คืนที่มืดมิด… ลมหนาวพัดผ่านลานกว้างของ ตำหนักใหญ่ตระกูลไป่ แสงคบเพลิงส่องให้เห็นพื้นหินสีเทาที่เปื้อนโลหิต กลิ่นคาวเือบอวลทั่วบริเวณ ศพของยอดฝีมือตระกูลไป่นอนกระจัดกระจาย ร่างไร้ิญญาเ่าั้เคยเป็ผู้ปกป้องตระกูล บัดนี้กลับกลายเป็เครื่องเซ่นสังเวยในเกมอำนาจ
“ไป่เฉิน! คุกเข่าลง!”
เสียงของ ไป่ซาน ผู้าุโสูงสุดของตระกูลไป่ดังสะท้อนทั่วลาน ชายชราผมขาว ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยจากวัยชรา ั์ตาดุจเหยี่ยวจ้องมองลงมาด้วยความเฉยชา
ชายหนุ่มที่ยืนอยู่กลางลาน… ไป่เฉิน
เขาเคยเป็อัจฉริยะของตระกูล รูปร่างสูงโปร่ง ผิวขาวซีดจากการฝึกฝนอย่างหนัก ผมดำยาวที่เคยมัดเรียบร้อยบัดนี้กระเซอะกระเซิงจากการต่อสู้ ใบหน้าหล่อเหลาบัดนี้เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ ดวงตาสีดำสนิทของเขาจ้องไปยังเหล่าผู้าุโด้วยความโกรธและความสิ้นหวัง
“ไป่เฉิน เ้าถูกกล่าวหาว่าเป็ฏ สมคบคิดกับพรรคมาร ทรยศตระกูลไป่!”
“ข้าไม่ได้ทำ!” ไป่เฉินกัดฟันแน่น
“อย่ามาแก้ตัว! หลักฐานอยู่ตรงนี้!”
ไป่ซานสะบัดแขนเสื้อ เอกสารฉบับหนึ่งร่วงลงพื้น เนื้อหาภายในบ่งบอกว่าไป่เฉินได้ส่งข้อมูลลับของตระกูลให้พรรคมาร พร้อมมีตราประทับของเขาประทับอยู่
ไป่เฉินมองเอกสารนั่น ดวงตาสั่นไหว
นี่มันของปลอมชัด ๆ!
“โปรดหยุดเถิด!”
เสียงสั่นเครือดังขึ้น ไป่จิงหลาน พี่สาวของไป่เฉินก้าวออกมาขวางหน้า นางเป็หญิงสาวรูปร่างสูงโปร่ง สวมอาภรณ์สีน้ำเงินเข้ม ผมดำขลับมัดรวบเรียบร้อย ั์ตาสีดำเต็มไปด้วยน้ำตา
“ไป่เฉินไม่มีวันทรยศตระกูล! เขาถูกใส่ร้าย!”
“น้องข้าเป็คนดี! เขาไม่มีวันร่วมมือกับพรรคมาร!”
ไป่ซานหรี่ตาลง “ไป่จิงหลาน เ้ากำลังเข้าข้างฏงั้นรึ?”
“ท่านปู่! ท่านก็รู้ว่ามันไม่จริง!”
เสียงเครือของหญิงสาวเต็มไปด้วยความเว้าวอน เธอหันไปมอง ไป่ซาน ซึ่งเป็ปู่แท้ ๆ ของเธอกับไป่เฉิน ชายชราผู้นี้เคยเป็หลักชัยของตระกูล เป็ผู้นำที่แข็งแกร่ง แต่ตอนนี้กลับกลายเป็เครื่องมือของคนที่อยู่เื้ั
ไป่ซานหลบตาเล็กน้อย… แม้จะรู้ว่าไป่เฉินอาจไม่ผิด แต่ในฐานะผู้าุโสูงสุด หากเขาไม่ลงโทษ ย่อมถูกกดดันจากฝ่ายอื่น
“โปรดเถิดท่านปู่! ได้โปรดฟังความจริง!”
“ข้าก็เชื่อว่าไป่เฉินถูกใส่ร้าย!”
เสียงชายหนุ่มดังขึ้นจากกลุ่มผู้คน ไป่ซิง เพื่อนสนิทของไป่เฉินก้าวออกมา เขาเป็ชายหนุ่มร่างเล็ก ผมสีน้ำตาลเข้ม ั์ตาสดใสเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เขาไม่มีพลังยุทธ แต่เป็เพื่อนที่ซื่อสัตย์
“ข้ารู้จักไป่เฉินดี เขาไม่มีวันทำเื่เลวทรามเช่นนี้!”
ไป่เฉินมองทั้งพี่สาวและเพื่อนสนิทของตน ั์ตาของเขาสั่นไหวเล็กน้อย
แม้ในเวลานี้… พวกเขาก็ยังเชื่อใจข้า
แต่…
“ไป่จิงหลาน ไป่ซิง”
เสียงเ็าของ ไป่หรง พี่ชายต่างมารดาของไป่เฉินดังขึ้น เขาก้าวออกมา ใบหน้าหล่อเหลาดูสง่างาม ผมดำเกล้าเรียบ ั์ตาเรียวคมเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม
“พวกเ้า… กำลังสมรู้ร่วมคิดกับฏรึ?”
ไป่จิงหลานและไป่ซิงสะดุ้ง
“ถ้าพวกเ้าปกป้องฏ เช่นนั้น… คงต้องถูกลงโทษเช่นกัน”
ไป่เฉินเบิกตากว้าง “ไป่หรง! เ้าคิดจะทำอะไร!”
“หึหึ… หากเ้ายังไม่ยอมรับผิด เราก็ต้องนำตัวพวกเขาไปทรมาน เพื่อให้รับสารภาพว่าพวกเขาร่วมมือกับเ้า”
ไป่เฉินกำหมัดแน่น
“ไป่เฉิน…” ไป่จิงหลานเอ่ยเสียงแ่ นางยอมตายเพื่อปกป้องน้องชายของตน แต่ไป่เฉินไม่้าให้เป็เช่นนั้น
ไป่ซิงก้มหน้าลง เขารู้ว่าเขาไม่มีอำนาจเปลี่ยนแปลงอะไร
ไป่เฉินเงยหน้าขึ้น เขาเหลือบมองปู่ของเขา… ชายชราที่ครั้งหนึ่งเคยรักเขา แม้ไป่ซานจะไม่ได้กล่าวอะไร แต่ความลังเลในดวงตาบอกให้รู้ว่าเขาก็เสียใจ
ไป่เฉินเข้าใจแล้ว
เขาไม่มีทางเลือก
หากเขายืนกรานต่อไป คนที่รักเขาจะต้องตาย
ไป่เฉินสูดหายใจลึก มองไป่หรงด้วยสายตาเ็า แล้วเอ่ยออกมา
“ข้า… ยอมรับโทษ ข้าจะออกจากตระกูลไป่”
ไป่จิงหลานเบิกตากว้าง “ไม่! ไป่เฉิน เ้าไม่ผิด! เ้าไม่จำเป็ต้องยอม!”
ไป่เฉินส่งยิ้มบาง ๆ ให้พี่สาวของตน
“อย่าให้ความดีของข้ากลายเป็ภาระของพวกเ้า”
ไป่ซานหลับตาลงแล้วพยักหน้า “ไปซะ…”
หกเดือนผ่านไป…
ไป่เฉินนั่งพิงกำแพงในตรอกแคบ ๆ ของเมืองเล็ก ๆ เนื้อตัวผอมซูบ ใบหน้ามอมแมม ผมยาวยุ่งเหยิง เสื้อผ้าขาดวิ่น
เขากลายเป็ขอทาน…
ผัวะ!
ก้อนหินพุ่งเข้าใส่ศีรษะของไป่เฉิน
เืสีแดงสดไหลซึมลงมาตามหน้าผาก เด็กหนุ่มที่ปาหินใส่หัวเราะลั่น ก่อนจะเดินจากไป
ไป่เฉินยกมือขึ้นแตะเื ก่อนจะถอนหายใจ แล้วสายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งในกองขยะ
ม้วนคัมภีร์เก่าขาดรุ่งริ่ง
เขาหยิบมันขึ้นมาดู
“คัมภีร์กระจกฟ้า: วิชาที่แท้จริง มิได้มาจากการสืบทอด แต่จากการมองเห็น”
ไป่เฉินส่ายหน้า “ไร้สาระ”
เขาโยนคัมภีร์กลับลงไปในกองขยะ เืจากหน้าผากหยดลงบนกระดาษเก่า ๆ
ฟู่มมม!
แสงประหลาดพุ่งออกมา… และสิ่งที่อยู่ในคัมภีร์ก็ไหลเข้าสู่จิตใจของเขา
1K
