เส้นทางเจ้าสำราญ

ตอนที่ 39 – ควันไฟใต้ผืนพสุธา (ช่วงอายุ: 13 ปี กลางฤดูหนาว)

หลังจากเหตุการณ์กับไป๋หรู ผู้คนในหมู่บ้านอวิ๋นซานต่างยิ่งมั่นใจในความสามารถของหลี่เหวินมากขึ้น บางครอบครัวถึงกับฝากลูกหลานให้ฝึกกับเขาโดยตรง แม้เขาจะยังเป็นเพียงเด็กอายุสิบสามปี แต่ความเฉลียวฉลาดและวิธีคิดนอกกรอบของเขาไม่ต่างจากผู้ใหญ่ที่ผ่านศึกมาแล้วหลายสมรภูมิ

เช้าวันหนึ่ง ขณะที่หิมะตกโปรยปรายบางเบา หลี่เหวินยืนอยู่หน้าลานฝึกซ้อมในชุดคลุมขาวขลิบฟ้า พัดไม้ในมือสะท้อนแสงอ่อนจากดวงตะวันยามเช้า เขามองเหล่าเด็กชายหญิงสิบกว่าคนซึ่งนั่งเรียงแถวเป็นระเบียบพร้อมเริ่มฝึก

“วันนี้เราจะฝึกการควบคุมลมปราณพื้นฐานพร้อมฝึกวิชา ‘หมัดทลายเมฆา’” เขาประกาศด้วยน้ำเสียงขี้เล่นแต่จริงจัง “ใครใช้พลังทะลุถังไม้ได้โดยไม่ทำพื้นพัง จะได้รางวัลเป็นขนมงาดำหนึ่งกำมือ!”

เสียงฮือฮาและรอยยิ้มอบอุ่นปรากฏทั่วลาน

...

ขณะเดียวกัน ในกระท่อมท้ายหมู่บ้านที่คุมขังไป๋หรู ผู้นำหมู่บ้านและพ่อของหลี่เหวินหลี่หยาง กำลังซักถามด้วยความเยือกเย็น

“เจ้าเป็นใครกันแน่?”

ไป๋หรูถอนหายใจ “ข้าเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งของหุบเขาทมิฬเท่านั้น หากพวกท่านปล่อยข้า ข้าจะส่งข่าวกลับไปว่าหมู่บ้านนี้ไร้ค่าต่อการรุกราน”

“เจ้าคิดว่าเราจะเชื่อเจ้าหรือ?” หลี่เหวินเอ่ยขึ้นขณะเดินเข้ามาในกระท่อม เขาไม่ใช่น้ำเสียงดุ แต่เป็นรอยยิ้มแฝงการเย้ยหยัน “ข้าเคยเห็นหมากที่เชื่องมาก่อน แต่เจ้าคงเป็นหมากที่แสร้งหลับเพื่อลอบกัดตอนกลางคืนใช่ไหมล่ะ?”

ไป๋หรูนิ่งเงียบครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวเสียงแผ่ว “เจ้าฉลาดเกินไปสำหรับอายุเพียงนี้...”

...

ตกค่ำ ขณะที่หลี่เหวินนั่งอยู่กับครอบครัวรอบเตาไฟ ภาพบรรยากาศอบอุ่นทำให้เขารู้สึกผ่อนคลาย

“วันนี้เจ้าหัวเราะเยอะจังนะเหวินเอ๋อร์” แม่ของเขาเอ่ยพลางยิ้มละมุน

“แค่เห็นพวกเด็กนั่นกระโดดหมุนตัวแล้วลงพื้นหน้าคว่ำก็อดขำไม่ได้ขอรับ”

“ลูกนี่นะ...” น้องสาวไป๋ซือแอบหัวเราะอยู่ข้าง ๆ

หลี่หยางผู้เป็นพ่อหันมามองลูกชาย “อีกไม่นาน เจ้าคงต้องออกจากหมู่บ้านไปเผชิญโลกภายนอก หากเจ้าพร้อม ข้าจะสอน ‘กระบวนท่าไร้เงา’ ให้เจ้าเป็นวิชาแรกจากยุทธภพจริง”

หลี่เหวินชะงักก่อนยิ้มกว้าง “แล้วข้าจะได้สวมชุดดำ ผูกหน้ากาก เดินข้ามหลังคาหรือไม่พ่อล่ะ?”

“เจ้าจะได้มากกว่านั้น... ถ้าขยันพอ”

...

คืนนั้น บนยอดเขาเหนือหมู่บ้าน กลุ่มบุคคลสวมหน้ากากกำลังประชุมกันในเงามืด พวกเขาคือเหล่าสายลับจากสำนักต่าง ๆ ที่เริ่มสนใจหมู่บ้านอวิ๋นซาน

“เด็กนั่นไม่ธรรมดา หากปล่อยไว้เขาจะกลายเป็นศัตรูในวันข้างหน้า”

“แต่เรายังไม่รู้ว่าครอบครัวเขาเก็บงำอะไรกันแน่”

“ส่ง ‘หูชิง’ ไป... ผู้เชี่ยวชาญด้านปลอมตัวและวาทศิลป์”

...

ในตลาดหมู่บ้านวันต่อมา ชายแปลกหน้าในคราบนักเดินทางมาพร้อมกับอาวุธสั้นแนบข้าง เขาไม่พูดมาก แต่สายตาคมกริบ และท่าทางไม่ธรรมดา

“เจ้าจะดูอะไรนักหนา?” หลี่เหวินถามพลางเคี้ยวขนมงาดำ มือควงพัดไม้ไม่หยุด “หรือเจ้ากำลังตัดสินใจว่าจะฆ่าข้าด้วยวิธีไหนก่อนดี?”

“ข้าแค่สงสัยว่าเด็กอายุสิบสามแบบเจ้า ทำไมถึงควบคุมลานฝึกกับหมู่บ้านนี้ได้หมด” ชายผู้นั้นตอบ

“คำตอบง่ายมาก...” หลี่เหวินยิ้มบาง “เพราะข้าหล่อ... และฉลาดด้วย”