โลกหมื่นมิติ

   “ถ้าไม่ใช่เพราะข้าบาดเจ็บสาหัสมีหรือที่พวกเจ้าจะมีสิทธิ์ยืนพูดต่อหน้าข้าได้”อสรพิษเขาเดียวพูดอย่างอวดดี แต่ก็จริงอย่างที่มันพูดเพราะถ้ามันไม่บาดเจ็บเพชรและพลอยคงไม่สามารถยืนต่อหน้ามันได้

   “แม้ว่าฉันจะไม่อยากยอมรับแต่ที่คุณพูดมามันก็คือเรื่องจริง แต่อย่างได้ใจไปเพราะในอนาคตอะไรก็เกิดขึ้นได้”เพชรตอบกลับด้วยรอยยิ้มเล็กน้อยกับความจริงที่อีกฝ่ายพูด 

   แต่เพชรก็มั่นใจเช่นกันว่าในอนาคตเขาจะต้องแข็งแกร่งกว่าอสรพิษเขาเดียวตรงหน้าและสาเหตุของความมั่นใจก็มาจากนายน้อยของเขานั้นเอง

   “พี่เลิกพูดเรื่องไร้สาระได้แล้วงานของนายน้อยสำคัญกว่า อีกอย่างเราอยู่ที่นี้มาหลายวันแล้วฉันคิดถึงหนูฟ้าแล้ว”เมื่อเห็นว่าเพชรมั่วแต่พูดจาไร้สาระไม่พูดธุระของนายน้อยสักทีจึงบ่นออกมา

   “ขอโทษที ฮ่า ฮ่า ฮ่า”เพชรหัวเราะแก้เขิน

   “เอาล่ะเข้าเรื่องกันเถอะ ฉันได้รับคำสั่งจากนายน้อยให้มาเจรจากับคุณ”สีหน้าเพชรเปลี่ยนเป็นจริงจังแล้วพูดออกมา

   “เจรจากับข้า เจรจาเรื่องอะไรมนุษย์มีอะไรที่มีค่าพอจะทำให้ข้าผู้นี้สนใจ”อสรพิษเขาเดียวมองเพชรแล้วตอบกลับอย่างดูแคลน

   “ถ้าเป็นชีวิตของผู้ที่สังหารลูกหลานของคุณหละมีค่าพอที่จะแลกเปลี่ยนไหม”เพชรตอบกลับด้วยรอยยิ้มมุมปาก

   “หมายความว่ายังไง”อสรพิษเขาเดียวถามกลับด้วยน้ำเสียงจริงจัง

   “ให้เข้าใจง่าย ๆ ก็คือนายน้อยจะนำคนที่สังหารลูกหลายของคุณมามอบให้คุณก็แค่นั้น”เพชรอธิบายให้ฟัง

   “เจ้าคิดว่าข้าจะเชื่อใจมนุษย์อย่างพวกเจ้างั้นรึ เผ่ามนุษย์ของพวกเจ้าคือเผ่าพันธุ์ที่เชื่อถือไม่ได้มากที่สุด”อสรพิษพูดเหยียดหยามออกมา ทุกเผ่าพันธุ์ต่างรู้ดีว่าเผ่ามนุษย์เป็นเผ่าที่น่าเชื่อถือน้อยที่สุด

   “เรื่องนั้นฉันไม่มีข้อโต้แย้งเพราะฉันที่เป็นมนุษย์ยังคิดแบบนั้นเช่นกัน แต่ก็ใช้ว่ามนุษย์ทุกคนจะเป็นแบบนั้นตอนนี้ฉันอยากรู้ว่าคุณสนใจเรื่องที่ฉันถามไปหรือไม่”น้ำเสียงของเพชรเริ่มจริงจัง

   “ได้ฉันจะลองเชื่อใจพวกเจ้าสักครั้งก็แล้วกัน”อสรพิษเขาเดียวคิดเล็กน้อยก่อนจะตอบตกลง

   “ดีมากฉันจะแจ้งให้นายน้อยทราบ”เพชรตอบพร้อมกับติดต่อกลับหาไผ่ทันที

   หลังจากคุยกับไผ่ไม่นานเพชรเงยหน้ามองไปที่อสรพิษเขาเดียวแล้วพูดขึ้น “เอาล่ะพวกเราคงจะต้องเล่นละครหน่อยแล้วเพื่อไม่ให้ถูกสงสัย”

   “ง่ายแบบนี้เลยข้าเริ่มจะสงสัยแล้วพวกเจ้าทำแบบนี้ทำไม แล้วเจ้าจะให้ข้าทำยังไง”อสรพิษเขาเดียวถามอย่างสงสัย

   “ง่ายแบบนี้แหละเพราะศัตรูของศัตรูคือมิตรคุณไม่เคยได้ยินงั้นรึ พวกมันก็แค่ทำให้นายน้อยไม่พอใจเลยต้องกำจัดทิ้งก็แค่นั้น”เพชรตอบ

   “ส่วนวิธีก็คือเราจะแกล้งว่าต่างฝ่ายต่างไม่สามารถทำอะไรกันได้จากนั้นพวกคุณก็พาคนกลับไป ส่วนพวกเราจะแกล้งทำเป็นไล่ล่าพวกคุณก็แค่นั้น”เพชรพูดถึงวิธีการตามที่ไผ่แนะนำมา

   “เจ้ามั่นใจได้ยังไงว่าจะไม่มีเผ่ามนุษย์คนอื่นไล่ล่าพวกเรา”อสรพิษเขาเดียวถามกลับอีกครั้ง

   “พวกคุณกลัวงั้นรึ อย่ากลัวไปเลยทะเลคืออาณาเขตของพวกคุณไม่มีใครโง่พอที่จะยั่วโมโหพวกคุณในสถานการณ์เช่นนี้หรอก”เพชรตอบกลับอย่างอดทน เขาไม่คิดเลยว่าพวกมันจะมีสติปัญญาแค่นี้

   “เตรียมตัว”พลอยที่เงียบมาตลอดพูดขึ้นจากนั้นรอบ ๆ ตัวเริ่มปรากฎเกล็ดหิมะขึ้น

   อสรพิษเขาเดียวพยักหน้าเล็กน้อยก็จะใช้ทักษะระเบิดน้ำทำให้อาณษาเขตเปลวเพลิงของเพชรหายไป ยังไม่ทันที่มันจะได้ตั้งตัวน้ำเสียงอันเยือกเย็นก็ดังขึ้น

   “อาณาเขตน้ำแข็งนิรันดร์”

   สิ้นเสียงของพลอยปรากฎน้ำแข็งกระจายโอบล้อมพวกเขาอีกครั้งเหมือนอาณาเขตเปลวเพลิงก่อนหน้านี้

   “ระเบิดวารีพิโรธ”อสรพิษเขาเดียวใช้ทักษะเดียวกับที่ใช้กับเจ้าเมืองอีกครั้งทำให้อาณาเขตน้ำแข็งขอพลอยระเบิดออก

   เพชรและพลอยกระเด็นออกมาด้วยร่างกายที่เต็มไปด้วยเลือด ทางด้านอสรพิษเขาเดียวเองก็บาดเจ็บหนักเช่นกัน

   เมื่อเผ่าอสรพิษเขาเดียวตัวอื่นเห็นแบบนั้นก็รีบเข้ามาช่วยและเตรียมจะโจมตีเพชรกับพลอย แต่ยังไม่ทันที่พวกมันจะได้โจมตีด้านหน้าของเพชรกับพลอยก็ปรากฎร่างของคนสองคนขึ้นซึ่งทั้งสองคนก็คือแสงและพงษ์

   “สู้กับต่อไปก็ไม่มีประโยชน์พวกเจ้ากลับไปเถอะ”พงษ์พูดอย่างเย็นชา

   “มนุษย์ข้าจะจำเอาไว้ ข้ารักษาตัวหายดีเมื่อไหร่ข้าจะกลับมากวาดล้างพวกเจ้าให้หมด”อสรพิษเขาเดียวคำรามอย่างเกรี้ยวกราดก่อนจะสั่งให้สัตว์อสูรทะเลทั้งหมดถอยกลับจากนั้นก็พาเผ่าของตนหันหลังกลับไป

   “นายน้อยเพชรกับพลอยบอกว่าจะไล่ล่าพวกมันต่อ พวกเขาบอกว่าไม่อาจปล่อยพวกมันไปได้ไม่เช่นนั้นถ้าอาการบาดเจ็บของมันหายดีแล้วอาจจะกลับมาบุกเมืองเราอีกครั้งครับ”พงษ์ปรากฎตัวขึ้นข้าง ๆ ไผ่แล้วพูดขึ้น พงษ์ตั้งใจที่จะไม่เบาเสียงเผื่อให้ผู้ปลุกพลังบางคนได้ยิน

   “งั้นก็ฝากด้วยผมยังไม่เคยกินเนื้อสัตว์อสูรที่มีสายเลือดมังกรเลยสักครั้ง”ไผ่พยักหน้าแล้วตอบกลับด้วยรอยยิ้ม

   “เข้าใจแล้วครับนายน้อย”พงษ์โค้งคำนับแล้วพุ่งกลับไปหาเพชรกับพลอยทันที

   ไม่นานหลังจากนั้นเพชรกับพลอยก็พุ่งตามอสรพิษเขาเดียวไปอย่างรวดเร็ว

   เมื่อผู้ปลุกพลังเห็นอสรพิษเขาเดียวพาเหล่าสัตว์อสูรทะเลถอยกลับไปพวกเขาต่างก็โห่ร้องกันออกมาอย่างมีความสุข ทุกคนต่างก้มมองกำไลบนข้อมือของตัวเองเพื่อดูว่าพวกเขาได้คะแนนสงครามมากแค่ไหน เพราะสมบัติของรัฐบาลเมืองนั้นมีแต่สมบัติหายากทั้งนั้น

   ไผ่มองดูเหตุการณ์เหล่านี้ด้วยรอยยิ้มมุมปากก่อนจะหันหลังจากไปอย่างเงียบ ๆ .