์พิภพยิ่งใหญ่ไร้สิ้นสุด
เหล่าเซียนโบยบินทั่วชั้นฟ้าข้ามผ่านูเาและธารางามวิจิตรสัตว์อสูรโบราณเดินย่ำเท้าเสียงดังสนั่นหวั่นไหวปานจะโยกคลอนโลกทั้งใบมารปีศาจแผ่พลังอำนาจหยามเหยียดทุกสรรพสิ่ง!
เมฆาสีรุ้งทอดยาวดุจแม่น้ำ์บัญชาเทพเซียนจุติลงมาสู่มนุษย์สามัญ!
นี่คือ...
โลกแห่งการบ่มเพาะบำเพ็ญเพียร
มันเป็โลกแห่งการต่อสู้่ชิงเป็โลกที่ปลาใหญ่กินปลาเล็ก
เป็โลกที่ชายหนุ่มผู้หนึ่งบังเอิญทะลุมิติมาเกิดใหม่...
ณเมืองไม้คราม จวนตระกูลอี้
ปักปัก ปัก!
ชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังต่อยท่อนไม้อยู่ในลานบ้าน เขาเปลือยท่อนบนเปิดเผยมัดกล้ามของบุรุษใบหน้าหล่อเหลาของเขานั้นประดุจหยกสลักเทพสร้างเซียนรังสรรค์ดวงเนตรเปล่งประกายลึกล้ำ จมูกโด่ง ริมฝีปากบาง คิ้วคมดั่งกระบี่ดาบ
เส้นผมยาวดำถูกมัดเกล้าเอาไว้ปล่อยให้ยาวสยายต้องสายลมเย็น
เพียงแค่มองชม...
ไม่ว่าหญิงสาวหรือสตรีนางใดก็ต้องประทับใจหวั่นไหวในรูปลักษณ์ของเขาทั้งสิ้น
อย่างไรก็ตาม...
ด้วยภาพลักษณ์นี้มันก็ทำให้เขาต้องทนทุกข์เช่นกัน
“ฮึ่ม!สารเลว!”
“เป็เพราะผู้หญิงของเ้าชื่นชอบข้าเ้าถึงกับต้องรังแกข้าเพียงนี้เลย? โลกใบนี้มันโหดร้ายจริงๆ!” อี้ชิงสบถออกมาด้วยอารมณ์โกรธเคืองเขาชกไปที่ท่อนไม้ฝึกซ้อมเพื่อระบายอารมณ์ความคับแค้นในใจความเจ็บแปลบๆที่หมัดราวกับไม่สำคัญสำหรับเขาเลยสักนิด
“เหอะ!”
หลังจากชกจนหมัดชุ่มเืจนเวลาล่วงเลยไปถึงยามเย็น
ชายหนุ่มก็ละจากท่อนไม้ตรงหน้าไม้นี้เป็ไม้เนื้อแข็งมันทนทานเกินกว่าที่ร่างกายมนุษย์ปกติจะสามารถทำลายได้โดยปราศจากขวานเหล็กแม้เขาจะเป็ผู้ฝึกตน มีตบะพลังอยู่ในระดับรวมปราณ ขั้น 3
แต่ร่างกายของเขาก็มิได้ดีเด่ไปกว่าคนธรรมดาเท่าใดนักเนื่องจากเคล็ดบ่มเพาะของเขานั้นธรรมดาและต่ำต้อยเกินไป
เป็เคล็ดบ่มเพาะพื้นฐานอย่างเคล็ดบ่มเพาะรวมปราณที่ช่างสามัญธรรมดาอย่างที่สุด!ที่แม้แต่ชาวบ้านหาเช้ากินค่ำยังสามารถเอามาใช้สอนลูกสอนหลานอ่านเขียนหนังสือ!? มันเป็ของกากเดนเหลือทิ้ง!?
“ทำไมกันนะ?คนเขาทะลุมิติมาพร้อมกับของเทพๆไอเทมโหดๆหรือระบบโกงๆได้ต่อสู้เหยียบย่ำผู้อื่นและโอบกอดสาวงาม ...แต่พอมาเป็ข้า กลับมาตัวเปล่าหัวเดียวกระเทียมลีบซะอย่างนั้น?”
“ยังดี...”
“ที่ชาตินี้ของข้ามีครอบครัวที่ดีมีแม่ มีพี่สาว และมีน้องสาวแสนงดงามที่ใครๆก็ต่างอิจฉาริษยาและหลงใหลปรารถนาอยากจะผูกสัมพันธ์ขอพวกนางแต่งงาน เลยพยายามเข้าหาผ่านทางข้า...”
“เหอเหอ...เ้าพวกสุนัขอาหวัง อย่าคิดว่าจะได้สมใจอยาก! คิดอยากเด็ดดอกฟ้าหรือ?พวกเ้าทั้งหมดมันไม่คู่ควรหรอก! จงโสดและตัวคนเดียวไปจนตายซะเถอะ!”อี้ชิงหัวเราะเยาะเย้ย
นี่คือหนึ่งในเหตุผลที่ทำให้เขายังพยายามฝึกฝนและต่อสู้อยู่ทุกวี่วันพยายามบอกให้ตัวเองไม่ให้หมดกำลังใจ ต่อให้โดนศิษย์พี่ศิษย์น้องชายในสำนักมากมายหลายคนพยายามจะกดดันบีบบังคับเขาเพียงใด
เขาก็ยังปฏิเสธที่จะยอมแพ้อย่างเด็ดเดี่ยว!
ในฐานะที่เป็บุรุษเพียงคนเดียวของตระกูลของเขาเขาไม่สามารถย่อท้อ!
ติ้ง!
“หืม? นะ... นี่...?”
ทันใดนั้น... เสียงแจ้งเตือนประหลาดก็ดังขึ้นในหัวของเขามันเป็เสียงใสดุจกระดิ่งลมแสนไพเราะ
เป็เสียงที่เขาปรารถนาเฝ้าฝันอยากจะได้ยินได้ฟังมาตลอด20 ปี!
[ยินดีด้วย!]
[ท่านได้ผูกมัดกับระบบ!]
[ระบบคัดลอกไม่สิ้นสุด!]
“ระบบคัดลอก?” อี้ชิงอ้าปากค้างอย่างตื่นตะลึงและดีใจอย่างสุดขีดก่อนที่ห้วงสติสัมปชัญญะของเขาจะวูบดับลงพร้อมกับพลังงานลี้ลับจำนวนมากมายมหาศาลที่ไหลเข้าสู่ร่างกายของเขาราวกับเขื่อนแตก!
พลังลี้ลับนี้ราวกับไหลมาจากส่วนลึกของ์พิภพเก่าแก่และโบราณอย่างที่สุด!
ปัง!
จิติญญาของชายหนุ่มตกลงไปในทะเลสีทองอักขระลึกลับหลอมรวมเข้าสู่ิญญาและกายเนื้อของเขากลายเป็หนึ่งเดียวอย่างช้าๆ... กาลเวลาราวกับผ่านไปนานหลายหมื่นปีในสำนึกของเขา
แต่มันแค่ผ่านไปเพียงเสี้ยวพริบตาในความเป็จริงเท่านั้น...
ปัง!
ด้วยเสียงดังสนั่นในจิติญญาระบบคัดลอกไม่สิ้นสุดก็ได้ผสานกับเขาอย่างสมบูรณ์ กลายเป็ระบบของเขาอย่างแท้จริง! โดยที่ไม่มีใครสามารถแย่งชิงไปจากเขาได้!
“นี่คือ...ความสามารถของระบบนี้งั้นเหรอ? สามารถคัดลอกสิ่งของสิ่งใดก็ได้ แต่มิอาจคัดลอกสิ่งมีชีวิตตบะพลัง ความเชี่ยวชาญของวิชา ดวงธาตุ กายาวิเศษ พร์ หรือโชคชะตาได้...”
อี้ชิงพึมพำเบาๆและค่อยๆตั้งสติขึ้นมาเขาสูดลมหายใจลึกๆและหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข! เพราะในที่สุด... เขาก็สามารถพลิกเปลี่ยนโชคชะตาของตัวเองกลายเป็บุตรแห่ง์ได้สำเร็จ!
และ...ระบบไม่เพียงส่งมอบข้อมูลวิธีใช้งานมาเท่านั้นมันยังส่งของขวัญเริ่มต้นมาให้กับเขาด้วย!
ทั้งโชคชะตา! ทั้งพร์!
ทั้งเคล็ดบ่มเพาะ!
ทั้งข้ารับใช้ผู้แข็งแกร่ง!
เขาได้รับสิ่งเหล่านี้สิ่งที่ผู้ฝึกตนมากมายต่างปรารถนาใฝ่ฝันมาในวันเดียว!
เขาจะไม่ใช่อี้ชิงคนเดิมอีกต่อไปแล้ว!
ก็อกๆ
“นายน้อยได้เวลาอาหารแล้วเ้าค่ะ” เสียงของหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งดังมาจากหน้าประตูเรือนมันเป็เสียงที่คุ้นเคยของคนรับใช้เพียงไม่กี่คนของจวนตระกูลอี้แห่งนี้นางคือหงเฉียง หรือ ป้าเฉียง!
“เข้าใจแล้วเดี๋ยวข้าไป” อี้ชิงสะบัดความคิดฟุ้งซ่านและฝันหวานเขาสะกดอารมณ์ปั่นป่วนที่เต็มไปด้วยความสุขความดีใจลงไป เพราะเขาไม่อยากจะเปิดเผยเื่ระบบหรือพิรุธให้ใครทราบ
ชายหนุ่มปั้นสีหน้ามืดมนและดูอมทุกข์เล็กน้อยตามแบบฉบับของเขาเช็ดคราบเหงื่อสิ่งสกปรกด้วยผ้าสะอาดและสวมใส่เสื้อผ้าอาภรณ์ที่ป้าเฉียงเตรียมไว้ให้ เดินออกจากประตูเรือนของเขาพร้อมกับนาง
ใบหน้าที่หล่อเหลาและร่างกายที่สูงสง่างามไม่ว่าหญิงสตรีนางใดได้พานพบเป็ต้องลุ่มหลงและบังเกิดความใคร่รักในตัวของเขาเสมอ
หากทว่า... พอคนได้รับโชคชะตาจากระบบ
โชคชะตาหมื่นดอกท้อ์ ที่ช่วยเสริมโชคด้านสตรีหนุนนำด้านความรักทำให้พวกนางยิ่งปรารถนาอยากในตัวของเขายิ่งกว่าเดิม ไม่ยกเว้น...แม้กระทั่งคนใกล้ๆตัวอย่างป้าเฉียงที่เคยชินกับเสน่ห์ดึงดูดของเขา
“...?” หงเฉียงเบิกตากว้างอย่างตกตะลึงงันจับจ้องมองดวงหน้าคมคายของผู้เป็นายน้อยของนางอย่างไม่อยากเชื่อสายตาและรู้สึกว่าเขาแลดูน่ามองน่าชมมากกว่าเดิมหลายเท่านัก!
แม้ที่ผ่านมานางจะรู้สึกประทับใจจนแอบมีความคาดหวัง
แต่ก็จำใจจะต้องสะกดอารมณ์ความ้าเอาไว้เพราะคำนึงถึงสถานะที่แตกต่างกันของพวกเขาทั้งสองคนทั้งอายุของนางก็ยังมากกว่าเขาตั้ง 2 เท่า แล้วไหนจะตัวนางที่มีสามีและลูกแล้วอีก?
ทว่า...
ภายใต้ความรู้สึกแปลกๆที่ประเดประดังขึ้นมานี้ความรู้สึกอันไม่พึงสมควรมีนี้ระหว่างนายบ่าว... มันกลับ... ทำให้นางยิ่งปรารถนา้าเขามากกว่าเดิมจนแทบจะเก็บรั้งอาการเอาไว้ไม่อยู่เสียแล้ว!
ในขณะที่กำลังเดินไปห้องอาหารนั้น...
ตอนนั้นเอง...มิรู้ว่าสิ่งใดมอบความกล้าหาญให้กับนาง...
พรึ๊บ...!
“นาย... นายน้อย...”เรือนร่างงามมีเสน่ห์ตามวัยสตรีกลางคน ร่างกายของนางนั้นเต็มล้นไปด้วยเนื้อหนังมังสาและสัดส่วนที่เย้ายวนอวบอิ่มทั้งหน้าอกสองเต้าใหญ่ ทั้งเอวบาง ทั้งสะโพกเว้าโค้งนูนเป็ลูกๆกลึงๆ
เรือนกายของนางนั้นนวลแน่นไปด้วยความยั่วยวนอวบอัดยิ่ง!
“ป้าเฉียง?” อี้ชิงใ เขาไม่คิดว่าจู่ๆนางก็โถมเข้ามากอดเขาเช่นนี้?ััของหน้าอกคู่ใหญ่ที่บดเบียดกับแผงอกของเขามันช่างยอดเยี่ยมและนุ่มนิ่มเหลือเกิน ชวนให้จิตใจของหนุ่มวัยกลัดมันตื่นตัว!
หงเฉียงที่เพิ่งรู้ตัวว่าได้กระทำเสียมารยาทก็หน้าแดงซ่านด้วยความขวยเขิน คนเร่งคิดหาวิธีบ่ายเบี่ยงประเด็นทันควันอย่างลุกลี้ลุกลน “วะ... วันนี้...นายหญิงทำงานอยู่ที่เรือน คงมิได้มาร่วมโต๊ะอาหารเย็น...”
“นายน้อยเองก็เพิ่งกลับมาจากสำนัก...ข้า... ข้าอยากดูแลท่านให้ดีได้โปรดให้ข้าเตรียมน้ำอาบและถูหลังให้กับท่านด้วยเถอะเ้าค่ะ”
71
