ตอนที่หนึ่งพลังที่ยิ่งใหญ่มาพร้อมกับ..ลุงเบนครับผมไม่อยากเป็สไปเดอร์แมนอีกแล้ว
คนมากมายใฝ่ฝันอยากเป็ฮีโร่แต่ไม่มีใครทำอย่างนั้นได้จริง
เราอาจจะคาดหวังว่าเราจะสู้กับปีศาจที่ชั่วร้ายที่จะมาทำลายโลก
แต่เรากลับมาหวาดกลัวกับโจรหรือแม้แต่อันตรายอื่นๆที่จะเกิดขึ้น
ทุกคนคิดว่ามีพลังจะทำให้เราเป็ฮีโร่
ไม่ใช่เลย
แน่นอนมันอาจจะเป็เื่แต่งเกิดจากความเพ้อฝันจินตนาการของนักเขียน
แต่การมีพลังไม่ได้ทำให้ซุเปอร์แมนเป็ฮีโร่แต่คือจิตใจที่ช่วยเหลือผู้คนต่างหาก
และการที่ก้าวข้ามผ่านความกลัวไปได้ต่างหากจึงเรียกว่าผู้กล้า Brave
ทำไมต้องมีความกลัว?
เพราะนั่นเป็เวลาเดียวที่ความกล้าของผู้กล้าจะสร้างความแตกต่างได้
ผมมองเห็นเื่ราวของ Brave Hero
พระเอกที่ก้าวข้ามผ่านความกลัวต่างๆนานาและได้ปราบเอาสันติสุขคืนสุ่อิวาไลซ์
อาจจะเพราะพระเอกคือ player character ตัวละครที่ผู้เล่นบังคับทำให้ดูเป็คนเอื่อยเฉื่อยตามกระแสคนรอบข้างและคนดูชอบตัวร้ายต่างๆนานาที่สร้างสีสรรมากกว่า
แต่ไม่กี่ประโยคที่พระเอกพูดมันอาจจะเป็ประโยคของพระเอกไม่กี่ประโยคจริงๆในเกมส์หลายคนอาจจะไม่สังเกต แต่มันก็สร้างความประทับใจให้กับผมได้มากจริงๆ
ผมหวังว่าจะกล้าหาญได้มากอย่างนั้นบ้างในโลกของความเป็จริง
ผมคิดอย่างนั้นก่อนที่จะเสียชีวิตลงและมาเกิดใหม่
ผมเริ่มจำความได้และทำให้ผมแทบช็อคสลบ..
ผมเกิดใหม่มาเป็ผู้กล้าเสียแล้ว...ถ้าผมพลาดไปโลกอาจถึงการล่มสลายในโลกความจริงที่ไม่สามารถคอนตินิวเล่นต่อได้ทำให้เครียดไม่น้อย
..
หมู่บ้านธรรมดาของฮีโร่เต็มไปด้วยผู้คนและชาวบ้านที่ใจดี ทุกคนรู้จักและช่วยเหลือกัน
แบบเดียวกับคลาร์ก เคนท์ที่เติบโตมาในทุ่งนาของสมอลวิลล์
ก่อนที่จะมาเป็ซุเปอร์แมน เขาถูกเรียกว่าสมอลวิลล์มาก่อน
มันคือหมู่บ้านที่ธรรมดาและน่าเบื่อ...แต่ทำไมน้ำตาของผมถึงไหลออกมาและร้องไห้ไม่หยุดกันนะ
บ้าเอ๊ย
เกิดอะไรขึ้นกับผมกัน
ทำไมแค่เห็นภาพของครอบครัวและทุกคนที่ใช้ชีวิตอย่างปรกติและผมถึงเศร้าขนาดนี้
เพราะชะตากรรมของพวกเขาที่กำลังจะมาถึงหรือ?หรือเพราะว่าผมกลัวว่าจะช่วยพวกเขาไม่ได้
พวกเขาไม่มีฮีโร่ของเื่อีกแล้วมีแค่ผมที่มาสวมบทบาทเท่านั้น
ผมจะทำอย่างไรดีนะ?
Imposter Syndrome อาการของคนที่ประสบความสำเร็จคิดว่าตนเองคือตัวปลอม ไม่คู่ควรกับความสำเร็จนั้น
และผมเองก็อาจจะคล้ายกัน
แต่ไม่เหมือนกันคือ คนอื่นที่มี Imposter Syndrome นั้น พวกเขาทำเื่ที่พวกเขามีชื่อเสียงและได้รับการชื่นชมจริงๆ
แต่ผมสิไม่ได้ทำอะไรอย่างนั้นมาสักอย่างที่จะได้รับการชื่นชม
พวกคนที่ประสบความสำเร็จคิดอย่างนั้นเพราะพวกเขาคิดว่าได้รับความชื่นชมเกินจริงและความคาดหวังเกินกว่าความสามารถที่พวกเขามี..แต่ผมล่ะมีอะไร?
ผมจ้องมองมือของผม
มือเล็กๆสีขาวเนียนของเด็กจ้องไปบนฟ้าคว้าดาวที่มีน้ำตาไหลผ่านฟ้า
ผมกลัวจริงๆต่อความไม่แน่นอนที่จะเกิดขึ้น
ผมควรจะทำอย่างไรดีนะ?
มือเล็กๆนี้จะปิดแผ่นฟ้าก็ยังไม่มิดเลยจะสามารถแก้ปัญหาในโลกนี้ได้หรือ?
ปีศาจที่ข้ามผ่านกาลเวลาสัตว์อสูรต่างๆนานา การเมืองและความผันแปรของใจคน
เป็เกมส์ก็สนุกที่มีหลายทางเลือกและหลายศัตรูให้ต่อสู้แต่พอมาในชีวิตจริงแล้วต้องสู้กับพวกนั้นจริงๆผมก็ชักจะหวาดกลัวขึ้นมาแล้วสิ
ตามตำนานของการก่อตั้งอาณาจักรโรมัน
คนที่สามารถตั้งอาณาจักรได้คือโรมูลัสพี่กล้ามแห่ง fate grand order
ไม่ใช่รีมัสคนน้องที่ออกจะเป็คนรอบคอบและเ้าเล่ห์กว่า
การสร้างประวัติศาสตร์ต้องอาศัยฮีโร่ที่กล้าทำสิ่งที่แตกต่าง ไม่ใช่ของคนที่คำนวณผลได้ผลเสีย
โรมูลัสสร้างกำแพงและประกาศว่านั่นคือเขตแดนของอาณาจักร
รีมัสหัวเราะและะโข้าม
โรมูลัสฆ่ารีมัสน้องชายของตนเอง
รีมัสคนฉลาดรู้ว่ากำแพงไม่มีอยู่จริงเป็สิ่งสมมติขึ้น
โรมูลัสรู้ว่า สิ่งที่สมมติขึ้นจะเป็จริงถ้าคนเราเชื่อว่ามันมีอยู่จริง
ั้แ่นั้นไม่มีใครกล้าหัวเราะเยาะเรื่อเขตแดนของโรมูลัสอีกและอาณาจักรโรมันก็เริ่มต้นขึ้น
จากการสร้างเขตแดนที่ไม่มีอยู่จริงนั้น
จักรพรรดิทุกคนเป็คนโกหกเื่เขตแดนนั้น
รีมัสคนฉลาดนั้นรู้ว่าอะไรเป็อะไรแต่ก็ต้องเจอกับคำโกหกของเขตแดนและกำแพง
กำแพงของหมู่บ้านนี้ก็เช่นกันหินผลึกที่ตั้งใจกลางหมู่บ้านนั้นคือสิ่งที่พอจะกันสัตว์อสู่ไม่ให้เข้ามากล้ำกราย
แต่เขตแดนนั้นก็สามารถหายไปได้หากมีคนมาขโมยก้อนหินผลึกนั้นไป
เขตแดน
กฎ
ระเบียบ
ความปลอดภัยที่เราถือว่ามันเป็ของตายในชีวิตประจำวันหายไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้น
และทำให้เป็การสตาร์ทเริ่มเื่ราวของพระเอกที่ตกระกำลำบาก
ถูกทำร้ายหนีออกจากหมู่บ้านและกลายมาเป็ผู้กล้าภายหลังในที่สุด
ทำไมผมไม่เกิดเป็ตัวร้ายที่เป็ขุนนางหรือขุนนางที่มีพลังอำนาจฟะ?
ตัวเอกคือสิ่งที่อันตรายมาก
ในเกมส์คือการคอนตินิวเริ่มเล่นใหม่ได้นับครั้งไม่ถ้วน
ในความเป็จริงลองผิดลองถูกหากไม่รู้ทุกอย่างมาก่อน ไม่มีทางได้โกลเด้นเอ็นดิ้ง ฉากจบที่ดีที่สุดอย่างแน่นอน
หมายความว่าตามค่าเฉลี่ยของโชคชะตาฉากจบที่เราได้คือฉากจบกลางๆนั่นล่ะ
น่าจะเป็ที่คนจะตายเป็เบือและาจะเกิดต่อไปหลังจากที่ผู้กล้าตายและยังหลงเหลือองค์กรลับของผู้ที่อยู่ในเงามืดที่จะก่อความเดือดร้อนในอนาคตอีก
นั่นคือฉากจบกลางๆเท่าที่ผมจำได้
แต่ปัญหาคือผมกลัวว่าผมจะมีความสามารถไม่ถึงค่าเฉลี่ยและจะได้ฉากจบแย่หรือเดดเอ็นด์ที่ต้องตายน่ะสิ
การเป็ตัวร้ายคือการที่ต้องมีทรัพยากรมากกว่าตัวเอก
และบางฉากก็เป็เื่บังคับที่เจอศัตรูที่เก่งกว่าจนกระทั่งเนื้อเื่ต้องบังคับให้หนีและมีคนมาช่วยทันเวลาหากทำตามเงื่อนไขได้
แต่ตามหลักการของบัตเตอร์ฟลายเอฟเฟคผมคงไม่สามารถคาดหวังได้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นในเกมส์จะเกิดขึ้นกับผม
เนื่องจากนิสัยค่อนข้างต่างกัน
ผมจะทำอย่างไรดีนะ?
การมีทรัพยากรหรือสถานะทางสังคมแบบตัวร้ายนั้นสามารถใช้งานลูกน้องไปเอาไอเท็มที่้ามาได้
ส่วนพระเอกนั้นต้องนอนกลางดินกินกลางทรายฝ่าฟันอุปสรรคไปเอาไอเท็มด้วยตนเอง
ข้อได้เปรียบเดียวที่ผมมีคือผมพอจะรู้เนื้อเื่ของเกมส์อยู่บ้างว่าไอเท็มอะไรอยู่ที่ไหนได้มาอย่างไร
แต่ผมรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ
เรียกว่าหากคนที่มาเกิดในโลกนี้ไม่ใช่ผมคนเดียวล่ะ?
เื่ราวจะผันแปรไปในประการใด
เราจะสามารถร่วมมือกันได้ช่วยเหลือโลก
หรือจะขัดแย้งกันทำให้โลกพินาศกลายเป็อุทธาหรณ์สอนใจให้คนรุ่นหลังต่อไป?
แสงนวลสีขาวออกมาจากมือผมเหมือนกับไอน้ำ
ผมสามารถทำให้กระแสเวทย์ในร่างกายออกมาได้แล้วแต่ยังห่างไกลจากพลังของผู้กล้าเท่าที่จำได้
แหงล่ะตอนนี้ยังเด็กอยู่นี่นา
แต่หาก้าหยุดยั้งความสูญเสียหรือไม่อยากพลาดโอกาสบางอย่างไปผมก็ต้องเก่งกาจให้เร็วที่สุด
เหรียญ เหรียญหนึ่ง
อยู่ในมือของผม
ที่ผมปั่นไปมาหลายสิบครั้ง
Lucky Coin เหรียญนำโชค
ที่ในเกมส์มีการโยนเหรียญและเพิ่มค่าโชคและความสามารถในการหลบหลีกหรือโจมตีคริติคัล
และ
Astromancy นักดูดาว
ความสามารถในการดูดาวเพิ่มค่าการโจมตีต่างๆ
ผมไม่รู้ว่ามันจะมีการใช้อย่างไรแต่ในเมื่อรู้สึกว่าผมไม่มีระบบสกิลหรือหน้าจอ
ผมจึงทดลองด้วยแนวลองผิดลองถูก
ใช้พลังแสงเวทย์ที่ผมเห็นพยายามปั่นเหรียญ
และใช้แสงเวทย์รวมไปที่ดวงตาเพื่อดูดาวอยู่ในตอนนี้
ก่อนหน้านี้ผมก็พยายามรวบรวมข้อมูลทั้งหมดที่รวบรวมได้
แต่น่าเสียดาย
ที่เด็กบ้านนอกอย่างผมแค่จะบอกว่า้าเป็บัณฑิต scholar จึง้าอ่านหนังสือก็โดนคนในหมู่บ้านมองด้วยสายตาแปลกๆแล้วว่าอย่างนั้น
หากเอาข้อมูลจากเกมส์
ทางเทคนิค พระเอกผู้กล้าไม่ใช่คนที่เก่งที่สุดในอาชีพนั้นๆ
การหาคนเทพที่สุดในอาชีพหนึ่งนั้นต้องไปทำเควสต์เนื้อเื่หรือบรรลุเงื่อนไขเอาคนเทพๆคนนั้นเข้าปาร์ตี้
แต่มีข้อดีมีตรงที่สามารถฝึกได้ทุกสายไม่มีข้อจำกัดอะไรขอเพียงเงื่อนไขครบ
ไม่มีจุดเด่นมหาศาลแต่ก็ไม่มีจุดอ่อน
ไม่รู้ว่าแิที่ว่า
“พระเอกเก่งและโกงที่สุดในเื่”นั้นมาจากไหนกัน?
พระเอกกระจอกที่สุดต่างหากแต่โดนเนื้อเื่บังคับให้ต้องเลือกใช้ไม่งั้นจะไม่สามารถผ่านเนื้อเื่ที่้าได้
ตัวละครเฉพาะทางที่ทำเนื้อเื่ได้มาภายหลังนั้นเก่งกว่าพระเอกเยอะ
หากพิจารณากันจากเกมส์และนิยายจริงๆ
ทักษะการรวบรวมคนได้และทำให้คนไว้ใจและเชื่อมั่นได้นั้นสำคัญกว่าพลังอีก
เพราะอย่างที่บอกด้วยความสามารถของพระเอกคนเดียว แม้จะฝึกได้ทุกอย่างแต่ไม่สามารถเทียบได้กับตัวละครที่เชี่ยวชาญในด้านนั้นๆ
พระเอกนั้นเรียกว่าคือเล่าปี่มากกว่าลิโป้นั่นเอง
ว่าความสามารถในการรวมปาร์ตี้มากกว่าความสามารถในการฝ่าทั้งกองทัพ
ปัญหาคือ
ผมดันไม่ใช่คนมีมนุษยสัมพันธ์ดีปานเล่าปี่เสียด้วย
หรือการพูดจาอย่างจริงใจเกลี้ยกล่อมคนให้กลับใจได้ ไม่น่าจะใช่สิ่งที่ผมทำได้
ผมจึงเล็งเป้าหมายลองลงมา
คือหาทางเอาชีวิตรอดด้วยโอกาสและโชคมากที่สุดก่อน
การปั่นสกิลเหรียญนำโชคและดูดาวก็มีไว้เพื่อการนี้
ผมเคยวางแผนไว้ว่าถ้าผมกลายเป็ซอมบี้หรือปรสิตที่คอยยึดร่างคนผมจะใช้วิธีไหนเพื่อขยายพันธุ์ให้มากที่สุดและได้วางแผนใส่โปรแกรมต่างๆเอาไว้รวมถึงไปดูสถานที่จริงและระบบรักษาความปลอดภัยของสถานที่สำคัญต่างๆเอาไว้ด้วย
แต่ต้องยอมรับว่าการกลับมาเกิดเป็พระเอกในโลกของเกมส์นี้ไม่ใช่เื่ที่ผมได้เคยวางแผนเอาไว้
จากเท่าที่ผมจำได้การเก็บเลเวลและเก็บของให้ครบต้องใช้เวลาเล่นประมาณห้าสิบสองชั่วโมง
เวลาในเกมส์ผ่านไปประมาณสามสิบปีได้
นั่นคือสิ่งที่เรียกว่า
Game play and story separation
ความแตกต่างของการเล่นเกมส์และเนื้อเื่
เนื้อเื่จะไม่เดินหากพระเอกไม่ได้ไปยุ่งเกี่ยวจึงมีเวลาเก็บเลเวลไปกว่าสามสิบปีจนถึงขีดสุดความสามารถและพร์ของตัวละคร
แต่ในความเป็จริงเหตุการณ์ไม่เคยรอคอยเรา
เ้าหญิงที่เป็คู่รักคนหนึ่งจะแก่ไปเสียก่อนและาคงจะจบไปแล้วหากคอยเวลาผ่านไปสามสิบปีพระเอกถึงออกมาตะลุยยุทธภพ
...จะว่าไปแล้วก็ไม่เลวแฮะ
เราไม่มีความจำเป็ต้องเสี่ยงชีวิตในเื่การเมืองแค่สนใจเื่ปีศาจที่จะฆ่าทุกคนก็เป็ปัญหาของเราก็พอ
“ข้ามายุ่งเกี่ยวกับความขัดแย้งอันโง่เขลาของมนุษย์”น่าจะเป็มุกที่แก้ตัวได้ว่าทำไมเราไม่ยุ่งเกี่ยวกับการเมือง
จากที่เคยด่าว่าทำไมจอมยุทธชอบถอนตัวจากยุทธภพและให้ท่านข่านครองแผ่นดินจงหยวน
เริ่มเข้าใจแล้วว่ามันอยู่ด้วยความรู้สึกที่ไม่เป็สุข
ซึ่งผมรู้อย่างแน่แท้ว่าความขัดแย้งทางการเมืองนั้นมันซับซ้อนมากจากตัวละครกว่าสามร้อยตัวและเพิ่มขึ้นเรื่อยๆในเกมส์นี้
การถอนตัวจากยุทธภพของพระเอกคือฉากที่คนเขียนสามารถทำให้คนอ่านรู้สึกว่า”ชนะ”ได้มากที่สุดแล้วหากพยายามเขียนให้สมจริง
คนที่ได้สิ่งที่ตนเอง้าคือคนที่ชนะในชีวิต
ถอนตัวจากความขัดแย้งทางการเมืองคือวิธีเอาชนะอย่างหนึ่ง
I will not stand and watch them fall,I turn andwalk away
ฉันจะไม่ยืนมองมันพังทลายฉันจะหันหลังและเดินจากไป
แต่ก่อนอื่นผมต้องเอาชีวิตรอดให้ได้ก่อน
นั่นคือสาเหตุที่ผมต้องพึ่ง”ดวง”เพราะใจสู้ของผมน่าจะเทียบไม่ได้กับฮีโร่ดั้งเดิม
และคือสาเหตุที่ผมมาปั่นเหรียญและดูดาวเช่นนี้
เมื่อโชคมีผลผมก็พยายามจะใช้งานจากโชคให้มากที่สุด
ปัญหาคือ แม้มีโชคก็อาจจะไม่มากพอ
แบบเดียวกับที่ฉากเกมส์โอเวอร์เวลาเราแพ้พูดว่า
“โชคชะตาได้พังทลายคุณจะเล่นต่อหรือไม่ หรือจะอยู่ในโลกที่ล่มสลายที่คุณสร้างขึ้นมา”
The prophecy is broken,are you continued? Orlive in a doom world that you created.?
อันเป็ฉากเกมส์โอเวอร์อย่างหนึ่ง
ผมอาจจะมีความสามารถเริ่มต้นใหม่แบบในเกมส์ก็ได้หรืออาจจะไม่มี
ซึ่งผมไม่กล้าเสี่ยงที่จะลองพิสูจน์โดยการให้ตนเองตายอย่างนั้น
ลุงเบนครับทำไมการเป็สไปเดอร์แมนถึงยากลำบากอย่างนี้?