บทที่ 38 แผนการของชิ่งไหว
เสี่ยวเอ๋อกลืนน้ำลาย นางไม่ได้ไปรับขาแกะมาทันทีแต่หันไปมองจินเฟิงแทน
เมื่อเห็นบัณฑิตหนุ่มพยักหน้า เด็กหญิงก็รีบเข้าไปรับขาแกะแล้วส่งหน้าไม้ให้ชิ่งไหว
ชิ่งไหวหยิบหน้าไม้ขึ้นมาและมองมันอย่างพิเคราะห์ จากนั้นก็ลองหมุนรอกกว้านเพื่อขึ้นสายธนู ก่อนจะเหนี่ยวไกปืนไปยังต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ห่างออกไปกว่าสี่ฉื่อ
ปัก!
ลูกธนูพุ่งออกไปและปักเข้าที่เป้าหมายอย่างจัง
ลูกธนูฝังลงในเปลือกไม้จนมิดหัว ขณะที่หางของมันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนเกิดเสียงหึ่ง ๆ คลอเบา ๆ
ชิ่งไหวหมุนรอกกว้านอีกครั้ง จากนั้นก็ยิงออกไปอีกรอบ
ฉึก! ฉึก! ฉึก!
มีเสียงเบา ๆ ดังขึ้นสามครั้งติดต่อกัน จากนั้นลูกธนูอีกสามดอกก็ปรากฏขึ้นบนต้นไม้
“ทักษะการยิ่งของท่านช่างยอดเยี่ยม!”
จินเฟิงปรบมืออย่างเต็มแรง
ลูกธนูสี่ดอกปักเข้ากับต้นไม้อย่างสวยงาม ช่องไฟของลูกธนูแต่ละดอกวัดจากบนลงล่างเท่ากันแบบเป๊ะ ๆ
“ดีมาก!”
ชิ่งไหวยังคงชื่นชมหน้าไม้ในมือของเขา “ข้าไม่เคยเห็นคันศรเช่นนี้มาก่อน ท่านนักรบไปเอามันมาจากที่ใดหรือ?”
“พ่อของข้าน้อยเป็นช่างฝีมือ ข้าคลุกคลีอยู่กับเขาและเรียนรู้วิชามาบ้าง หน้าไม้เหล่านี้ข้าเป็นคนทำขึ้นมาด้วยตัวเอง”
จินเฟิงอธิบาย
“ที่แท้ท่านอาจารย์ไม่เพียงแต่เป็นวีรบุรุษปราบเสือเท่านั้น แต่ยังเป็นช่างฝีมือระดับปรมาจารย์อีกด้วย ข้าขอแสดงความเคารพ”
ชิ่งไหวยกมือขึ้นคำนับเป็นครั้งแรกเพื่อแสดงความเคารพ ตำแหน่งของจินเฟิงเปลี่ยนจากนักรบเป็นท่านอาจารย์ทันที
ท่านโหวเริ่มสนใจบัณฑิตหนุ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ
ภายนอกอีกฝ่ายดูผ่ายผอมและอ่อนแอ ทั้งยังถ่อมตนเรียกตัวเองว่าข้าน้อยทั้งที่เป็นถึงบัณฑิต มากไปกว่านั้นยังสามารถยิงเสือและสร้างหน้าไม้ที่ทรงพลังได้อีก...
“ข้าไม่กล้าเรียกตัวเองว่าปรมาจารย์หรอกขอรับ นี่คือทักษะอันน้อยนิดที่ข้าน้อยพอมีติดตัวเท่านั้น”
จินเฟิงไม่ชอบวิธีพูดของคนโบราณมากนัก หากมีอะไรก็ควรจะกล่าวกันอย่างตรงไปตรงมา? ไม่ต้องมาคอยสำรวมกิริยาให้สุภาพเช่นนี้
แต่เขาก็ทำได้เพียงบ่นอยู่ในใจ
หากจินเฟิงวางแขนโอบไหล่ของชิ่งไหวและเรียกอีกฝ่ายว่าน้องชาย เกรงว่าจะถูกองครักษ์ที่อยู่ข้างหลังท่านโหวหนุ่มปลิดชีพในอีกลมหายใจถัดไปเสียก่อน
การเข้าเมืองตาหลิ่วแล้วหลิ่วตาตาม เป็นวิธีเดียวที่จะทำให้อายุยืนยาวขึ้นได้
ในยุคสมัยที่ชีวิตมนุษย์ไม่ได้มีค่ามากนัก จินเฟิงว่าการไหลไปตามกระแส ไม่ทำตัวเป็นไม้ใหญ่ขวางทางลมเป็นการดีที่สุด
“ท่านอาจารย์เป็นคนถ่อมตัวนัก!”
ชิ่งไหวส่งสัญญาณให้องครักษ์เอาลูกธนูลงมาจากต้นไม้ จากนั้นเขาก็พลิกหน้าไม้ในมือแล้วเอ่ย “เดิมทีหน้าไม้มีพลังมหาศาล แต่ก็ยากที่จะขึ้นสาย อีกทั้งความเร็วในการเติมลูกธนูก็ช้าเกินไป ทว่าท่านอาจารย์ได้พัฒนามันจนทั้งสองปัญหาได้รับการแก้ไขเรียบร้อย นี่นับว่าน่าชื่นชมยิ่งนัก!”
น่าเสียดายที่การผลิตหน้าไม้ต้องใช้ไม้และเชือกที่มีคุณภาพสูงจึงไม่สามารถผลิตได้คราวละมาก ๆ ไม่เช่นนั้นกองทัพของเราก็จะมีอาวุธที่ร้ายกาจเพิ่มขึ้นอีกประเภทอย่างแน่นอน
หน้าไม้แบบดั้งเดิมจำเป็นต้องใช้ความยืดหยุ่นของตัวเชือกบนคันหน้าไม้ในการช่วยส่งลูกธนู ไม้และสายเชือกจึงเป็นวัสดุสำคัญที่พวกเขาต้องการ
แต่ตราบใดที่มีวัสดุเหล็กที่เหมาะสม ปัญหาเหล่านี้ก็จะไม่มีอีกต่อไป กองทัพจะสามารถผลิตหน้าไม้เป็นจำนวนมาก
เมื่อได้ยินชิ่งไหวพูดเช่นนั้น จินเฟิงเลือกที่จะไม่ถามถึงปัญหา เขาเพียงแค่พยักหน้าเห็นด้วย
“ท่านอาจารย์ ท่านสังหารเสือด้วยหน้าไม้นี้หรือ?”
“ใช่ขอรับ”
จินเฟิงพยักหน้าและยอมรับ
ความผิดหวังฉายผ่านดวงตาของชิ่งไหวอย่างห้ามไม่ได้
ตอนเห็นร่างไร้วิญญาณของเสือตัวยักษ์ เขาคิดว่าตนได้พบกับปรมาจารย์ด้านการยิงธนูเข้าแล้ว แต่ตอนนี้ท่านโหวหนุ่มรู้แล้วว่าจินเฟิงพึ่งพาพลังจากสิ่งที่เรียกว่าหน้าไม้
ในมุมมองของชิ่งไหว แม้หน้าไม้ที่ผ่านการดัดแปลงของจินเฟิงจะสามารถเอาชนะปัญหาการขึ้นสายและเติมลูกธนูได้ แต่เวลาที่ใช้ในการยิงก็ยังช้าเกินไปเมื่อเปรียบเทียบกับธนูยาว
คันธนูยาวสามารถยิงออกไปได้ผ่านการดึงเชือกและปล่อยลูกธนูเท่านั้น ยิ่งไปกว่านั้นปรมาจารย์ที่แท้จริงก็สามารถยิงธนูได้มากกว่าหนึ่งโหลในคราวเดียว
แต่หน้าไม้ที่ออกแบบใหม่โดยจินเฟิง ต้องหมุนรอกกว้านหลายครั้งก่อนจะทำการยิงออกไป ชิ่งไหวรู้สึกว่านั่นต้องใช้แรงไม่น้อย
ท่านโหวหนุ่มนึกเสียใจที่การดั้นด้นเดินทางมาที่นี่ครั้งนี้อาจจะไร้ซึ่งประโยชน์
อย่างไรก็ตาม ในฐานะขุนนางที่มีการศึกษาสูง ชิ่งไหวปรับความคิดของตนอย่างรวดเร็ว ความผิดหวังในแววตาชายสูงศักดิ์เกิดขึ้นเพียงชั่วขณะเท่านั้น
ชาวบ้านหลายชีวิตมีรอยยิ้มอยู่ในลานบ้านเล็ก ๆ ของจินเฟิง ทันทีที่พวกท่านโหวหนุ่มเข้าไปก็พบกับไนปั่นด้ายเรียงเป็นแถวตรงกระท่อมเพิงหญ้าคา
คราแรกชิ่งไหวไม่ได้สนใจนัก แต่เมื่อเห็นองครักษ์ของเขาจ้องมองไนปั่นด้ายที่เรียงรายอยู่ก็อดไม่ได้ที่จะถามว่า “จงอู่ เจ้ามองอะไรหรือ?”
“เรียนท่านโหว ข้าน้อยกำลังมองดูไนปั่นด้ายเหล่านี้อยู่”
องครักษ์ตอบด้วยความเคารพ
“ไนปั่นด้ายมันทำไมหรือ?”
ชิ่งไหวถามอย่างสงสัย
ในฐานะท่านโหว ชีวิตนี้เขาเคยเห็นไนปั่นด้ายเพียงไม่กี่ครั้ง ยิ่งประสบการณ์สัมผัสใกล้ชิดยิ่งไม่ต้องพูดถึง ดังนั้นท่านโหวหนุ่มจึงไม่เห็นความแตกต่างหรือความน่าสนใจของไนปั่นด้ายที่เรียงรายอยู่
“ท่านโหวน่าจะพอทราบ ข้าน้อยถูกเลี้ยงดูโดยแม่ที่มีอาชีพปั่นด้ายจึงคุ้นเคยกับไนปั่นด้ายทุกชนิด ทว่าข้าไม่เคยเห็นไนปั่นด้ายแบบนี้มาก่อน”
จงอู่ชี้ไปที่ไนปั่นด้ายแล้วพูดว่า “ไนปั่นด้ายที่ข้าน้อยเคยเห็นเป็นแบบหมุนด้วยมือทั้งหมด แต่เหล่านี้ล้วนเป็นแบบเหยียบ ทั้งยังมีแกนหมุนถึงห้าอัน ดังนั้นความเร็วในการหมุนจะต้องเร็วมากเป็นแน่”
ชิ่งไหวพยักหน้า แต่ก็ไม่ได้รู้สึกแปลกใจกับมันนัก
ในความรู้สึกของเขาไนปั่นด้ายเป็นกิจของสตรี เช่นนั้น มันมีอะไรพิเศษถึงขนาดทำให้กลุ่มชายร่างใหญ่สนใจและมารวมตัวมุงดูกัน?
อย่างไรก็ตาม จงอู่ติดตามเขามาทั้งชีวิต ผ่านความเป็นความตายด้วยกันมานับไม่ถ้วน แม้ว่าพวกเขาจะมีสถานะเป็นนายและผู้ติดตาม แต่จริง ๆ อีกฝ่ายเกือบจะเหมือนพี่ชายคนหนึ่ง
ปกติแล้วจงอู่ไม่เคยร้องขอสิ่งใด การที่เขาจะเจอสิ่งที่สนใจนับว่าเป็นเรื่องยาก ดังนั้นชิ่งไหวจึงระงับอารมณ์ติดจะรำคาญและพิจารณาไนปั่นด้ายนี้อีกครั้ง
แต่สิ่งที่ท่านโหวไม่คาดคิดคือ จงอู่ตื่นเต้นจนถูมือเข้าหากันพร้อมถามจินเฟิงว่า “ท่านอาจารย์ ข้าขอลองหมุนไนปั่นด้ายนี้ได้หรือไม่”
บัณฑิตหนุ่มจะพูดอะไรได้ ดังนั้นเขาจึงพยักหน้า “ได้สิ”
จงอู่ถอดดาบติดตัวออกทันทีและวางไว้ข้าง ๆ จากนั้นเขาก็นั่งลงหน้าไนปั่นด้ายเพื่อเริ่มทำงาน
ชายร่างกำยำยังคงสวมชุดเกราะ นั่งอยู่หน้าไนปั่นด้ายพยายามเรียนรู้อยู่กับการหมุนวงล้อ ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็ดูอึดอัดและไม่เข้ากันเป็นที่สุด
ชิ่งไหวแทบจะอดไม่ได้ที่จะยกมือปกปิดใบหน้าของตนด้วยความอับอาย
การแสดงออกขององครักษ์คนอื่น ๆ ที่อยู่ข้างหลังก็คล้ายคลึงกับชิ่งไหว
อย่างไรก็ตาม ไม่มีใครหยุดจงอู่
พวกเขาทุกคนรู้ภูมิหลังของจงอู่เป็นอย่างดี อีกฝ่ายถูกเลี้ยงดูโดยมารดาที่มีอาชีพปั่นด้ายทอผ้าตั้งแต่ยังเป็นเด็กจึงมีความรักความผูกพันเป็นพิเศษต่อไนปั่นด้าย
จงอู่ยืนขึ้นหลังจากลองปั่นด้ายดูสักพัก
“ไนปั่นด้ายนี้ใช้งานง่ายมาก มันเร็วกว่าไนปั่นด้ายที่ข้าเคยเห็นถึงห้าหรือหกเท่า หากท่านแม่ของข้ายังมีชีวิตอยู่ นางคงดีใจมากที่ได้เห็นไนปั่นด้ายที่ดีเช่นนี้”
ดวงตาของชายร่างใหญ่ที่มีรอยแผลเป็นบนใบหน้าแดงขึ้นเมื่อพูดถึงมารดาอันเป็นที่รัก
ในความทรงจำ ท่านแม่ของเขามักจะปั่นด้ายอยู่ตลอดทั้งยามกลางวันและกลางคืน แต่เงินที่นางหามานั้นไม่เคยพอเลี้ยงปากท้อง เขาและมารดาจึงมักจะเผชิญกับความอดอยากอยู่เสมอ
หากในตอนนั้นมีไนปั่นด้ายเช่นนี้อยู่ ท่านแม่คงไม่ต้องเหนื่อยอย่างที่เคยใช่หรือไม่?
“ความเร็วของไนปั่นด้ายนี้เร็วกว่าไนปั่นด้ายอื่น ๆ ห้าหรือหกเท่าหรือ?”
หลังจากฟังคำพูดของจงอู่ ชิ่งไหวก็เริ่มสนใจเจ้าไนปั่นด้ายทันที
ในฐานะขุนนาง การศึกษาของเขาอยู่ไกลเกินกว่าองครักษ์อย่างจงอู่
ท่านโหวหนุ่มรู้ทันทีว่าการเพิ่มความเร็วในการหมุนสี่ห้าเท่านั้นหมายความว่าอย่างไร
อาหาร เครื่องนุ่งห่ม ที่อยู่อาศัย และการคมนาคมขนส่ง เป็นสิ่งจำเป็น ไม่มีใครสามารถอยู่ได้โดยปราศจากสิ่งเหล่านี้
และเครื่องนุ่งห่มก็เป็นอันดับแรกที่เราสามารถจินตนาการถึงความสำคัญของมันได้
ชิ่งไหวตระหนักได้ทันทีว่า ไนปั่นด้ายนี้สามารถนำมาซึ่งความมั่งคั่งได้ขนาดไหน
“ท่านอาจารย์ ท่านทำวงล้อหมุนนี้ด้วยตัวเองหรือ?”
ชิ่งไหวถาม
“ถูกแล้วขอรับ”
สมองของจินเฟิงทำงานอย่างรวดเร็ว บัณฑิตหนุ่มรีบพยักหน้าทันที
ทว่าใบหน้าของถังตงตงเริ่มบึ้งตึง
เพราะพวกเขาพอจะเดาได้ถึงแผนการของชายสูงศักดิ์ตรงหน้า
ประโยคถัดมาของชิ่งไหวถามว่า “ข้าคิดว่าไนปั่นด้ายแบบนี้น่าสนใจทีเดียว ไม่ทราบว่าท่านอาจารย์สามารถมอบมันให้ข้าได้หรือไม่?”
553K
