(จบ)เทพมังกรน้อยแสนซน

บทที่ 45 มิติเทพมังกร 

แม้ว่าหน่วนเป่าไม่สามารถกินยาดองกระดูกเสือได้ แต่นางก็ยังคงเฝ้ามองหางกระดิก ดูหานเนียงค่อย ๆ เลาะพังผืดและเนื้อออกมาทำความสะอาด จากนั้นเอากระดูกไปย่างไฟจนเหลืองกรอบ

แล้วตามด้วยโสม เขาอ่อนของกวาง และสนุมไพรอื่น ๆ ใส่ในขวดโหล ก่อนจะเทเหล้าที่หมักมาครึ่งเดือนลงไป 

แม้แต่ฟางเยี่ยนซูที่ได้ยินว่าที่นี่มีการทำยาดองกระดูกเสือ ยังได้กลิ่นโชยมาตามสายลม

เสียดายที่หน่วนเป่าดื่มไม่ได้ แต่นางก็จะนั่งดู ไม่ได้กินแต่ได้ดมก็ยังดี!

“เย็นนี้พวกเราจะกินเนื้อย่างกัน แม่หมักเนื้อไว้แล้ว เดี๋ยวพ่อเจ้าเอาเต้าหู้สองชิ้นกลับมา แม่จะทำแกงเต้าหู้ปลาหนีซิวให้ดีหรือไม่หน่วนเป่า” หลินซื่อเห็นหน่วนเป่ามองตนเองตาละห้อย ในใจก็นึกว่าเด็กคนนี้ช่างทำให้คนปวดใจเก่งจริง ๆ 

หน่วนเป่าพยักหน้า “ข้ารู้ว่าตั้นแม่ทำอาหารอร่อย”

ขณะที่นางพูด น้ำลายก็ไหลออกมา ฉีสือเยี่ยนที่นั่งอยู่ด้านข้างจึงเอื้อมมือมาเช็ดปากให้

ทันใดนั้น เซียวจ้งหลางก็เข้ามาอุ้มหน่วนเป่าไม่ยอมวาง เพราะไม่ได้เล่นกับน้องสาวมาหลายวันแล้ว ในขณะที่เซียวเฉินหลางเดินตามเข้ามาติด ๆ และเกิดสงครามยื้อแย่งเจ้าตัวน้อยขึ้น เมื่อการต่อสู้สิ้นสุดลง หน่วนเป่าก็ถูกฉีสือเยี่ยนพาตัวไป

พี่น้องสกุลเซียวรู้สึกว่าฉีสือเยี่ยนควรจะถูกโยนออกไปที่สุด!

“หน่วนเป่า อ้าปากหน่อย” ฉีสือเยี่ยนป้อนของบางอย่างให้หน่วนเป่า คิดดึงดูดความสนใจนางมาที่ตนเอง

“อาหย่อยมาก หน่วนเป่าชอบ มันคืออะไร” ดวงตาของเจ้าก้อนแป้งเป็นประกาย 

“เจี่ยงอี๋โม่เอามาให้ เห็นเรียกว่าเต้าหู้นมอะไรสักอย่างจากทางเหนือ” เด็กชายรู้ว่าหน่วนเป่าคงจะชอบรสชาตินี้ จึงขอให้หานเหนียงเอาไปเก็บไว้ในบ้านหน่วนเป่า

พี่น้องสกุลเซียวไม่ได้เล่นด้วยกันมาหลายวัน หลินซื่อจึงไม่ได้เรียกพวกเขา ปล่อยให้เล่นกันจนเหนื่อยจะได้จับไปอาบน้ำนอนทีเดียว

ตกเย็นสามพี่น้องสกุลเซียวและฉีสือเยี่ยนเดินกลับเข้าบ้านด้วยใบหน้าถมึงทึง

เซียวเฉินหลางทุบโต๊ะ “ข้าไปถามหลิวเกิ่นเซิงมาแล้ว เป็นจาวตี้และโก่วจือที่รังแกหน่วนเป่า”  

เซียวจ้งหลางพูดขณะถอดเสื้อผ้าของตัวเองอยู่ “โชคดีที่เกิ่นเซิงตามไป ไม่เช่นนั้น...”

“ไม่เช่นนั้นหน่วนเป่าคงได้จัดการพวกเขาไปแล้ว” ฉีสือเยี่ยนทิ้งตัวนั่งลงพร้อมกับหนังสือในมือ และพลิกหน้ากระดาษช้า ๆ

“ข้ารู้ว่าหน่วนเป่าสามารถจัดการพวกนั้นได้ แต่ถือโอกาสรังแกตอนที่พวกข้าไม่อยู่ น่ารังเกียจจริง ๆ” ทุกคนเห็นด้วยกับคำพูดของเซียวเฉินหลาง

“ต้องสั่งสอน” เซียวจี้หลางตั้งแต่เข้าสถานศึกษา ความคิดความอ่านก็ดูโตขึ้นอย่างเห็นได้ชัด “ไม่เช่นนั้นพอพี่ใหญ่กลับมา จะหาว่าพวกเราไม่ดูแลน้องสาวให้ดี ถึงตอนนั้นจะเป็นเราที่ถูกตี”

หลายคนตัดสินใจว่าพรุ่งนี้จะไปตีโก่วจือก่อน พี่ชายจะให้น้องสาวเสียเปรียบได้อย่างไร พวกเขาจะทวงคืนความยุติธรรมให้นางเอง

หน่วนเป่าไม่รู้เลยว่า ตัวเองไม่เพียงแต่นำโชคร้ายมาสู่คนเหล่านั้น แม้กระทั่งพวกพี่ชายก็ออกไปตีโก่วจือทุกวัน เพื่อให้เขาไม่กล้าเล่นกับจาวตี้อีก

ส่วนเจ้าตัวน้อยที่ไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวอะไรด้วยเลย ก็ดีอกดีใจจนอยากเต้นไปรอบ ๆ เมื่อเห็นเต้าหู้นมห่อกระดาษน้ำมันวางอยู่บนโต๊ะ “พี่เยี่ยนรู้จักตอบแทนบุญคุณจริง ๆ”

คำพูดแบบเด็ก ๆ ทำให้หมาป่าขาวหัวเราะอยู่ในใจ

หลังจากที่ทุกคนผล็อยหลับกันไปแล้ว หน่วนเป่าก็เข้าสู่มิติเทพมังกรด้วยจิตสำนึกของนาง

“ว้าว ในที่สุดข้าก็เข้ามาได้แล้ว ที่นี่คือมิติเทพมังกรของหน่วนเป่า ปะป๊าเต๋าสวรรค์ใจดีมากเลย” 

เนื่องจากเป็นจิตสำนึกของนาง ร่างกายจึงเป็นเพียงร่างจำแลงที่วิ่งไปมาอย่างรวดเร็วในมิติเทพมังกร 

ดูตรงนี้นิด แตะตรงนั้นหน่อย

“นี่คือหน่วนเป่าทั้งหมด ฮ่า ๆ ๆ” ของทั้งหมดเป็นสิ่งที่นาง ‘ยืม’ มาจากแดนเซียนและแดนมังกร

มีตั้งแต่สมุนไพรน้ำอมฤตไปจนถึงเสื้อผ้าและเครื่องประดับ มีอาหารเลิศรสจากน้ำพุเซียนไปจนถึงศาสตราวุธ อาจพูดไม่ได้ว่ามีทุกอย่างแต่ก็มีอยู่ไม่น้อย

“อ้อ… นี่คือเสื้อผ้าของพี่สาวทอผ้า โอ้! นั่นคือขนสุนัขฟ้าคำราม” เจ้าก้อนแป้งปิดจมูก แม้ว่าขนของสุนัขจะเต็มไปด้วยพลังแห่งจิตวิญญาณ แต่ก็ยังมีกลิ่นสาปของสุนัขอยู่บ้าง

ตอนนั้นนางแค่อยากรู้ว่าสุนัขฟ้าคำรามนั้นขนเงางามเป็นมันวาววับจริงหรือไม่ ด้วยความอยากรู้เป็นผลให้นางถูกไล่ล่าเป็นเวลาสามวัน

ทันใดนั้นเสียงนกร้องก็ดึงนางออกจากภวังค์ความคิด จะมีนกอยู่ในมิติเทพมังกรได้อย่างไร?

เมื่อตามเสียงนั้นไปก็พบว่าเป็นนกกางเขนตัวใหญ่ หน่วนเป่าจำได้ทันทีว่านางไปเอามันมาในวันที่เจ็ดเดือนเจ็ดที่สะพานนกกางเขน เป็นผลให้สาวทอผ้ากับชายเลี้ยงวัวไม่ได้เจอกัน

เมื่อนกกางเขนเห็นเจ้าก้อนแป้งตัวน้อย พวกมันจึงบินเข้ามาและเริ่มส่งเสียงร้องไปรอบ ๆ ตัวนาง

“หยุดบ่นได้แล้ว โอ๊ย หัวหน่วนเป่าจะระเบิด!”

“เจ้ามาว่าข้า ข้าก็ฟังไม่รู้เรื่อง เจ้าพูดภาษานกแต่ข้าพูดภาษานกไม่ได้!” 

นางปิดหูตัวเองแล้วออกวิ่ง แต่วิ่งไปทางไหนก็จะมีนกกางเขนกลุ่มหนึ่งบินตามไม่ห่าง  

“จิ๊บ จิ๊บ จิ๊บ จิ๊บ”

นกกางเขนบินไล่ตามด้วยความขุ่นเคืองที่สะสมมาเป็นร้อยปี

“ข้าไม่ได้แยกพวกเขาออกจากกันเสียหน่อย มันเรียกว่าความสัมพันธ์ทางไกลต่างหาก!”

เรื่องนี้สามารถอธิบายได้

“ไม่ ไม่ ไม่ ข้าไม่เข้าใจจริง ๆ ก็ได้ ๆ ๆ ข้าจะส่งพวกเจ้ากลับไป”

จริง ๆ เลย บ่นอะไรไม่รู้เรื่องเลยสักคำ!

หน่วนเป่าโบกมือส่งนกกางเขนเหล่านี้ออกไป ไปบ่นต่อในแดนเซียนซะเถอะ!

นางถอนหายใจโล่งอก ปีนขึ้นไปบนต้นท้อแล้วหยิบลูกท้อมากิน

“อื้ม อร่อยจริง ๆ รสชาติลูกท้อเหมือนกับของพระแม่หวังหมู่เลย”

เทพมังกรน้อยตัวหนึ่งลืมเสียสนิทว่าตัวเองไม่ได้ขโมยลูกท้อ แต่ขโมยทั้งต้น พระแม่หวังหมู่ที่เห็นสวนท้อกลายเป็นหลุม ถ้าไม่ใช่จักรพรรดิสวรรค์เข้ามาห้าม นางก็เกือบจะฆ่าล้างแดนมังกรไปแล้ว

ในท้ายที่สุดก็เป็นเหล่าเทพมังกรที่ชดใช้ด้วยของหลายสิ่งหลายอย่างเพื่อบรรเทาโทสะของพระแม่

ทันใดนั้น นางก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังแว่วมา มีใครอยู่ในมิติเทพมังกรอีกหรือ?

หน่วนเป่ามองไปทางต้นตอของเสียงนั้น และพบกับสัตว์วิเศษขนาดมหึมา มีเขี้ยวขาวราวกับหิมะ หมอกดำล้อมรอบตัว ใบหน้าเหมือนวัว ร่างกายเหมือนเสือ เจ้าตัวน้อยปิดปากไม่กล้าให้เสียงของตัวเองเล็ดลอดออกไป

นางลืมไปแล้วจริง ๆ ว่าตัวเอง ‘ยืม’ พาหนะของราชาปีศาจมาด้วย “เจ้าอยากกลับออกไปหรือ ขะ… ข้า ข้าจะส่งเจ้าออกไปเดี๋ยวนี้ แฮะ ๆ”

แต่เดิมคิดว่าตัวเองคงจะถูกไล่ด่าเหมือนพวกนกกางเขน แต่ใครจะคิดว่าสัตว์ปีศาจจะงอขาหน้าของมัน คุกเข่าทำความเคารพและพูดภาษาคน “ข้าน้อยมีนามว่า อู้หวย ถวายพระพรองค์เทพมังกร”

หน่วนเป่ายื่นมือออกไปและพูดอย่างจริงใจทั้งแสดงความรู้สึกผิด “ลุกขึ้นเถอะ ข้าเพิ่งใช้พลังส่งพวกนกกางเขนออกไปได้ ตอนนี้ข้าไม่สามารถส่งเจ้าออกไปได้ ขอโทษนะ”

อู้หวยส่ายหัว “ไม่เป็นไร ข้าจะไปบ่มเพาะ ที่นี่มีหลายอย่าง พวกเราได้จัดเตรียมบางอย่างไว้ให้ท่านแล้ว”

หน่วนเป่ามึนงง พวกเรา? นอกจากอู้หวยยังมีใครอีก

ขณะที่นางกำลังจะถาม เจ้าตัวน้อยก็รู้สึกว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นข้างนอก นางจึงออกจากมิติเทพมังกรทันที

ปรากฏว่ามีคนมาเคาะประตูกลางดึก เซียวหย่งฝูตื่นตัวทันที “นั่นใคร”

“ขอโทษนะจ๊ะ ข้ามาหาคน” เสียงของหญิงชราข้างนอกฟังดูแหบแห้งและน่ากลัวโดยเฉพาะในตอนกลางคืน

เซียวหย่งฝูรู้ว่าถ้าเป็นเจี่ยงอี๋โม่ เขาจะมาตอนรุ่งสาง ไม่มีวันมาตอนกลางดึกเด็ดขาด

“หาใคร” ทุกวันนี้ไม่อาจไว้ใจผู้ใดได้

“หาเด็กจ้ะ เด็กผู้ชาย”

เซียวหย่งฝูนึกถึงฉีสือเยี่ยนขึ้นมาทันที “ไม่มี ๆ เป็นพวกค้ามนุษย์หรือ ไปให้พ้น!”

“ถ้าเจ้ายังไม่ออกไป ข้าจะเรียกคนให้พวกเขาทุบตีเจ้า!”

ข้างนอกเงียบเสียงลง หลังจากนั้นไม่นานก็ได้ยินเสียงกีบเท้าม้าเคลื่อนตัวออกไป

เมื่อแน่ใจว่าด้านนอกเงียบสนิท หลินซื่อก็รีบวิ่งไปที่ห้องของฉีสือเยี่ยนแล้วอุ้มเด็กชายออกมา 

“ต้าไป๋ เฝ้าประตูไว้ ข้าคิดว่าคืนนี้พวกนั้นคงกลับมาอีก” ในขณะนี้ฉีสือเยี่ยนยังคงหลับสนิทและไม่มีทีท่าจะตื่นแม้แต่น้อย

หลินซื่อทำได้แค่ห่อเด็กชายด้วยผ้าห่มแล้วอุ้มเขาไปที่ห้องของตัวเอง

หมาป่าขาวปลุกหน่วนเป่าก่อนออกไปข้างนอก เกิดเรื่องกับพี่เยี่ยนเจ้าแล้ว ทางด้านนี้สถานการณ์ยังน่าเป็นห่วงนัก เจ้ายังจะไปท่องมิติอีกหรือ

ทันทีที่หน่วนเป่าลืมตา นางก็ถอนหายใจ แล้วนั่งนับนิ้วคำนวณ “แย่แล้ว คืนนี้จะเกิดเหตุการณ์นองเลือดขึ้น!”