(จบแล้ว)ระบบร้านอาหารสามเวลาต่างโลก พระเอกเก่ง+เน้นอาหารไทย

ตอนที่ 104 เราเองที่จะกลายเป็นหมา

“องค์หญิง...องค์ชาย”

หลังจากได้ยินเสียงร้องเรียกของเหล่าลูกๆ และภรรยา ทางด้านไวทเคานต์ที่ยืนหันหลัง ก็พลันหันหน้ากลับมา ก่อนจะพบเห็น เด็กสาวและเด็กชาย ทั้งสองคนกำลังจูงมือกันเดินมาทางเขา

แม้รูปลักษณ์อันเป็นเอกลักษณ์ของตระกูล อย่างเช่นเรือนผมสีเงิน จะแปลกไป เหมือนกับถูกย้อมและชโลมด้วยสีดำ

แต่ถึงกระนั้นทางด้านของไวทเคานต์นิคและครอบครัว ที่ค่อนข้างสนิทสนมกับเอลล่า แอลและแม่ของพวกเขามาเนิ่นนาน ก็พลันจดจำทั้งสองคนที่หายตัวไป ได้ในทันที

ไวทเคานต์นิคและภรรยาของเขา ได้วิ่งเข้าไปโผกอดเอลล่าและแอล ในทันทีที่พบเห็น สายตาที่ในขณะโอบกอดเอลล่าและแอลเอาไว้ มันช่างไม่ต่างอะไรกับ พ่อกอดลูก

“ทั้งสองคน ไปอยู่ไหนมา? เหตุใดถึงมาอยู่ที่นี่แล้วทำไมสีผมของเจ้า ถึงได้กลายเป็นแบบนี้” ไวทเคานต์นิคและภรรยา ยิงคำถามใส่เอลล่าและแอล อย่างบ้าคลั่ง

น้ำเสียงที่เจือไปด้วยความดีใจ ป่นระคนกับความโล่งใจ แสดงออกผ่านการกระทำที่ประเดี๋ยวกอด ประเดี๋ยวจ้องมอง ซ้ำไปมา

“คุณอา พวกเราพี่น้องสบายดีค่ะ พวกเราได้พี่ไลท์ช่วยเหลือเอาไว้ จึงได้มาอยู่ที่ร้านแห่งนี่มาได้สักพักหนึ่งแล้ว” เอลล่าตอบกลับด้วยความสดใส พลางทอดสายตาไปยังไลท์ที่อยู่ทางด้านหลัง

“อย่างนั้นหรอกเหรอ? ถ้าเช่นนั้น พวกเราในฐานะขุนนาง ต้องขอขอบคุณท่านไลท์เป็นอย่างมาก ที่ช่วยเหลือเด็กๆ ทั้งสองคนเอาไว้” เมื่อรับรู้ว่าไลท์คือคนที่ช่วยเหลือเอลล่ากับแอลเอาไว้

ทางด้านของไวทเคานต์นิคก็แทบจะกระโจนเข้าไปกอดไลท์ ที่เขาได้ช่วยเหลือบุคคลสำคัญอย่างเอลล่าและแอล

“อ๊ะ! มันเป็นเรื่องปกติอยู่แล้วครับ” ไลท์นั้นไม่ได้ตั้งตัวมาก่อนว่าจะถูกไวทเคานต์นิคโถมเข้ามากอด

เขาจึงพยายามบ่ายเบี่ยงและดึงดันไม่ให้ ขุนนางวัยกลางคน พลางผลักไปหาโทมัสและจิม ที่อยู่ด้านข้างเป็นคนรับอ้อมกอดนี้ไปแทน

อย่างไรก็ตาม ไลท์ที่มองว่าเรื่องนี้มันค่อนข้างเป็นเรื่องสำคัญ การจะมาพูดเรื่องสำคัญกันที่ร้านอาหารของเขา ที่ซึ่งบรรยากาศภายนอกร้านนั้นค่อนข้างเปิดโล่งเช่นนี้ คงไม่ใช่เรื่องที่ดีแน่ๆ เขาจึงได้เสนอให้ทุกคน เข้าไปคุยกันที่ด้านในของร้าน ที่อยู่ลึกเข้าไปใกล้ๆ กับห้องครัว ดูจะเหมาะสมกว่ามาพูดคุยกันตรงนี้

“จริงด้วย ถ้าเช่นนั้น ข้าขอใช้พลังเวทสักบทหนึ่งภายในร้านของท่านจะได้หรือไม่?” เมื่อตั้งสติได้แล้ว ไวทเคานต์นิคก็มองว่าที่ไลท์พูดมาก็มีเหตุผล เขาจึงได้ขออนุญาตใช้พลังเวทบางอย่างกับไลท์ ที่เป็นเจ้าของร้าน

ก่อนจะลงมือ ร่ายเวทบังตาเพื่ออำพรางเขตพื้นที่ภายในร้านอาหารสามเวลา ตรงจุดที่พวกเขาพูดคุยกันเอาไว้

โดยเวทบังตาอำพรางกายบทนี้ ถือเป็นพลังเวทระดับสูงที่ช่วยให้ ผู้ที่อยู่ด้านนอกขอบเขต ไม่สามารถได้ยินเสียงหรือมองเห็นคนที่อยู่ด้านในพลังเวทนี้ได้

บุคคลภายนอกที่จ้องมองเข้ามาจะเห็นเป็น ภาพเงาจางๆ คล้ายกับคนสายตาสั้น ตรงจุดบริเวณที่อาคมเวทปกคลุมอยู่

และเมื่อพยายามจะเข้ามาในขอบเขตที่พลังเวทถูกร่ายกางเอาไว้ คนผู้นั้นจะสัมผัสได้ถึงกำแพงลมที่มากั้นขวางเอาไว้นั่นเอง ซึ่งพลังเวทม่านบังตา อำพรางกายนี้ จะอยู่เพียงไม่กี่นาทีเท่านั้นและจะมีเพียงตัวของผู้ร่ายเท่านั้น ที่จะเป็นคนปลดผนึกม่านนี้ได้

ในทันทีที่ไวทเคานต์นิคได้ร่ายกางม่านอำพรางเสร็จสมบูรณ์ ทางด้านไวทเคานต์นิคก็ได้เรียกทุกคนที่เกี่ยวข้องเข้าไปในม่านหมอก โดยมีทั้งสิ้น ไลท์ โทมัส จิม เอลล่า แอลและเจ้าโปริ่งที่กระโดดติดตามเข้ามา ตามไลท์ผู้เป็นเจ้านายของมัน

“สไลม์ตัวนี้เป็นสัตว์เลี้ยงของผม ชื่อว่าเจ้าโปริ่ง นิสัยของมันมักจะชอบติดตามผมไปไหนมาไหนอยู่เรื่อยๆ ขอให้มันเข้ามาด้านในม่านนี้จะได้หรือไม่” เมื่อเห็นว่าไวทเคานต์นิค ทำสีหน้าประหลาดใจ ทันทีที่พบเห็นเจ้าโปริ่ง

ไลท์ก็ได้ใช้โอกาสนี้ แนะนำสัตว์เลี้ยงของเขา ให้กับอีกฝ่ายเสียเลย...แน่นอนว่า ไม่มีใครรู้ถึงพลังอันยิ่งใหญ่ของเจ้าโปริ่ง

ในสายตาของทุกคนในโลกนี้ ต่างก็มองว่า สไลม์เป็นสัตว์อสูรชั้นต่ำ ที่ไร้พิษภัย แต่ใครเล่าจะรู้ว่าสไลม์ที่ดูไร้พิษสงอย่างเจ้าโปริ่ง นับตั้งแต่ที่มันติดตามไลท์เข้ามาในม่านบังตา

มันก็ถือโอกาสที่ทุกคนเผลอให้กับมัน แอบใช้ร่างกายที่ขยายออกเป็นมือ แตะเอาม่านบังตามาหยิบกินทีละน้อย อย่างเอร็ดอร่อย ไม่ต่างกับที่มันดูดกลืน จิตสังหารของไวทเคานต์ที่เผลอปล่อยออกมาจนหมดเกลี้ยง

“เอลล่า แอล งั้นบอกอาได้หรือยัง ว่าเหตุใดถึงได้มาอยู่ที่นี่!” หลังจากจัดการทุกอย่างจนเข้าที่เข้าทาง ไวทเคานต์นิคและภรรยา ก็หันหน้ามาถามเอลล่า ด้วยความสงสัยใคร่รู้ ว่าการหายตัวไปของเด็กทั้งสอง

ทำไมถึงได้มาโผล่ที่ ป่าดาราฉาย ที่ห่างไกลเช่นนี้

“คือ คือว่า พวกเรา...พวกเราตั้งใจจะมาปลิดชีพตนเอง ด้วยน้ำมือของสัตว์อสูรหมาป่าสีชาด ค่ะ/ครับ” เอลล่าเริ่มต้นบอกเล่าถึงความเป็นมาทั้งหมด ให้กับไวทเคานต์นิคและภรรยาที่ตนเองนับถือประหนึ่ง อา แท้ๆ จนหมดเปลือก

หลังจากที่ไวทเคานต์นิคได้ยิน ก็ถึงกับตกใจจนแทบจะพูดอะไรไม่ออกเลยทีเดียว...ใช่แล้ว ด้วยความที่ตระกูลไวทเคานต์ของตนเอง นั้นค่อนข้างสนิทกับราชวงศ์อยู่มากพอสมควร

ทำให้ขุนนางวัยกลางคนและภรรยา ต่างรู้ถึงความไม่ชอบมาพากลของราชวงศ์นี้อยู่ไม่น้อย ว่ามีข่าวลือเกิดขึ้นว่าทางมเหสีหรือ ราชินีลีอาห์ และนางสนมเอมิลี่ (แม่ของเอลล่าและแอล) นั้นกินแหนงแคลงใจต่อกันมาช้านาน

ย้อนกลับไป เมื่อครั้งสมัยก่อนหลายสิบปีที่แล้ว เอมิลี่นั้นเธอเป็นผู้ติดตามตามของลีอาห์ หรือสาวรับใช้จากตระกูลขุนนางชั้นสูง

ก่อนที่วันหนึ่งพระราชาโจเซฟ ในตอนนั้นที่เป็นเพียงเจ้าชายหนุ่ม จะมาตกหลุมรักกับ เอมิลี่ แต่เพราะด้วยศักดิ์ฐานะที่เป็นถึงเจ้าชาย การจะมาตกแต่งหญิงรับใช้ให้เป็นพระชายาข้างกาย ย่อมไม่อาจเป็นที่ยอมรับได้ในหมู่ราชวงศ์และขุนนาง

ทำให้เจ้าชายโจเซฟ ที่ตอนนั้นถูกทางบิดาผู้เป็นพระราชาบีบบังคับและถูกจับคลุมถุงชน ตกแต่งกับลีอาห์ ลูกสาวจากตระกูลขุนนางผู้เพียบพร้อมไปในที่สุด

แต่กระนั้น ถึงแม้จะถูกจับคลุมถุงชนและตกแต่งกับลีอาห์ที่ก้าวขึ้นเป็นราชินีของอาณาจักรลูนาเทีย พร้อมให้กำเนิดบุตรทั้งสองคน นามว่า เจ้าหญิงเอวาและเจ้าชายโจเอล

ทว่า...ด้วยความรักและความรู้สึกผิดต่อ เอมิลี่ ทางด้านของพระราชาโจเซฟจึงรับเอา เอมิลี่เข้ามาเป็นนางสนม ก่อนจะให้กำเนิด เอลล่าและแอล ขึ้นมานั่นเอง

นั้นคือเรื่องทั้งหมดที่ไวทเคานต์นิคและครอบครัวรู้ รวมไปถึงขุนนางคนอื่นๆ ในราชวงศ์ต่างก็รู้ด้วยกันทั้งนั้น

และแน่นอน การที่เรื่องราวของพระราชาโจเซฟ ราชินีลีอาห์และนางสนมอันดับหนึ่งอย่างเอมิลี่ มันไม่ต่างอะไรกับรักสามเส้า...เราสามคน

นั้นย่อมไม่อาจหลีกเลี่ยงจากคำ ติฉินนินทาในหมู่ขุนนางไม่ได้ มีเรื่องเล่าและเรื่องนินทาใต้เตียง ผุดออกมามากมายเต็มไปหมด

จนไม่อาจจะรู้ได้ว่า เรื่องใดคือเรื่องจริง เรื่องใดคือเรื่องโกหก รวมไปถึงเรื่องที่เล่าต่อๆ กันมาว่า ราชินีลีอาห์นั้นไม่กินแหนงแคลงใจกับนางสนมเอมิลี่ ก็มักจะถูกพูดถึงกันอยู่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ซึ่งทางด้าของไวทเคานต์นิคที่รู้จักกับทั้งสองฝ่ายมาตั้งแต่วัยเยาว์ ก็ยังคงยืนกรานอยู่เสมอๆ ว่า ทั้งสามคนนั้นรักกันดี

นางสนมเอมิลี่ นั้นตระหนักถึงตัวตนของตัวเองเป็นอย่างดี อีกทั้งยังยินดีกับพระราชาโจเซฟที่ได้อภิเษกกับลีอาห์ ผู้เป็นทั้งเจ้านายและเพื่อนรักของตัวเองอีกด้วย

หรือแม้แต่ทางด้าน การที่พระราชาโจเซฟได้รับเอาเอมิลี่มาเป็นนางสนม ก็มีราชินีลีอาห์เนี่ยแหละ ที่เป็นผู้สนับสนุนด้วยตัวของเธอเอง

แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น แม้มันจะเป็นเรื่องจริง แต่เรื่องที่หวานหอมเฉกเช่นนี้...จะมีสักกี่คนที่จะเชื่อ?

เหล่าขุนนางที่ต่อหน้ายิ้มแย้ม แต่ลับหลังใส่ไฟกันไม่เว้นแต่ละวัน ดั่งเช่นมือถือสาก ปากถือศีล ย่อมไม่มีทางจะมองเรื่องโรแมนติคพวกนี้เป็นสิ่งที่สวยงามอยู่แล้ว

ขุนนางเหล่านี้ ขอแค่มีเรื่องเล็กน้อย ก็พลันจับผิด นำมานินทากันอย่างสนุกปาก บอกเล่าลุกลามไปจนเรื่องที่ปั้นแต่งขึ้นมา หลุดออกไปในหมู่แวดวงชาวบ้านร้านถิ่น

จวบจนกระทั่ง วันที่นางสนมเอมิลี่ถูกลอบสังหาร วางยาพิษจนเสียชีวิต เรื่องที่เกิดขึ้นก็พลันถูกโยงไปยัง ราชินีลีอาห์ ที่กลายมาเป็นคนที่เข้าข่ายมากที่สุด

ซึ่งแน่นอนว่าไวทเคานต์นิคพยายามอธิบายให้กับเอลล่าและแอล ได้รับฟังอยู่นานสองนาน แต่ด้วยความที่เด็กทั้งสองคนปักใจเชื่อไปแล้วว่า เรื่องที่เกิดขึ้นเป็นฝีมือของราชินีลีอาห์ผู้เป็นแม่เลี้ยงใจร้าย

ทั้งสองจึงไม่อาจ ยอมรับได้ กับคำพูดของไวทเคานต์นิคที่บอกว่า ราชินีลีอาห์คือผู้บิรสุทธิ์นั่นเอง

ทั้งนี้ตัวของไลท์เองที่ได้ฟังเรื่องราวจากไวทเคานต์นิคอยู่ข้างๆ ก็ยังไม่อาจที่จะตัดสินเรื่องที่เกิดขึ้นนี้ได้

เขาจำเป็น ต้องฟังความทั้งสองด้าน…อย่าได้ริอาจปักใจเชื่อ เพียงแค่ได้ฟังเรื่องราวแค่ด้านเดียว ไม่เช่นนั้น สุดท้ายเราเองที่จะกลายเป็นหมา!

ไลท์ที่ผ่านเรื่องพวกนี้มาเป็นอย่างดี ในโลกเก่าของเขา ที่ในทุกวันๆ นั้นมีเรื่องดราม่าไม่เว้นแต่ละวัน ดั่งเช่นประเทศไทย

ทำให้เขาไม่อาจตัดสินราชินีลีอาห์ว่าเป็นคนผิดหรือเป็นคนดีได้ในตอนนี้ เขาทำได้แต่จ้องมองเอลล่าและแอล พลางลูบหัวเด็กๆ ทั้งสองคนเบาๆ เพื่อปลอบโยนทั้งสองคน ที่กำลังสับสน

“โทมัส จิม ดูแล น้องๆ หน่อย” ไลท์เรียกให้โทมัสกับจิม เข้ามารับช่วงต่อ ก่อนจะเข้ามาพูดคุยกับไวทเคานต์นิคที่พยายามจะพูดโน้มน้าวให้เด็กๆ นั้นเปลี่ยนใจ อย่างสุดกำลัง

“วันนี้พอแค่นี้เถอะครับท่านไวทเคานต์...ไม่ว่าเรื่องที่ท่านเล่ามาจะเป็นความจริงหรือไม่ก็ตาม แต่ขืนพูดมากไปกว่านี้ จิตใจของเอลล่าและแอล อาจจะแตกสลายได้...ท่านต้องการแบบนั้นจริงๆ หรือ?” เพียงคำพูดเดียวของไลท์ ก็ทำเอาไวทเคานต์นิคนิ่งเงียบไปในทันที

แน่นอนว่าไวทเคานต์นิคไม่ได้ต้องการ ทำให้จิตใจของเอลล่าและแอลต้องบอบช้ำ เขาเพียงแต่ร้อนใจไปหน่อย เมื่อเห็นว่าเด็กๆ กำลังเข้าใจผิด จนอยากจะแก้ไข จนลืมไปเสียสนิทว่า

ขนาดห้ามปรามขุนนางด้วยกันเอง ตนเองยังทำไม่ได้...ไฉนเลยที่วันนี้จะมาแก้ผิดเป็นถูก แก้ขาวเป็นดำได้ภายในวันเดียว

“ข้าบุ่มบ่ามเกินไปจริงๆ ขอบคุณท่านไลท์ที่ตักเตือน” ไวทเคานต์นิคทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ เขาดูเหนื่อยล้าและรู้สึกผิด

“ถ้าเช่นนั้นเราพักเรื่องนี้กันเอาไว้ก่อน และมาพูดถึงการใช้ชีวิตต่อไปของเด็กๆ ต่อจากนี้จะดีกว่าไหมครับ” ไลท์อยากจะจัดการกับปัญหานี้มานานแล้ว

ลำพังแค่เอลล่าที่อายุ 18 ปี ย่อมไม่มีปัญหามากนัก เพราะอย่างน้อยๆ เอลล่าก็จบหลักสูตรการเรียนการสอนของอาณาจักรเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

แต่ในส่วนของแอล เด็กชายที่มีอายุ 12 ปี ยังคงเรียนไม่จบ ครั้นจะให้กลับไปเล่าเรียนที่โรงเรียนลำดับที่ 1 ในเมืองหลวง ก็คงจะถูกทางราชวงศ์ จับตัวกลับไป

ถ้าเป็นเช่นนั้น สองพี่น้องคู่นี้ คงไม่ยินยอมแน่ๆ ฉะนั้นแล้ววิธีที่ดีที่สุด ที่ไลท์พอจะคิดออก คือ สร้างตัวตนขึ้นมาใหม่ให้กับเอลล่าและแอล

“สร้างตัวตนใหม่?” “ครับ…เรื่องนี้ ท่านไวทเคานต์พอจะทำได้หรือไม่?”

“ตัวข้านั้นสามารถทำได้ เพียงแต่ติดอยู่เรื่องเดียว คือใครจะมารับบทเป็นผู้ปกครองให้กับองค์หญิงและองค์ชาย”

“ถ้าเช่นนั้น ผมพอจะเป็นได้ไหมครับ ให้ผมเป็นครอบครัวปลอมๆ ของพวกเขาเอง” ไลท์ขันอาสา

และเมื่อไวทเคานต์นิค ใช้ความคิดไตร่ตรองอยู่สักพัก เขาก็พลันตบเข่าฉาดใหญ่

“ถ้าเป็นท่านไลท์ก็น่าจะไม่มีปัญหาอะไร...แต่ตัวตนที่แท้จริงของท่านไลท์ต่างหาก ที่เป็นใคร หรือมาจากไหน?!”

...โปรดติดตามตอนต่อไป...

สวัสดีวันสงกรานต์ ถือเป็นปีแรกที่ผู้คนได้กลับมาใช้ชีวิตกันตามปกติกัน หลังจากเหมือนหยุดเวลากันไป 3 ปีเต็มๆ

ยังไงแล้วขอให้ทุกท่านเที่ยวกันให้สนุกและรักษาความปลอดภัยกันด้วยนะครับ

ส่วนท่านใดที่ไม่ได้ออกไปไหน ยังมีนิยายของผมอยู่เป็นเพื่อนนะครับ...สวัสดี Writelazy

เข้าไปร่วมพูดคุยกับไรท์หรือสมาชิกนักอ่านคนอื่นๆ ได้ที่แฟนเพจตามลิงค์ด้านล่างเลยนะครับ

www.facebook.com/writelazy