ทะลุเวลามาเป็น ชายาองค์ชายแฝด

      ซูเจินกำลังหยิบขนมหยุนลี่เข้าปากและภาคภูมิใจในตนเอง ขณะที่อาเหมยรีบไปเตรียมน้ำให้อาบ จังหวะนั้นเองสตรีสวมชุดเเดงเพลิงก็ปรากฏตัวตรงหน้านางทำให้ขนมที่กำลังจะเข้าปากถูกวางกลับไว้ที่เดิม ซูเจินทำท่าสงสัยว่าทำไมนางถึงเข้ามาได้ทั้งๆที่หน้าประตูมีทหารและนางกำนัลเฝ้าอยู่ ไม่นานนักก็มีนางกำนันคนหนึ่งเข้ามาแจ้งว่าพระสนมฮงเสด็จมา ซูเจินมองรอยฝ่ามือบนหน้าของสาวใช้คนนั้น นางจึงได้รู้เหตุผลในการมาเยือนของสนมฮง

      "ท่าทางจะมีความสุขมากเลยนะเพคะ พระชายา"

      "ท่านมาที่นี่มีธุระอะไร?"

    "ทำไมทำหน้าเช่นนั้นล่ะเพคะ ข้าก็เเค่แวะเอาของฝากมาให้นิดหน่อย"

     "ของฝาก!?...ของฝากอะไร?"

  "เสี่ยวอี้ เอาเข้ามา!!" ผู้ติดตามของสนมฮงรีบยกกระเช้าผลไม้และซาลาเปาถาดใหญ่เข้ามาภายในห้องนอนของนาง ซูเจินมองสิ่งของพวกนั้นสลับกับใบหน้าของสนมฮง ใบหน้านางแฝงไปด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์จนทำให้ซูเจินเริ่มขนลุกขึ้นมา ซูเจินหันไปมองนางกำนันที่ถูกตบแล้วบอกให้นางออกไปก่อน ซูเจินรีบกวาดสายตากลับไปมองผลไม้และซาลาเปาอย่างลังเลอีกครั้ง

     "ฮึ ทรงเป็นอะไรไปล่ะเพคะ…ข้าก็แค่นำผลไม้และซาลาเปามาฝาก พอดีเมื่อเช้าข้าสั่งให้พ่อครัวทำ เเต่มันเยอะเกินไปข้าก็เลยเอามาแบ่งให้ พระชายาลองทานดูสิเพคะ ดูซิว่าจะถูกปากรึเปล่า!"

       "เป็นเกียรติมากนะเจ้าคะ สตรีผู้สูงศักดิ์นำผลไม้และขนมมาฝากถึงจวน เเต่มากมายขนาดนี้ข้าคงกินไม่หมดเช่นกัน ถ้าอย่างนั้นข้าต้องแบ่งไปให้อี้เถียน อี้เฉียนและก็สนมลีบ้างดีกว่า…พระสนมฮงว่าอย่างไรบ้างเจ้าคะ"

        "ขนมและผลไม้พวกนี้ ข้าตั้งใจนำมามอบให้พระชายา หากหลังจากนี้พระชายาจะนำไปแบ่งให้ใครก็สุดแล้วเเต่พระชายาเถิดเพคะ"

        "เช่นนั้นหรือ…ถ้าอย่างนั้น ข้าให้ซาลาเปาท่าน 1 ลูก กินซะสิ!ถือว่ากินเป็นเพื่อนข้าไง" สนมฮงหน้าถอดสีเมื่อซูเจินยื่นซาลาเปาจากถาดให้หนึ่งลูก ซูเจินพยักหน้าแล้วยิ้มพร้อมกับยัดซาลาเปาใส่มือของสนมฮง ความวิตกกังวลก่อตัวขึ้นเล็กๆในขณะนั้นสนมฮงก็ได้หันไปมองหน้าสาวใช้ของนางเหมือนกับว่านางต้องการคำตอบอะไรบางอย่าง เสี่ยวอี้หันมาพยักหน้าให้ประหนึ่งจะบอกว่าลูกนั้นทานได้ นางจึงได้วางใจและหันกลับมายิ้มให้ซูเจินอีกครั้ง

        "ข้ารู้ว่าเจ้ายังไม่ไว้ใจข้า เพราะเราสองคนมีเรื่องหมางใจกันอยู่บ่อยครั้ง เเต่ที่ข้ามาในวันนี้ก็เพื่อสงบศึกกับเจ้า ถ้างั้นข้าจะถือว่าซาลาเปาลูกนี้เป็นเครื่องยืนยันว่าหลังจากนี้เราจะเป็นสหายที่ดีต่อกัน ข้าจะทานซาลาเปาพวกนี้ให้เจ้าดู"

     "ได้…กินเลย!!" ซูเจินจ้องมองซาลาเปาลูกนั้นอย่างไม่กระพริบตา สนมฮงยกซาลาเปาขึ้นมาและกัดเข้าปากไป นางเคี้ยวด้วยรอยยิ้มที่ชวนขนลุก เมื่อมั่นใจว่าซาลาเปาลูกนั้นปลอดภัยนางก็กินมันจนหมด ซึ่งซูเจิน ก็เห็นกับตาว่านางกินจนหมดจริงๆ นางไม่รอช้ารีบหยิบผลไม้ในถาดยื่นให้สนมฮงอีกครั้งซึ่งผลไม้ชนิดนั้นก็คือ..ลูกท้อ!

   "โบราณว่าไว้ กินคาวไม่กินหวานสันดานไพร่!!ฉะนั้นอ่ะนี่ของหวาน..ลูกท้อหวานฉ่ำจากจวนของท่านเอง กินซะสิซาลาเปาจะได้ไม่ติดคอ เสี่ยวอี้รับไปปลอกเปลือกให้พระสนมสิ"

      "เอ่อคือ…พระสนมเเพ้ลูกท้อเจ้าค่ะพระชายา ข้าเกรงว่า…….."

      "ถ้าเช่นนั้นเอาเป็นส้มก็ได้ น้ำจะได้เยอะด้วย เดี๋ยวข้าปลอกให้เอง!" 

      "นี่ท่านยังไม่ไว้ใจข้าอีกหรือ ข้ากินซาลาเปาลูกนั้นจนหมดแล้ว ท่านก็เห็น นี่ท่านตั้งใจจะแกล้งข้ารึเปล่าเนี้ย?"

      "แกล้งอะไร…ทำไมข้าต้องแกล้งท่านด้วย ข้าก็เเค่หวังดีเห็นว่าท่านกินซาลาเปาลูกใหญ่ แป้งทั้งนั้น..เดี๋ยวมันติดคอนะ..ผลไม้ชุ่มน้ำฉ่ำๆน่าจะช่วยได้..รอแปปนะข้ากำลังปลอกเปลือกอยู่" สนมฮงรีบหันไปสบตากับสาวใช้เพื่อถามนางถึงเรื่องผลไม้ เสี่ยวอี้รียส่ายหน้าทันทีราวกับนางจะบอกเจ้านายของนางว่าห้ามกินมันเด็ดขาด! ซูเจินแอบชำเลืองไปมองก็รู้ได้ทันทีว่านางกับเสี่ยวอี้กำลังส่งซิกให้กัน ซูเจินแอบใช้จังหวะนั้นหยิบส้มในห้องนางมาอีกหนึ่งลูกและจัดการแบ่งครึ่งไว้…ซูเจินแอบยิ้มสะใจขึ้นมาทันทีเมื่อคิดแผนจะเอาคืนสนมฮงได้

      "ปลอกเสร็จแล้ว อ่ะนี่…เพื่อเป็นการผูกมิตรระหว่างเราสองคนข้ากับท่านจะเเบ่งกันคนละครึ่ง รับไปสิ!"

       "หมายความว่าท่านจะทานส้มลูกนั้นกับข้า…คนละครึ่งลูกเช่นนั้นรึ?"

    "ใช่..นี่..กินสิ..ว้าว!!ดูจากสีส้มแปร๊ดแล้วน่าจะหวานน่าดู งั่ม! อ้า!!หวานเจี้ยบเลยอ่ะ ท่านได้ผลไม้นี้มาจากได้หรือ อร่อยมากๆเลย ท่านก็ชิมดูสิ"

       "เอ่อ..คือ..ข้า….''

    "หรือที่ท่านไม่ยอมกินเพราะในส้มมันมีอะไรเจือปน ความจริงแล้วท่านไม่ได้อยากเป็นเพื่อนกับข้า ใช่หรือไม่?"

       "เหลวไหล ข้าอยากเป็นเพื่อนกับท่านด้วยใจจริง เเต่ข้าทานซาลาเปาจนอิ่มแล้ว ข้าก็เลยไม่สามารถทานผลไม้ได้อีก"

      "พระชายา น้ำร้อนเตรียมพร้อมแล้วเจ้าค่ะ อ้าว…คารวะพระสนมฮง" อาเหมยเดินเข้ามาในขณะที่ทุกคนเงียบสนิท สนมฮงรีบใช้ช่วงเวลานี้ในการชิงกลับจวนก่อน เพราะถ้านางยังอยู่ที่นี่ต่อไปซูเจินต้องเอายาพิษให้นางกินอย่างเเน่นอน

     "เอาเป็นว่าข้าไม่รบกวนท่านแล้ว ขอบพระทัยที่รับน้ำใจจากข้า ถึงตอนนี้ข้าต้องขอตัวก่อน เชิญพระชายาตามสบาย เสี่ยวอี้..ไป!!"

     "ช้าก่อน…ท่านยังไม่ได้ทานส้มเชื่อมสัมพันธ์ของเราเลยนี่นา ท่านทานส้มครึ่งนั้นก่อนสิ แล้วค่อยกลับ เพราะข้าเองก็อยากจะมั่นใจว่ามิตรภาพของเราจะไม่โดนโยนทิ้งข้างทางน่ะ"

        "เอ่อคือ…ข้าไม่ค่อยชอบกินส้มน่ะ..มันหวานแสบคอ เเต่ถึงยังไงแล้วมิตรภาพของเราก็ยังดำเนินต่อไปได้ถึงแม้จะไม่มีส้มลูกนี้ก็ตาม หากไม่มีอะไรแล้วข้าขอตัวก่อน เพราะข้าเองต้องรีบไปเข้าเฝ้าเสด็จพ่อด้วย ข้าขอตัวก่อน!! เสี่ยวอี้…กลับ!!"

        "เจ้าค่ะคุณหนู ทูนลาพระชายา!" ซูเจินยิ้มกว้างพร้อมยัดส้มเข้าปากเต็มคำก่อนจะยกมือบ๊ายบายสนมฮง อาเหมยมองซาลาเปาและผลไม้ในตระกร้าอย่างขนลุกและเมื่อเห็นว่าซูเจินกินส้มอยู่ นางก็ยิ่งตกใจ เเน่นอนว่าอาเหมยเองก็ไม่ไว้ใจสนมฮงเช่นกัน