ทลายสวรรค์ กลืนพิภพ

ณ อาคารแผนกการสรรค์สร้าง  “นะ นี่มันสุดยอดเลยนะ!

นักศึกษาในแผนกทุกคนมายืนล้อมอยู่ที่โต๊ะเขียนแบบของนาฟ ชางซึ่งเป็นรุ่นพี่ใหญ่สุดในแผนกถึงกับยืนมองดูทุกการลากเส้นขีดเขียนของนาฟ

นิคที่เดิมทีเป็นคนพูดน้อยพอเห็นผลงานของนาฟถึงกับพูดไม่หยุดปาก

   “นี่มันเยี่ยมไปเลยนะ นาฟ ลายเส้นแบบนี้ทั้งคมชัดทั้งมีมิติเส้นขีดเขียนหนักเบาสมดุลกันมาก รูปแบบการสร้างงานก็ไม่เหมือนใคร ดูล้ำสมัยมาก

   “นี่เจ้านิค! พอได้พูดก็พูดไม่หยุดเลยนะเงียบแล้วดูซะว่างานที่ดีเป็นยังไง ชางหันไปตำหนิรุ่นน้อง

ยี่หวากับวีที่ยังไม่ได้เรียนรู้พื้นฐาน แต่กลับมองสิ่งที่อยู่เบื้องหน้าอย่างเพลินตา

“ทุกคนๆ ถอยออกมาประจำโต๊ะของตัวเองอย่าไปรบกวนสมาธิของนาฟ ครูดอนที่เดินเข้ามาในห้อง พร้อมยกหุ่นจำลองขนาดใหญ่เข้ามาในห้องด้วยมือเดียว

ยี่หวาตกใจแบบจำลองขนาดใหญ่มาก ครูดอนกลับยกเข้ามาด้วยมือเพียงข้างเดียว

ชางขยับเข้ามาใกล้รุ่นน้องแล้วเอ่ย  “ครูดอนเค้าเป็นพวกจอมพลังน่ะแต่เห็นแบบนี้ถ้าลองได้สร้างแบบจำลองละก็ปราณีตอย่าบอกใครเชียว

นิครีบกล่าวทันที  “ครูครับ มาดูงานของนาฟเร็วครับผมว่าลายเส้นแบบนี้คล้ายๆของครูใหญ่เลยนะ

“พอได้แล้วพวกเจ้า ถอยไปประจำที่ได้แล้ววันก่อนข้าได้ดูผลงานของเค้าแล้ว นาฟได้บอกข้าว่าเขาน่าจะเคยศึกษาศาสตร์ด้านนี้มาก่อน แต่กลับสูญเสียความทรงจำ

“สูญเสียความทรงจำอย่างนั้นรึ!

ทุกคนหันไปมองนาฟที่กำลังก้มหน้าก้มตาเขียนแบบอยู่

วีหันไปกระซิบกับยี่หวา “น่าสงสารนาฟนะ!  

“พวกเจ้าสงสารตัวเองก่อนดีมั๊ย! ตั้งใจศึกษาให้ดีจะได้ไม่เป็นภาระของข้า จู่ๆ ชางก็พูดอย่างมีอารมณ์

ทุกคู่ตกใจรีบก้มหน้าวีที่ยืนอยู่ข้างๆยี่หวา แอบบ่นเบาๆ

   “เจ้าอ้วนนี่รู้ได้ไงว่าเราบ่นนะ!  

   “นี่พวกแกว่าข้าอ้วนอย่างนั้นรึ! 

   “ปะ ปะ เปล่าครับ! รุ่นพี่ 

   “หนอยพวกแกเดี๋ยวข้าจะลงโทษพวกแกซะให้เข็ด

บรรยากาศในแผนกเริ่มมีเสียงหัวเราะเกิดขึ้น  นิคที่หัวเราะเดินเข้าไปตบไหล่วี  “คราวหลังเจ้าก็อย่าบ่นออกเสียงซิรุ่นพี่ชางเค้าเป็นพวกหูดี ฮ่าๆ

“หนอยย เจ้านิค  เจ้ายุ่งอะไรกับพลังของข้า!

นาฟที่ได้ยินถึงกับวางมือหันมามอง  “พลังหูดีอย่างนั้นรึ!

ครูดอนเห็นแบบนั้นจึงเอ่ยถาม  “ข้ายังไม่รู้เลยว่าพวกเจ้าใช้พลังแบบไหนกัน

วีก้าวมาข้างหน้าแล้วยกมือขึ้น “ฟู่!” จู่ๆ มือข้างนั้นก็หายไป  “ข้าอยู่สายมิติ พึ่งจะเปิดพลังได้ตอนนี้ทำได้แค่นี้ครับ! 

“เจ้าล่ะยี่หวา ใช้พลังแบบไหน

ยี่หวา นิ่งไปเริ่มก้มหน้าไม่รู้จะพูดยังไง วีที่เห็นดังนั้นจึงเอ่ยขึ้น  “ข้าอยู่ชุมชนเดียวกับยี่หวาพลังของเค้าค่อนข้างแปลก ทุกคนเริ่มสนใจในสิ่งที่วีเอ่ย

“ทุกคนล้วนแต่เป็นผู้ใช้พลังจะแปลกหรือไม่ พวกเราล้วนเป็นบุคคลที่ได้ความเคารพจากอาณานิคม

เป็นสิ่งที่เรียกว่าโชค กำหนดให้เรามีความรับผิดชอบที่จะใช้มันอย่างเป็นประโยชน์ที่สุด

ฉะนั้นจงภูมิใจในสิ่งที่ตนมีและใช้มันให้เกิดประโยชน์กับผู้อื่นมากที่สุดนะยี่หวา  ครูดอนเอ่ยให้กำลังใจ

   “ค่ะครู!  คือว่า พลังข้าคือการร้องไห้

ทุกคนหันมาสนใจยี่หวา เป็นสายตาเดียวกันครูดอนซึ่งมองอยู่ กลัวลูกศิษย์จะทำตัวไม่ถูก หันไปทางนาฟ

   “แล้วเจ้าล่ะนาฟ!

   “ข้าต่อยหนัก!

ทุกคนหันกลับมามองนาฟอีกครั้งรวมทั้งยี่หวาด้วย

บรรยากาศในชั้นเรียนเริ่มสนิทสนมกันมากขึ้น

เอาล่ะวันนี้ข้าเอาแบบจำลองผังเมืองของเขตเรามา พวกเราจะร่วมกันวิเคราะห์ ผังเมืองนี้ไปด้วยกัน

ทุกคนเริ่มขยับเข้ามาล้อมหุ่นจำลองขนาดใหญ่ที่วางอยู่กลางห้องนาฟให้ความสนใจเป็นอย่างมากในการจัดผังเมืองของเขตนี้

 “ยังไม่ทันไรก็เริ่มตั้งคำถามกับครูดอนต่างๆนานา คนอื่นไม่มีโอกาสได้พูด แต่ฟังตามอย่างสนอกสนใจ

วันนั้นนาฟอยู่ร่วมวิเคราะห์ผังเมืองกับครูดอนจนถึงช่วงเย็นแม้จะหมดเวลาเรียนไปแล้ว  คนอื่นต่างแยกย้ายกลับกันบ้างแล้ว

อยู่ๆนิคที่ยังอยู่ในชั้นเรียนก็เอ่ยขึ้น “เจ้าอ้วนข้างล่างนั้นน่ะ เห็นมาด้อมๆ มองๆอาคารเราอยู่นานแล้วเป็นเพื่อนเจ้ารึเปล่านาฟ!

นาฟมาที่หน้าต่าง มองลงไปเห็นคนรู้จักตัวอ้วนสวมชุดฟอร์มสีเขียวเดินไปมา อยู่ที่หน้าอาคาร

นาฟเดินลงมาจากอาคารชายอ้วนที่เห็นนาฟ รีบวิ่งเข้ามาหา “นาฟนายมาอยู่แผนกนี้ไม่บอกกันสักคำเลยนะ ฉันตามหานายไปทั่วตั้งแต่วันลงทะเบียนวันสุดท้ายก็ยังไม่เห็นนาย แล้วนายมาอยู่แผนกนี้ได้ยังไง

“ใจเย็นๆ คิม ข้ามาช้าไปสองวันเลยยังไม่ได้บอกให้นายรู้

   “ตอนแรกข้าก็นึกว่าเจ้าจะมาที่แผนกพลัง ข้าก็รอเจ้าอยู่ถ้าข้าไม่ขอเข้าไปดูข้อมูลนักศึกษาใหม่ก็ไม่รู้หรอกว่าเจ้ามาอยู่แผนกนี้ทุกคนเป็นห่วงนายนะ นายเป็นยังไงบ้างไม่ส่งข่าวมาบอกกันบ้างเลย

  “เรื่องมันยาวน่ะ แต่ข้าก็มาเข้ารับการศึกษาแล้วนะ

  “เจ้ารู้หรือไม่ รุ่นพี่ย้อนกลับไปดูเจ้าทันทีที่หายดี

  “เมญ่า!... แล้วตอนนี้นาง?

  “รุ่นพี่บอกว่าเจ้ากำลังมุ่งมั่น สร้างปาฏิหาริย์บางอย่างให้กับผู้คนอีกไม่นานจะมาเข้าสถานศึกษาเอง 

หลังจากนั้นพวกข้าก็ได้ข่าวเด็กหนุ่มที่สร้างปาฏิหาริย์จากเขตใต้  ทุกคนรู้เลยว่าต้องเป็นเจ้าข้ากับเอน่ามารอเจ้าตั้งแต่วันที่ลงทะเบียนรับนักศึกษาแล้ว

   “นางไปหาข้า แล้วทำไมนางถึง... คิม! แล้ว.... เมญ่า?

   “ฮ่าๆ ว่าแล้วไง! รุ่นพี่ออกไปกับพ่อของนาง ยังไม่รู้กำหนดกลับมา แต่นางฝากฝังให้พวกข้าคอยดูแลเจ้า

ไม่ต้องเป็นห่วงนางเสร็จธุระก็คงกลับมาเอง

นาฟครุ่นคิดอยู่สักพักเพราะอะไรในเมื่อนางมาหาตนแล้วทำไมนางจึงไม่ปรากฏตัว 

“มาๆ วันนี้พวกเรามีเรื่องคุยกันยาวเดี๋ยวข้าพาไปสโมสรนักศึกษา เอน่าก็บ่นอยากคุยกับเจ้า

วันนั้นนาฟตามคิมไปที่สถานที่ดังกล่าวคิมบอกว่าสโมสรนักศึกษาเป็นเสมือนแหล่งสถานบันเทิงของพวกเราเป็นที่รวมกลุ่มสังสรรค์ยามค่ำคืน