้มแข็งและอดทนกับเขา อย่าลืมว่าอนาเธอร์ไม่ได้อยู่คนเดียว”

        “พวกเราทุกคนจะยืนเคียงข้างเขาเสมอ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม!”

        คริสติน่าและภรรยาทั้งสองอีกสองคนของอนาเธอร์ต่างพยักหน้าให้กัน ความรู้สึกกลมเกลียวกันที่เกิดขึ้นในช่วงเวลานี้ ทำให้ทุกคนมั่นใจว่าพวกเขาจะผ่านความยากลำบากนี้ไปได้

        แม้มันจะยากเย็นและต้องใช้ความอดทนมากเพียงใดก็ตาม ทุกคนรู้ดีว่าอนาเธอร์นั้นเป็นผู้ที่แข็งแกร่ง ในขณะเดียวกัน เขาก็เป็นเพียงมนุษย์ที่มีจิตใจที่เปราะบางเช่นเดียวกับทุกคน และหน้าที่ของพวกเขาก็คือ การเป็นกำลังใจและแสงสว่างให้ชายหนุ่มในยามที่เขาพบกับความมืดมิด

        ในที่สุด ทุกคนก็หันกลับไปมองอนาเธอร์ที่นอนหลับสนิทอยู่บนเตียง ดูราวกับไม่รู้สึกถึงความหนักหน่วงของสถานการณ์ที่เกิดขึ้น

        คานก้าวเข้ามาใกล้ ก่อนจะวางมือลงบนหัวของลูกชายอย่างแผ่วเบา

        “พักผ่อนให้เต็มที่เถอะลูกของข้า!”

        “เมื่อเจ้าตื่นขึ้นมา พวกเราทุกคนจะยังอยู่ที่นี่ ข้าสัญญา!”

        คำพูดนั้นเป็นดั่งคำมั่นสัญญาที่ทำให้ภรรยาทั้งสามและอนาเธอเทียรู้สึกอุ่นใจ

        พวกเขาต่างมองดูอนาเธอร์ด้วยความรักและความหวังเต็มเปี่ยม เพราะความรักและความเข้มแข็งของครอบครัว มันจะเป็นพลังที่ทำให้พวกเขาผ่านทุกอุปสรรคไปได้

        หลังจากวันที่เกิดเรื่องเป็นต้นมา

        อนาเธอร์ดูเหมือนจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคน บุคลิกอันแข็งแกร่งและเด็ดเดี่ยวที่เคยแสดงออกอย่างชัดเจนกลับเลือนหายไป แทนที่ด้วยความเกียจคร้านและความเอาแต่ใจที่เกินคาด

        ห้องอาหารในเช้าวันหนึ่งเต็มไปด้วยบรรยากาศที่แปลกไปจากเดิม อนาเธอร์เอนกายลงกับเก้าอี้ราวกับกำลังนั่งอยู่บนบัลลังก์ส่วนตัว

        ขาทั้งสองข้างวางพาดไปบนโต๊ะอาหารอย่างไม่สนใจมารยาทใดๆ พร้อมกับออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงแฝงความหยอกเย้า

        “เยว่ซิน น้องมานวดไหล่ให้พี่หน่อยสิ”

        “พี่เหนื่อยแล้วละ..”

        เขาพูดออกมา พลางหลับตาลงราวกับกำลังเป็นจักรพรรดิในยุคโบราณ เยว่ซินที่นั่งอยู่ไม่ห่างก็ยิ้มออกมาอย่างขบขัน ก่อนจะลุกขึ้นมาเดินเข้าหาโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง

        “ได้ค่ะท่านพี่ ท่านต้องการให้เยว่ซินเพิ่มแรงตรงไหนบ้างคะ?”

        เสียงหวานของเธอทำให้คนอื่นๆในห้องอดหัวเราะไม่ได้ คานและอนาเทอเลียที่นั่งอยู่ใกล้กันเหลือบมองกันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ แต่ก็แฝงไว้ด้วยความสนุกเล็กน้อย

        พวกเขาต่างรู้ดีว่านี่ไม่ใช่ตัวตนที่แท้จริงของอนาเธอร์ แต่อีกด้านหนึ่งก็อดสงสัยไม่ได้

        สิ่งนี้เป็นเพียงการเล่นสนุกของเขาหรือมีเหตุผลที่ลึกซึ้งกว่านั้น

        บนโต๊ะอาหาร คริสติน่า ไอริน และเฟรย่าต่างพากันผลัดกันป้อนอาหารให้อนาเธอร์อย่างกระตือรือร้น

        “ท่านสามีขา ตัวท่านอยากได้อะไรเพิ่มไหมคะ? วันนี้คริสติน่าจะทำให้ท่านทุกอย่างเลย!”

        คริสติน่าแอบหัวเราะเบาๆพลางเอ่ยขึ้น ขณะที่ดวงตาก็จ้องมองสบไปยังสามีของตนเอง

        “อะไรก็ได้ ขอแค่คุณทำด้วยมือก็พอ”

        อนาเธอร์ตอบกลับอย่างเกียจคร้าน แต่แววตากลับเปี่ยมไปด้วยความเอ็นดูที่ซ่อนอยู่ลึกๆ

        “นายน้อยที่รักของเรา..”

        “ดูเหมือนว่าท่านจะเหนื่อยเกินไปนะคะ ถ้ายังงั้นให้ไอรินช่วยดูแลให้ทั้งวันดีไหมคะ?”

        ไอรินที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะยกแก้วน้ำผลไม้ขึ้นมาให้เขาดื่ม

        “ดีสิ ฉันก็หวังเช่นนั้นอยู่แล้ว”

        อนาเธอร์ตอบกลับพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เฟรย่าที่นั่งข้างกันก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยแทรก

        “ท่านนี่ช่างเอาเปรียบเสียจริง แต่ถึงอย่างนั้น เราก็ไม่คิดจะปฏิเสธหรอกนะ”

        บรรยากาศในห้องอาหารจึงเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ และความอบอุ่นจากเหล่าภรรยาที่ต่างพยายามเอาใจสามีในแบบฉบับของตนเอง

        ความเปลี่ยนแปลงในนิสัยของอนาเธอร์ ทำให้พวกเขายิ่งสนิทสนมกันมากขึ้น แต่ในขณะเดียวกัน ความสงสัยก็ยังคงค้างคาในใจของบางคน โดยเฉพาะเยว่ซินที่แม้จะดูเหมือนเข้าใจสถานการณ์ แต่เธอก็แอบสังเกตพี่ชายของเธออย่างลึกซึ้ง

        หลังจากอาหารเช้าจบลง อนาเธอร์ลุกขึ้นยืนพร้อมกับบิดขี้เกียจอย่างเกียจคร้าน

        “วันนี้ฉันคงต้องไปงีบต่อแล้ว พวกคุณก็อย่าลืมทำหน้าที่ของตัวเองล่ะ”

        ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยน้ำเสียงที่เหมือนแกล้งยั่วเย้า

        “พี่ชาย ถ้าท่านขี้เกียจแบบนี้ต่อไป ระวังจะกลายเป็นหมีขี้เซานะคะ”

        เยว่ซินได้ยินแบบนั้นก็เอ่ยแซวพลางหัวเราะออกมาอย่างขบขัน

        “ก็ไม่เลวนี่ ฉันอยากตะนอนทั้งวันเลย”

        อนาเธอร์ตอบกลับพร้อมกับยิ้มมุมปาก ทำเอาทุกคนในห้องหัวเราะตามไปด้วย

        เมื่ออนาเธอร์เดินออกไปจากห้องอาหาร คานมองตามหลังเขาด้วยสายตาที่เริ่มเปลี่ยนเป็นจริงจังมากขึ้น เขาหันไปกระซิบกับอนาเทอเลีย

        “ดูเหมือนว่านี่อาจเป็นห้วงอารมณ์บาปแห่งความเกียจคร้านละมั้ง? เพราะเจ้าเด็กตัวเหม็นมันไม่ยอมทำอะไรด้วยตนเองเลย!”

        “ใช่ เจ้าเด็กคนนี้กลายมาเป็นเด็กที่ขี้เกียจแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน บอกตรงๆ.. ”

        “ข้าก็พูดอะไรไม่ออกเหมือนกัน”

        อนาเทอเลียตอบเสียงเบา พลางส่ายหัวอยู่เล็กน้อยด้วยความอ่อนใจ