พนันท้ารัก

บทที่ 7 มุมของเสือ

'ไทเกอร์'

                   หลังจากส่งไอ้ก้าวหน้าเด็กรุ่นน้องที่ออกปากว่าจะจีบผมเมื่อคืนที่ผ่านมาเรียบร้อยแล้ว วันนี้ผมก็ตั้งใจว่าจะเข้านอนเร็วสักหน่อยเพราะรู้สึกเพลียจากการเร่งทำงานเพื่อนำเสนออาจารย์ให้ทันในวันจันทร์ที่จะถึงนี้

                   แต่แล้วจู่ๆ เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นเสียก่อน พอหยิบขึ้นมาดูบนหน้าจอก็ปรากฏชื่อเพื่อนสนิทตัวเองจึงตัดสินใจกดรับสายมัน

                   “มีอะไร” ผมรับสายมันด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่ายพลางสังหรณ์ใจว่าสาเหตุที่ทำให้เพื่อนตัวดีโทรเข้ามากำลังจะทำให้ผมไม่ได้นอนแน่ๆ

                  [คืนนี้มึงว่างป่ะ] แซนถาม

                   “ถามทำไม มึงมีก็อะไรพูดมาตรงๆ”

                   [เออ…ก็วันนี้วันเสาร์ แล้วกูก็เหงาอยากดื่ม] มันทำเป็๞พูดเสียงอ้อมแอ้มไม่เอ่ยออกมาตามตรง

                   “มึงจะเหงาอะไรทุกวัน เมื่อวานก็เพิ่งจะดื่มไป” ผมบ่นให้มันทันทีใจคอไม่คิดจะพักตับบ้างหรือไงกัน

                   [เฮ้ย!! นั่นมันคนละวันกันนะมึง เมื่อวานมันคืออดีต วันนี้คือปัจจุบัน และกูก็เป็๞คนอยู่กับปัจจุบัน] เกิดเป็๞คนเก่งแกทเชื่อมโยงขึ้นมาซะอย่างนั้นเพื่อนกู

                   [กูตกลงกับไอ้แซนเรียบร้อยแล้วด้วย เหลือแค่มึงเนี่ย] มันก็ยังรบเร้าผมไม่เลิก

                   “แล้วถ้ากูไม่ไปล่ะ?” ผมแค่ถามหยั่งเชิงมันดูเพราะเหนื่อยอยากพักด้วยเพิ่งเดินตลาดกับไอ้น้องก้าวหน้ามาจะให้ไปร้านเหล้าต่อก็คงไม่ไหว

                   [กูกับไอ้แซนจะไปบุกมึงถึงที่เอง] ปลายสายข่มขู่ผมด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

                   “สัส! ห้ามมานะพวกมึงอ่ะ เออๆเดี๋ยวกูออกไป” ผมรีบตัดบทก่อนเลยถ้าเกิดมันสองตัวมาห้องผมเละไม่เป็๞ท่าแน่นอนแถมมาทีไหร่ไม่เคยเก็บห้องให้สักทีภาระชัดๆ

                   [ดีมาก งั้นเจอกันสามทุ่มอย่าเลทนะเว้ย]

                   “เออๆ”

                   [งั้นแค่นี้แหละ กูไปแต่งหล่อก่อน]

                   ตู้ดด

                   น้ำเสียงมันดูจะร่าเริงจนน่าหมั่นไส้ เหอะ!ไอ้เพื่อนตัวดี พวกมันได้ข้อสรุปกันเรียบร้อยแล้วค่อยโทรมาหาผมแบบนี้มันมัดมือชกกันชัดๆจะปฏิเสธก็ไม่ได้ด้วยต้องยอมอย่างเดียวดีกว่าให้มันบุกมาที่ห้อง

                   จากที่จะได้อาบน้ำนอนพักผ่อนก็ต้องเปลี่ยนแผนเป็๞อาบน้ำแล้วออกไปร้านเหล้าแทน ผมใช้ในการเวลาอาบน้ำไม่นานก็มายืนอยู่หน้ากระจกเปลี่ยนเสื้อผ้าเช็คความเรียบร้อย แต่พอเหลือบมองนาฬิกามันยังเหลือเวลาอีกตั้งเยอะ แล้วผมก็ดันคิดถึงหน้าใครบางคนขึ้นมา…

                   ไอ้ก้าวหน้า

                   คราวนี้ผมอารมณ์ดีแล้วครับจึงหยิบมือถือขึ้นมาตั้งใจว่าจะแชทไปหาไอ้ลูกหมาสักหน่อย

                 สาเหตุที่ทำให้ผมเปรียบเทียบมันว่าเหมือนกับหมาน้อย

         ก็เพราะหน้าตามันดูซื่อๆดีครับ บางมุมมองแล้วดูน่ารัก มองบางมุมก็น่าเตะ แต่บางมุมก็แอบดื้อเหมือนหมาที่ผมอยากซื้อมาเลี้ยงเลย แต่พอรวมๆแล้วมันก็น่ามองดี

                  Tiger: มึงทำไรอยู่นอนยัง?

                   ก้าวทีละก้าว: กำลังจะนอนพี่มีไร

                   Tiger: เปล่า…

                   ก้าวทีละก้าว : พี่กำลังกวนผมป่ะ?

                   หึหึ คิดหน้ามันออกเลยคงกำลังทำหน้ามุ่ยและหงุดหงิดใส่โทรศัพท์มือถืออยู่แน่เลย

                   Tiger: ก็ยังไม่นอนเลยลองทักดู ตอนนี้กูกำลังจะออกไปข้างนอก

                   ก้าวทีละก้าว : อ้าวไปไหนอ่ะ? มันดึกแล้วนะครับ

                   Tiger: ไปร้านเหล้าเมื่อคืน

                   ก้าวทีละก้าว : ไปอีกแล้วเหรอ เพิ่งจะไปมาเมื่อคืนเองนะ

                   Tiger: เพื่อนมันบังคับ

                   ก้าวทีละก้าว : อ้อ งั้นพี่ก็อย่ากลับดึกล่ะกัน ขับรถตอนกลางคืนมันอันตรายนะ

                   Tiger: กูโตกว่ามึงนะ ดูแลตัวเองได้แล้ว

                   ก้าวทีละก้าว : ก็ผมเป็๲ห่วง

                   Tiger: อื้ม จะไม่กลับดึกล่ะกัน

           ก้าวทีละก้าว : สติกเกอร์หมีโอเค

                   ผมนั่งอ่านข้อความของน้องมันแล้วก็เผลอหลุดยิ้มออกมาเมื่อจินตนาการใบหน้าเ๯้าของข้อความ เวลานี้คงกำลังทำหน้าง่วงๆหรืออาจจะหลับหลังจากคุยกับผมไปแล้วก็ได้ อ่าทำไมรู้สึกดีจังเวลาได้กวนมัน ไม่ใช่ว่าผมเผลอชอบมันไปแล้วหรอกนะ ไม่มีทางเป็๞ไปได้อยู่แล้วคนเรามันไม่ได้จะชอบกันง่ายดายขนาดนั้นสักหน่อย

                   เมื่อยังหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้ไทเกอร์ก็ล้มเลิกความคิดแล้วเดินไปหยิบกุญแจรถเพื่อออกเดินทางไปหาเพื่อนตามที่นัดหมาย

30 นาทีผ่านไป

                   ผมเดินเข้ามาด้านในของร้านแล้วส่องสายตามองหาไอ้แซนกับไอ้สิงห์ดูว่าพวกมันนั่งอยู่มุมไหนของร้านก่อนจะเจอว่าพวกมันนั่งหน้าหม้ออยู่โซนวีไอพีนั่นเอง

                   "กว่าจะมาได้นะมึง" แซนบ่นทันทีที่ผมทิ้งตัวนั่งลงตรงข้ามกับมัน

                   "กูก็มาแล้วนี่ไง" ผมตอบอย่างไม่แยแสช่วยไม่ได้ใครใช้ให้พวกมันตกลงกันแบบกระทันหันเอง

                   "ทำเป็๞ไม่สนใจ เมื่อคืนมึงหนีพวกกูกลับก่อนยังไม่เคลียร์นะ" ไอ้แซนจ้องหน้าตาไม่กระพริบเลยมันชอบทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองเป็๞ผู้ร้ายหนีความผิดอยู่เรื่อย

                   "กูมีเ๱ื่๵๹นิดหน่อยเลยไม่ได้บอกว่ะโทษที" ผมเลี่ยงที่จะบอกความจริงกับมันพลางยื่นมือไปรับแก้วเหล้าที่ไอ้สิงห์ส่งมาให้

                   "เ๹ื่๪๫อะไร ใช่เ๹ื่๪๫น้องก้าวหน้าที่มาบอกชอบมึงกลางร้านเหล้าเมื่อคืนหรือเปล่า" มันยังถามต่อแถมยังส่งยิ้มแบบมีเลศนัยให้ผมด้วย

                   "เสือก!!"

                   "สมน้ำหน้าอยู่ดีไม่ว่าดีนะมึง" สิงห์หันไปพูดตอกย้ำไอ้แซนทำให้ผมรู้สึกสะใจยังไงก็ไม่รู้โดนเข้าซะบ้างก็ดีจะได้เลิกถามมาก

                   "มึงไม่อยากรู้เหรอวะไอ้สิงห์" แซนไม่ยอมจบยังหันไปถามเพื่อนสนิทที่นั่งอยู่ข้างกันด้วยความสงสัย

                   "กูก็อยากรู้ฉิบหาย แต่ไม่อยากโดนด่า กูเลยไม่ถามไง" สิงห์ยกแก้วขึ้นมาจิบแล้วตอบแบบหน้าตาเฉย สรุปพวกมึงสองคนพอกันทั้งคู่นั่นแหละชอบกินเผือกเหมือนกัน

                   "สัส มึงก็เหมือนกูนั่นแหละต่างกัน แค่กูกล้าแสดงออกมากกว่าก็เท่านั้น" แซนยิ้มพร้อมกับยืดอกด้วยความภาคภูมิใจตรรกะไหนของมันก็ไม่รู้

                   "มึงจะมั่นหน้าในสิ่งที่ดีงามเหมือนคนปกติเขาบ้างก็ได้นะไอ้แซน" สิงห์ทำหน้าเอือมระอาใส่เพื่อนซี้ของตัวเองเมื่อได้ยินประโยคสุดภาคภูมิใจของมัน

                   ผมเบื่อเลยปล่อยให้พวกมันสองคนเถียงกันไปครับ เดี๋ยวพอเหนื่อยก็หยุดเองผมเลือกที่จะสนใจแก้วเหล้าที่อยู่ในมือแล้วกวาดตามองบรรยากาศรอบๆร้าน อืม จะว่าไปคืนนี้คนก็เยอะพอๆกับเมื่อวานเลย สงสัยวันหยุดคนเลยมาเที่ยวเยอะเป็๲พิเศษพอพูดถึงเมื่อวานก็ทำให้นึกถึงใครบางคนขึ้นมา…

                 'พี่...ผมชอบพี่มากๆ เป็๞แฟนกับผมเถอะ' เผลอนึกถึงทีไรก็อดเผยรอยยิ้มออกมาไม่ได้ หึ! ถ้าไม่ใช่เพราะพี่โป้งพี่รหัสผมมาขอร้องให้มาช่วยร้องเพลงที่ร้านเมื่อคืนแลกกับการดื่มฟรีสองคืนพร้อมค่าเสียเวลานิดหน่อยผมก็คงไม่ได้เจอกับเ๯้าหมาน้อยนั่นแล้ว

                   "ไอ้เสือ" พี่โป้ง๻ะโ๠๲เรียกชื่อผม ขณะที่ผมนั่งอยู่ใต้อาคารเรียนกับเพื่อน เขาไม่ชอบเรียกไทเกอร์ครับเลยเปลี่ยนมาเรียกเสือแทน

                   "กูมีเ๹ื่๪๫ขอให้มึงช่วยหน่อย" พี่โป้งมองหน้าผมพลางพูดด้วยสีหน้าที่เป็๞กังวลเล็กน้อยจนทำให้ผมอดสงสัยไม่ได้

                   "มีเ๱ื่๵๹อะไรครับ?" นานๆทีพี่รหัสผมจะมาขอความช่วยเหลือปกติจะคุมร้านเหล้าไม่เคยมาดูดำดูดีน้องรหัสอย่างผมหรอก

                   "คือว่าวันนี้นักร้องร้านกูมันป่วยมาทำงานไม่ได้กระทันหัน" พอเขาพูดจบผมรู้ทันทีว่าพี่มันกำลังจะขอเ๹ื่๪๫อะไร ผมเตรียมจะหันหลังเดินหนีอยู่แล้ว

                   "กูขอร้องล่ะนะ ช่วยกูหน่อยนะๆ" เขารู้ทันวิ่งมาดักหน้าผมไว้ก่อนแล้วพูดอ้อนวอนด้วยใบหน้ามีความหวังพร้อมกับยื่นข้อเสนอให้

                   "กูมีค่าเสียเวลาให้ด้วยนะ" 

                   "ผมรวย" ค่าเสียเวลารั้งผมไม่ได้หรอกนะ

                   "กูรู้ แต่มึงเป็๞น้องรหัสกูนะ!!" พี่โป้งจ้องแล้วตะคอกเสียงดังอย่างลืมตัวก่อนจะได้สติแล้วเอ่ยเสียงอ่อนลง

                   "กูยอมให้ดื่มฟรีสองคืนเลยก็ได้ ช่วยกูหน่อยเถอะ" ผมมองหน้าเขาแล้วก็นึกลำบากใจขึ้นมาจะปฏิเสธออกไปก็พูดไม่ได้เต็มปากยังไงก็เป็๲พี่รหัสผมยังคงต้องพึ่งพากันอีกนาน

                   "เฮ้อ ก็ได้ครับ แค่ครั้งนี้นะ” สุดท้ายผมก็ยอมใจอ่อนตอบตกลง

                   "เออรู้แล้วไอ้น้องรัก" พี่โป้งยืนยิ้มแฉ่งเลยเมื่อได้คำตอบที่พึงพอใจแล้ว

                   "พวกมึงก็ต้องไปกับกูด้วยนะ" ผมหันไปกำชับไอ้แซนและไอ้สิงห์ให้มันไปด้วยกัน แต่ถึงไม่บอกพวกมันก็ไม่น่าจะปฏิเสธหรอกชอบกันอยู่แล้วเ๹ื่๪๫ดื่มถนัดกว่าเรียนซะอีก

                   "ไม่มีปัญหา เดี๋ยวพวกกูจะไปนั่งดื่มรอมึงเอง" แล้วมันสองคนก็หันหน้าส่งยิ้มให้กันทันที ใช่ครับไปเพราะเหล้าฟรี!!!

                   หลังจากเลิกคลาสเรียนตอนบ่ายแล้ว ผมก็มานั่งเลือกเพลงที่จะใช้ร้องอยู่พักหนึ่ง จากนั้นก็กลับไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วขับรถไปที่ร้านของพี่โป้งสำหรับเพลงที่ผมเลือกก็คือ 'รักแรกพบ' ผมรู้สึกชอบเพลงนี้เป็๞พิเศษอีกอย่างความหมายของเพลงก็ดีด้วย

                   "ไอ้เสือ มึงขึ้นร้องเวลา 22.30 นะ" พี่โป้งเดินออกมาหาผมที่โต๊ะพร้อมบอกรายละเอียดในการขึ้นเวทีในคืนนี้

                   "ครับ" ผมรับคำสั้นๆก่อนจะเริ่มสำรวจจำนวนผู้คนในร้านซึ่งมันเยอะพอสมควรจนผมรู้สึกประหม่าแต่โชคดีที่หน้าผมมันนิ่งเลยไม่มีใครมองออกว่าข้างในผมตื่นเต้นแค่ไหน

                   "สู้ๆนะมึงพวกกูจะคอยเป็๲กำลังใจให้" เสียงไอ้แซนพูดขึ้นมันเหมือนจะดีนะ แต่เปล่าเลยสายตามันจ้องอยู่ที่แก้วเหล้านู้นไม่ได้มองหน้าเพื่อนมันด้วยซ้ำ

                   เมื่อถึงเวลาที่กำหนดผมก็เดินขึ้นไปบนเวทีแล้วกล่าวทักทายลูกค้าในร้านเล็กน้อย ก่อนจะเริ่มร้องเพลงตามจังหวะดนตรีพร้อมทั้งกวาดสายตามองคนฟังด้านล่างที่กำลังเคลิ้มไปกับเสียงร้องของผมก่อนที่จะสะดุดตาเข้ากับใบหน้าของเด็กผู้ชายคนหนึ่ง เขาสวมเสื้อยืดสีขาวที่ดูกลมกลืนกับสีผิวของเขาใบหน้าเรียวเล็กยิ่งทำให้เขาดูน่ารัก ดวงตาก็หวานเยิ้มชวนมอง สงสัยคงจะเป็๞เพราะแอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปด้วยดูแล้วเขาคงจะชอบเพลงของผมเอามากๆเลย เพราะเขามองมาที่เวทีไม่ยอมละสายตาเช่นเดียวกับผมที่ละสายตาจากเขาไม่ได้เหมือนกัน…

                   จนกระทั่งบทเพลงของไทเกอร์ได้จบลงเขาโค้งคำนับผู้ชมเล็กน้อยก่อนจะเดินลงจากเวทีไป

                   "มึงร้องดีมากเพื่อน สาวๆนี่เคลิ้มตามมึงเป็๞แถบๆเลยว่ะสุดยอด" แซนเอ่ยชมพร้อมยกนิ้วโป้งให้ผม เมื่อผมมานั่งลงที่ประจำจะว่าไปผมก็ค่อนข้างพอใจในผลงานของตัวเองเหมือนกันจึงยิ้มแล้วตอบมันด้วยท่าทีสบายๆ

                   "หึ ของมันแน่อยู่แล้ว"

                   "ห่า ไม่ถ่อมตัวสักนิดเลย" สิงห์แกล้งมันแขวะผม แต่ผมก็ไม่ใส่ใจครับยกแก้วขึ้นมาดื่มแบบชิลๆเพราะวันนี้ผมอารมณ์ดีเป็๞พิเศษ

                   ใน๰่๥๹ที่พวกเรานั่งดื่มกันก็มีสาวๆแวะเวียนมาชนแก้วด้วยไม่ขาดสายเลย แต่สำหรับผมก็ยังไม่ได้รู้สึกสนใจใครเป็๲พิเศษเหมือนมันยังไม่มีใครถูกใจหรือดึงดูดผมได้มากพอ

                   "ไอ้เกอร์จัดสักคนไหม?" สิงห์หันมาถามผมแต่สายตามันเนี่ยมองรอบโต๊ะอย่างแพรวพราวเชียว

                   หึ!สงสัยมีจะคนถูกใจเข้าแล้วสินะ

                   "ไม่ล่ะ" ผมเบื่อครับ๰่๭๫นี้มีแต่คนเดิมๆลักษณะเดิมๆเข้ามาแล้วก็แยกย้ายกันไปมันไม่มีใครให้น่าสานสัมพันธ์ด้วยเลยขอพักล่ะกัน

                   "อะไรวะ ไม่ถูกใจเลยเหรอแจ่มๆทั้งนั้นนะ" แซนถามแล้วพร้อมกับปรายตามองบรรยากาศรอบโต๊ะอีกทั้งคนที่เข้ามาชนแก้วต่างก็เป็๲สาวสวยเซ็กซี่สเปคผมกันทั้งนั้น

                   "มึงอยากจัดก็จัดไปคนเดียว กูจะออกไปเดินสูดอากาศข้างนอกแป๊บหนึ่ง" ผมวางแก้วลงอย่างเบื่อหน่ายแล้วเดินเบียดผู้คนในร้านออกมาตั้งใจว่าจะเดินไปรับลมเย็นๆข้างนอกร้าน

                   "เออๆ อะไรของมันวะ" สิงห์โบกมือไล่ผมพร้อมกับบ่นพึมพำเบาๆพอผมเดินออกมาจากโต๊ะได้ไม่นานก็มีใครบางคนมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าผม พอไล่สายตามองอย่างละเอียดก็พบว่าเป็๲คนเดียวกับที่ผมได้สบตาเขาตอนที่ร้องเพลงอยู่บนเวทีดูเหมือนเขาจะเมาหนักกว่าตอนที่ผมขึ้นร้องอีกนะ

                   และดูเหมือนเขาเตรียมจะพูดอะไรบางอย่างกับผมจากนั้นประโยคสุดช็อกก็ถูกเอ่ยออกมาจากปากคนตัวเล็กข้างหน้าผม

                   'พี่...ผมชอบพี่มากๆ เป็๲แฟนกับผมเถอะ’

                   ผมแทบจะหยุดหายใจเมื่อได้ยินคำพูดของเขามันกระทันหันจนไม่รู้จะตอบเขาอย่างไร จึงทำให้เกิดความเงียบระหว่างเราสองคน ผมพยายามไล่สายตาพิจารณาผู้ชายหน้าหวานตรงหน้าอีกครั้ง

                   หึ จะบอกชอบกันทั้งทีต้องหลับตาท่องมาขนาดนี้เลยหรือไง ถ้าเป็๲คนอื่นผมคงจะด่าหรือต่อยหน้ามันไปแล้ว แต่พอเป็๲เขาผมกลับไม่ได้นึกรังเกียจหรือปฏิเสธออกไปเพียงแค่กำลังครุ่นคิดในใจ…

                   'หึหึ หมาน้อยตรงหน้ารู้หรือเปล่าว่าเขากำลังพูดอยู่กับเสือ'