กลืนสวรรค์สะท้านทวยเทพ

อู่ อวี้ รู้สึกตื่นตระหนกอย่างยิ่ง เขารีบวิ่งไปบริเวณด้านหน้าที่พระราชวัง เพราะในยามนี้ ฮ่าวเทียน ซ่างเซียน กำลังขี่อาชาวิหคบินทะยานอยู่บนท้องฟ้า ด้วยสีหน้าดำทะมึนมุ่งหน้าไปยัง นครหลวง

อู่ อวี้ จ้องมองไปบนพื้น ลานหน้าพระตำหนักของเขาในเวลานี้เจิ่งนองไปด้วยโลหิต ราวกับแม่น้ำโลหิตที่กำลังไหลเวียนอยู่ ในยามนี้เขาปักษาเมฆาสวรรค์ของเขา กำลังนอนตายจมกองโลหิตอยู่บนพื้นดิน ตรงบริเวณหัวใจของมันมีรูขนาดมหึมา เป็นบาดแผลขนาดใหญ่เปิดกว้างอยู่ โลหิตในกายของมันไหลทะลักออกมาจนหมดตัว ห่างเพียงชั่วพริบตาเท่านั้น มันก็ต้องตกตายไป!

"ฮ่าวเทียน ซ่างเซียน "

ส่วนอีกฝ่ายหนึ่งหลังจากสังหาร ปักษาเมฆาสวรรค์ของ อู่ อวี้ เสร็จ มันก็ขี่อาชาวิหคบินกลับไป เนื่องจากมันคิดว่าหากใช้วิธีนี้ อู่ อวี้ ซึ่งหากเขาใช้วิธีอื่นเดินทาง ก็จะค่อนข้างไม่สะดวก

หากเขาคิดจะเดินทางกลับไปยังนิกายกระบี่สวรรค์ เขาจะต้องเดินทางด้วยการเดินเท้าเท่านั้น แต่ถ้าเขาใช้ปักษาเมฆาสวรรค์จะใช้เวลาเดินทางเพียงแค่ 1 วันเท่านั้น

นี่มันคือ การข่มขวัญอย่างแท้จริง

ความขัดแย้งในครานี้ ทำให้ ฮ่าวเทียน ซ่างเซียน ถึงกับแทบคลุ้มคลั่งเสียสติ กระทั่งเรื่องเช่นนี้มันก็ยังทำได้ลง

แต่อย่างไรก็ตาม นี่ก็เป็นนิสัยพื้นฐานของมัน

" ปักษาเมฆาสวรรค์ ..."

ปักษาเมฆาสวรรค์ อยู่กับ อู่ อวี้ มานานแรมเดือนแรมปี เมื่อมันตายจากไปเช่นนี้ มันก็ทำให้เขารู้สึกบางอย่าง เมื่อเห็นว่า ปักษาเมฆาสวรรค์ ต้องนอนตายตาไม่หลับ อยู่ในหลุมฝังศพของมันเช่นนี้ ......

" ความเกลียดชังนี้ ช่างมากมายยิ่งนัก "

อู่ อวี้ มองไปยังทิศทางของ นครหลวง เขาสูดลมหายใจเข้ายาวเหยียด เขาจะต้องรับผิดชอบในสิ่งที่ได้พูดไว้กับ องค์หญิง อู่หยู เขาจึงหันกลับไปยังห้องฝึกตน เขาต้องการที่จะฝึกฝนในขั้นหลอมรวมลมปราณต่อไป เพื่อที่จะรอวันแห่งการแก้แค้น

......

ณ พระราชวังจันทรา

พระราชวังแห่งนี้ คือที่พระบรรทมของ องค์ฮ่องเต้ หยวน ฮ่าว

เนื่องจาก ฮ่องเต้ หยวน ฮ่าว ได้รับบาดเจ็บ บรรยากาศภายในพระราชวังจันทราเวลานี้ ท่วมท้นไปด้วยความหวาดผวามีแพทย์ผู้เชี่ยวชาญของพระราชสำนักสิบกว่าคน กำลังรอรักษาบาดแผลให้กับ ฮ่องเต้ หยวนฮ่าว

อย่างไรก็ตาม เนื่องจากว่าฟันทั้งหมดของมัน หลุดร่วงอยู่ในพระราชวังขององค์หญิง อู่หยู เพราะเหตุนี้ทำให้ไม่สามารถฝังฟันใส่กลับเข้าไปได้ เมื่อไร้ซึ่งฝันให้ขบเคี้ยว สิ่งที่ตามมาคือปัญหาในการเสวยพระกระยาหาร แต่โชคยังดีที่ ฮ่าวเทียน ซ่างเซียน ได้กล่าวว่ามันสามารถจัดการเรื่องนี้ได้

ในยามนี้ ฮ่องเต้ หยวน ฮ่าว มีสีหน้าเศร้าโศก นอนซมอยู่บนแท่นบรรทมมังกร ใบหน้าของมันบวมตุ่ยราวกับหัวของสุกร แพทย์หลายคน เมื่อยามรักษาได้ทำให้มันเจ็บปวด แพทย์คนนั้นจะถูกสั่งตัดหัวทันที

แพทย์ผู้เข้ามารักษาในวันนี้ ต่างมีใบหน้าซีดขาว เพราะความหวาดกลัวสุดขีด แม้แต่ผู้รับใช้ นางสนม หลายคนตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว

ไทเฮาหยวนซีนั่งอยู่ข้างแท่นบรรทมมังกร ด้วยใบหน้าที่ซีดขาว นางกำมือของหยวนฮ่าวไว้แน่น ดวงตาของนางแดงกับ และ บวมจากรอยช้ำที่ร่ำไห้มาเป็นเวลานาน แสงแห่งลางร้ายจาง ๆ เริ่มเผยมาให้เห็น ทันใดนั้น เสียงของอาชาวิหคก็ร้องดังขึ้นมาจากด้านนอก

" ทั้งหมดออกไป"

สิ่งที่เกิดขึ้นกับหยวนฮ่าวทั้งหมด มันเพียงแค่ได้รับบาดเจ็บเท่านั้น แต่ไม่ถึงขั้นตกตายไป และ ในเวลานี้ เมื่อ ฮ่าวเทียน ซ่างเซียน ได้มาจาก มันจึงสั่งให้คนอื่นออกไปในทันที

ผู้คนที่อยู่ภายในนี้รู้สึกโล่งอกอย่างยิ่ง พวกมันเร่งรีบออกจากห้องพระบรรทมให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ราวกับว่ามันไม่อยากอยู่ที่นี่แม้เพียงเสี้ยวลมหายใจ

ชั่วพริบตา ฮ่าวเทียน ซ่างเซียน ปรากฏตัวขึ้นที่ข้างแท่นบรรทมมังกรของ ฮ่องเต้ หยวน ฮ่าว เมื่อมันเห็นการมาของ ฮ่าวเทียน มันก็รีบลุกพรวดพราดขึ้น แม้ว่าปากของมันจะถูกเขาไว้ด้วยผ้าพันแผลก็ตาม แต่มันก็รีบที่จะถามขึ้น ไป " ท่านพ่อ ท่านได้สังหาร เสิ่น อู่เต้า และ อู่หยู เพื่อแก้แค้นให้ข้าแล้วใช่หรือไม่! ข้าจะแขวนร่างโสมมของมันไว้หน้าประตูเมือง แล้วให้แร้งกาจิกกิน! "

หลังจาก หยวน ฮ่าว กล่าวเสร็จสิ้น ฮ่าวเทียน ซ่างเซียน ก็ไม่เอ่ยสิ่งใดออกมา แต่สิ่งที่มันได้กระทำเกินกว่าที่ หยวน ฮ่าว จะคาดคิดไว้นั่นก็คือ มันได้ตบลงไปบนใบหน้าของ หยวนฮ่าว อย่างแรง รุนแรงเสียยิ่งกว่าที่ อู่ อวี้ ได้เคยกระทำกับมันไม่อาจเทียบได้ ร่างของมันกระเด็นล้มลงไปบนแท่นบรรทมมังกร

" ไอ้ขยะไร้ประโยชน์! ถ้าไม่เพราะเจ้าคอยสร้างปัญหาให้กับข้า อย่างไม่หยุดหย่อนเยี่ยงนี้ ป่านนี้ข้าคงสามารถทะลวงผ่านขั้นหลอมรวมลมปราณไปได้อีกระดับ! เจ้าทำให้ข้าต้องอับอายขายหน้ายิ่งนัก เจ้ายังกล้าเอ่ยกับ เสิ่น อู๋เต้า พวกข้าเป็นพ่อของเจ้า ข้าไม่มีบุตรเป็นขยะไร้ประโยชน์เช่นเจ้า! เกียจคร้านฝึกฝนบ่มเพาะ ซ้ำร้ายยังด้อยปัญญาอย่างเจ้า ยังห่างไกลจากหยวนเฉินยิ่งนัก แม้แต่ อู่ อวี้ มันก็ยังดีกว่าเจ้ามาก! "

ฮ่าวเทียน ซ่างเซียน กำลังคลุ้มคลั่งเสียสติ

ครั้นเมื่อมันได้ให้กำเนิดบุตรชาย 2 คน ในวันนั้นมันรู้สึกผิดหวังเป็นอย่างยิ่ง แต่ถือว่ายังพอมีวาสนาอยู่บ้างบุตรชายคนหนึ่งนั้นยังถือได้ว่าเอาอ่าวสามารถนำกลับไปยังพรรคจงหยวนเพื่อฝึกฝนได้ แต่ส่วนบุตรชายอีกคนเป็นเพียงแค่ขยะไร้ค่า แม้มันจะส่งเสริมจนกลายเป็นฮ่องเต้ แต่ถึงกระนั้นบุตรชายผู้นี้ก็ยังคงเป็นเพียงแค่ขยะไร้ค่าอยู่วันยังค่ำ

"ข้า! "

เมื่อ หยวน ฮ่าว ได้ยินเช่นนั้น มันก็สะเทือนใจอย่างยิ่ง กอปรกับโดนลงโทษ ก็ทำให้มันสุดจะทานทนได้อีกต่อไป หยาดน้ำตาไหลปะปนกับโลหิตมาจากปาก มันส่งเสียงร่ำไห้โหยหวน

" ท่านอาจารย์ ∼ท่านอาจารย์ ∼ หยวน ฮ่าว ยังเยาว์วัยนัก โปรดยกโทษให้เขาด้วย! "

ไทเฮาหยวนซีร่ำไห้ รีบหยุด ฮ่าวเทียน ซ่างเซียน ไม่เช่นนั้นแล้ว หยวน ฮ่าว อาจจะต้องถูกเขาสังหารเป็นแน่

" เพียงแค่ได้เห็นหน้ามัน มันก็ทำให้ข้ามีโทสะยิ่งแล้ว " ฮ่าวเทียน ซ่างเซียน จ้องมองไปที่หยวนฮ่าวด้วยโทสะลุกโชน " ความคิดเห็นของข้าเวลานี้ เจ้าควรปล่อยมันไปอย่าไปห่วงใยดูแลมันมาก ปล่อยให้มันได้เผชิญกับโชคชะตาของตนเอง "

'' ดะ ได้ ได้ ท่านอาจารย์ " ไทเฮาหยวนซี รีบรับปาก ฮ่าวเทียน ซ่างเซียน อย่างรวดเร็ว นั่นเป็นเพราะหวาดกลัว เนื่องจากนางไม่เคยเห็นเขามีโทสะ เกรี้ยวกราดมากมายถึงเพียงนี้มาก่อน

จากนั้นคนทั้งสองก็กลับไปยังพระราชวังซีเฟย ตลอดทางไทเฮาหยวนซีไม่ได้กล่าวสิ่งใดออกมา นางปล่อยให้เขาจิตใจเย็นลงนางรอที่จะกลับมาที่นี่ เรื่องราวเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นจนจบ อาจจะเห็นได้ชัดเจนแจ่มแจ้งขึ้น

" หยวนฮ่าว เป็นคนเถรตรงตัวมุทะลุ หากท่านจะตำหนิโปรดตำหนิที่ข้า เพราะข้าเป็นผู้สั่งสอนเขา "

ไทเฮาหยวนซี ร่ำไห้สะอึกสะอื้นอยู่ภายใต้อ้อมแขนของ ฮ่าวเทียน ราวกับเด็กสาวตัวน้อยผู้น่าสงสาร

" สิ่งที่เขาได้กระทำ ไร้ซึ่งความยั้งคิดจึงได้สร้างปัญหาให้แก่ตนเอง จนเกิดความผิดพลาดมากมาย หลังจากถูกทุบตีก็ยังคงทำเรื่องเหลวไหล การที่ให้ หยวน ฮ่าว กลายมาเป็นฮ่องเต้ของมนุษย์ เป็นเรื่องที่น่ากังวลเกินไป" ฮ่าวเทียน ซ่างเซียนกล่าวด้วยน้ำเสียงดูถูก

" ความเห็นของข้านั้น จริงๆ แล้วเขาเทิดทูนท่านยิ่งกว่าสิ่งใด ดังนั้นจึงไม่รู้จักที่สูงที่ต่ำ แต่ เสิ่น อู๋เต้า นั้นสร้างปัญหาให้กับท่านอาจารย์มากเกินไปแล้ว ท่านวางแผนจะจัดการกับเขาอย่างไร " ไทเฮาหยวนซี รีบเปลี่ยนบทสนทนา หันเหความสนใจไปที่ อู่ อวี้ อย่างรวดเร็ว มิเช่นนั้นเขาจะยังมีโทสะกับ ฮ่าวหยวน อยู่

เมื่อ ฮ่าวเทียน ซ่างเซียน ได้ยินนามนี้มันก็สงบลงได้ มันครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ จากนั้นเขาก็รำพึงขึ้นว่า " ในความจริงแล้วถ้าสามารถสังหารเขาได้ในวันนี้ แต่เป็นเพราะเขามีนิกายกระบี่สวรรค์หนุนหลัง แม้ว่า เจียง จุนหลิน จะอยู่ที่นี่ แต่เราก็ไม่อาจทำอะไรได้มากนัก แต่หากปล่อยเวลาให้เนิ่นนานอาจจะสร้างปัญหาขึ้นได้ ดังนั้นข้าจึงรีบสังหารมันให้เร็วที่สุด"

" แต่ข้าว่า เสิ่น อู๋เต้า ยังอยู่ในวัยหนุ่มแน่น สิ่งที่ข้าเกรงกลัวก็คือ ไม่เพียงแต่การสละร่างของเขาจะแข็งแกร่ง และ น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง ความเร็วในการฝึกตนของมันกลับรุดหน้าจนน่าหวาดกลัว ในยามนี้มันสามารถสกัดกั้นการโจมตีของข้าได้ ทั้ง ๆ ที่มันพึ่งจะเข้าสู่ขั้นหลอมรวมลมปราณเท่านั้น "

" ถ้าเช่นนั้น … "

หยวนซี เข้าใจว่าเพราะเหตุใดในวันนี้ ฮ่าวเทียน ซ่างเซียน ถึงได้มีโทสะเพียงนี้

ไม่ใช่เพราะว่าเขาสังหาร อู่ อวี้ ไม่ได้ แต่เขาไม่อาจสังหารได้ต่างหาก

นางครุ่นคิดถึงเรื่องนี้ แล้วกล่าวขึ้นว่า " ท่านอาจารย์ ข้ามีความคิดบางอย่างบาง แต่งานนี้ต้องจัดการให้เด็ดขาด และ ขาวสะอาด "

" เจ้ามักจะมีความคิดดี ๆ เสมอ งั้นก็เอ่ยมาได้เลย " ความงามนี้กำลังอยู่ในอ้อมแขนของเขา และ นางทำให้ ฮ่าวเทียน ซ่างเซียน ผ่อนคลายได้บางส่วน

หยวนซีกล่าวว่า " ท่านจะไปสังหารเสิ่น อู่ เต้างั้นรึ ข้าคิดว่ายังมิค่อยสมควรเท่าใด ยามนี้หยวนเฉิน และ เจียง จุนหลิน เพิ่งจะมีสัมพันธ์อันดีต่อกัน ข้าคิดว่าเจียง จุนหลิงในยามนี้ยินดีที่จะทำงานให้กับหยวนเฉิน เราเพียงแค่ให้ หยวนเฉิน กล่าวคำไม่กี่คำกับเจียง จุนหลิน เท่านั้น ซึ่งแม้ว่า เจียง จุนหลิน จะสังหาร เสิ่น อู่เต้า ที่นคร เย่วอู่ แห่งนี้ไปได้ แต่หากใช้ข้ออ้างว่า เสิ่น อู่เต้า เป็นคนยั่วยุ เจียง จุนหลิน ก่อน ยังไงเสียนิกายกระบี่สวรรค์ย่อมรามือเป็นแน่แท้ เพราะยังไงแล้วพวกมันคงจะไม่ยอมเอาชีวิตของศิษย์เพียงคนเดียวไปล้างแค้นต่อ เจียง จุนหลิน อย่างแน่นอน"

นอกจากนี้ สำหรับหยวน เฉิน นั้นก็ยังเป็นถึงสายโลหิตกษัตริย์ ที่กลายมาชาวสวรรค์ ฉะนั้นแล้วย่อมมีโอกาสเป็นไปได้ที่เจียง จุนหลินจะช่วยเหลือ หยวนเฉิน ให้ได้ครอบครองอาณาจักรแห่งนี้ ซึ่งอาณาจักรบูรพาเย่ว อู่ ถือว่ายากจนข้นแค้นแห่งสำหรับเหล่าชาวสวรรค์ สำหรับพรรคนิกายขนาดใหญ่แล้ว อาณาจักรหนึ่งหรือสองของมนุษย์หาได้สำคัญไม่ ทำให้พวกมันไม่จำเป็นจะต้องขายหน้าที่จะส่งมอบอาณาจักรนี้ให้แก่ หยวนเฉิน และ เจียง จุนหลิน "

“อย่างไร ผืนแผ่นดินนี้ก็เป็นของท่าน มันเป็นของท่านเสมอมา ทุกอย่างที่นี่ ย่อมเป็นของท่าน"

“เดิมทีแล้วนิกายกระบี่สวรรค์ หาได้แยแสต่อผืนแผ่นดินนี้มานับสิบทศวรรษ แต่อยู่ ๆ ไฉนถึงได้กลับมาให้ความสำคัญกับมัน กับสิ่งที่ตนเองไม่เคยแยแสมาก่อน "

“นอกจากนี้ ภูมิประเทศรอบ ๆ ยังมีอาณาจักรเซียนอยู่อีกมากมาย สำหรับมนุษย์ปุถุชน อาณาจักรบูรพาเย่ว อู่ ถือเป็นอาณาจักรที่ทรงอำนาจ และ แข็งแกร่งเป็นอย่างยิ่ง แต่สำหรับเหล่าชาวสวรรค์แล้ว กลิ่นอายฟ้าดินของที่นี่กลับเจือจางอย่างยิ่ง สำหรับ เสิ่น อู๋เต้า มันได้ถูกส่งตัวลงมาจากนิกาย ในฐานะเซียนผู้พิทักษ์อาณาจักรมายังสถานที่ ที่มีผลตอบแทนน้อยที่สุดเช่นนี้ เห็นได้อย่างชัดเจนว่า ตำแหน่งของมันในนิกายกระบี่สวรรค์นั้นมิได้สูงส่ง หรือไม่มันก็อาจจะเป็นศัตรูกับผู้ใดของคนในนิกาย”

ไทเฮาหยวนซีกล่าวทับถม จนเสร็จสิ้นในที่สุด

"หรือจะกล่าวให้ง่ายกว่านั้นก็คือ เราจะยืมมือ เจียง จุนหลินในการสังหารเสิ่น อู๋เต้า จากนั้นก็ส่งมอบหน้าที่ในการพิทักษ์ดูแลอาณาจักรบูรพาเย่ว อู่ให้กับหยวนเฉิน "

" ในอาณาจักรบูรพาเย่ว อู่แห่งนี้ ดูเหมือนจะอับจนแร้นแค้นเป็นอย่างยิ่ง แม้แต่ในปีนี้ยังได้รับสมบัติเพียงแค่เล็กน้อยเท่านั้น ทั้งหมดนี้ได้ถูกส่งมอบไว้ให้กับของอาจารย์ นี่คือก้อนอัญมณีปฐพี”

หลังจากนั้น หยวนซีก็ดึงมือของ ฮ่าวเทียน ซ่างเซียน ลงมาพร้อมกับหัวเราะหวาน เสียงของนางนั้น ทำให้จิตใจของผู้คนที่ได้ยินต้องสั่นสะท้านได้

"ดีมาก เจ้าจัดการได้เลย ตอนนี้เจียงจุนหลินกำลังรอ 'ผลกำเนิดชีวิต’ ที่เติบโตเต็มที่จากข้า เมื่อพวกมันกลับมา ข้าจะปล่อยหน้าที่นี้ให้กับหยวนเฉิน หยวนเฉินนั้นช่างแตกต่างจากหยวนฮ่าวเสียจริง " ฮ่าวเทียน ซ่างเซียน ถอนหายใจด้วยความโศกเศร้าหม่นหมอง

"ซีเอ๋อปราดเปรื่องหรือไม่? "

"ปราดเปรื่องสิ"

“แล้ว... ท่านอาจารย์ ท่านมิได้เอาอกเอาใจน้องหญิงผู้นี้มานานมากแล้วนะเพคะ..."

"หึหึหึ"

......

สองสามวันต่อมา

ภายในพระราชวังจันทรา

ในยามราตรี หยวนฮ่าวที่มีสภาพน่าเกลียดน่ากลัว กำลังนั่งอยู่ตรงมุมหนึ่งของแท่นบรรทมมังกร

ด้วยท่าทางดูราวกับว่า มันเป็นสัตว์ร้ายตัวหนึ่งที่ได้รับบาดเจ็บ!

"ข้าหยวน ฮ่าว เป็นฮ่องเต้ผู้ยิ่งใหญ่ของอาณาจักรนี้ ผู้ควบคุมชะตาชีวิตของผู้คนนับร้อยล้าน! ผืนแผ่นดิน นี้เป็นแผ่นดินของข้า! "

"ท่านพ่อได้สะกดข่มข้า แต่เรื่องนั้นช่างมันก่อน ขนาดแม้แต่พระมารดาของข้าซึ่งเป็นองค์ไทเฮา ก็ยังให้อำนาจในการปกครองกับข้าเพียงน้อยนิดเท่านั้น การตัดสินใจขั้นเด็ดขาดล้วนขึ้นอยู่กับนาง ทำราวกับข้าเป็นเพียงหุ่นเชิด! พวกท่านทั้งสอง มองเห็นข้าเป็นเพียงแค่เศษขยะชิ้นหนึ่งเท่านั้น! "

“ส่วนหยวนเฉิน ก็ทำตัวสูงส่งเหนือข้า ตั้งแต่ที่มันกลับมามันหาได้เหลือบแลข้าแม้แต่น้อยไม่! ทั้ง ๆ ที่เราทั้งสองเป็นพี่น้องกัน โชคชะตาช่างไม่ยุติธรรมยิ่งนัก! ตัวมันกลายเป็นชาวสวรรค์ ส่วนข้ากลับอยู่บนพื้นดิน นอกจากนี้หลังจากที่ข้าได้กลายเป็นฮ่องเต้ ก็ยังมีคนหาญกล้าบังอาจดูถูกข้า! "

“ให้ข้าปล่อยผ่านเรื่องทั้งหมดนี้ไปงั้นรึ! ไม่ว่าจะเป็นพี่น้อง ท่านพ่อหรือมารดา คนที่อยู่ในตำแหน่งต่ำสุดก็คือข้า! "

“แถมตอนนี้นางแพศยา อู่หยู มันบังอาจก้าวขึ้นมาเหยียบศีรษะของข้า! มันได้ใช้ความงามอันโสมมของมัน ล่อลวงไอ้ผู้ฝึกตนหน้าโง่นั่น! จนหาญกล้ามาวางตนหยิ่งผยองกับข้า! "

“เป็นเพียงแค่สตรีนางหนึ่ง แต่มันกลับหาญกล้าตบหน้าข้า! จ้องมองเหยียดหยามดูถูกข้า! ข้าคือฮ่องเต้ แต่มันบังอาจทำเช่นนี้กับข้า คิดว่าตนล่อลวงเสิ่น อู๋เต้า ได้สำเร็จ จะสามารถกระทำเลวทรามต่ำช้าได้เช่นนั้นรึ! '

"นางแพศยา อู่หยู เจ้าหาญกล้าตบหน้าข้า! ข้าหยวนฮ่าว จะทำให้เจ้าได้ลิ้มรสความเจ็บปวดจนต้องเสียใจที่มีชีวิตเกิดมาบนแผ่นดินนี้ ข้าจะให้บุรุษนับพันย่ำยีเจ้า จากนั้นก็จะโยนศพของเจ้าทิ้งไว้บนถนน แล้วให้ม้าห้าตัวแยกศพของเจ้าเป็นส่วน ๆ!”

หยวนฮ่าวคำราม พร้อมกับทุบกำปั้นลงไปอีกด้านหนึ่ง

เนื่องจากมียาล้ำค่าของชาวสวรรค์ ทำให้ช่วงเวลาไม่กี่วันที่ผ่านมาร่างกายของมันได้รับการฟื้นฟูขึ้นเป็นอย่างมาก ปากของมันมิได้ปวดปูมเหมือนแต่ก่อน

"ถ่ายทอดคำสั่ง จงเรียกจอมพล อู๋ เข้าเฝ้าข้า! "

"พ่ะย่ะค่ะ! "

ยามราตรี จอมพล อู๋ รีบแต่งองค์ทรงเครื่อง แล้วเร่งรีบเข้าเฝ้าในพระราชวังจันทรา

"ข้าขอเข้าเฝ้า องค์ฮ่องเต้"

ท่าทางของหยวนฮ่าวในยามนี้ ดูน่าเกลียดน่ากลัวเป็นอย่างยิ่ง มันปีนป่ายขึ้นไปบนแท่นบรรทม อย่างมันยากลำบากจากนั้นจอมพล อู๋ ก็ยื่นมือออกไป เพื่อให้มันขึ้นแท่นบรรทมได้อย่างง่ายดายขึ้น มันก็กล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่นออกมาทีละคำว่า "จอมพล อู๋ ข้าขอบัญชาให้เจ้าเริ่มตั้งแต่ราตรีนี้ นำ ‘กองทัพเจิ้นตง' ไปที่ 'แคว้นเกาหลิน' จงไปกำจัดคนในตระกูลของ อู่หยู ให้สิ้น ห้ามปล่อยผู้ใดหลุดรอดไปเด็ดขาด หากมีใครหนีไปได้ เจ้าจะต้องนำหัวของตนมาให้กับข้าแทน! ''

“ฝ่าบาท! " จอมพล อู๋ ตัวสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนกและหวาดกลัว นี่ถือเป็นเรื่องใหญ่ยิ่ง

"ไปซะ หากเจ้านำคำสั่งของข้าไปปรึกษากับพระมารดา ข้าคงต้องให้เจ้านำหัวของตนเองวางไว้เสียตั้งแต่ตอนนี้! "

"พ่ะย่ะค่ะ! "

หยวนฮ่าวในยามนี้ ดูน่าเกลียดน่ากลัวเป็นอย่างยิ่ง จอมพล อู๋ ได้น้อมรับคำสั่งของมัน แน่นอนว่ามันจำเป็นต้องเคลื่อนทัพในราตรีนี้ เนื่องจากว่านี่คือคำสั่งขององค์ฮ่องเต้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น มันก็คือราชกิจส่วนพระองค์ของฮ่องเต้

นอกจากนี้ คำสั่งให้นำ ‘กองทัพเจิ้นตง’ ไปกำจัด คนในตระกูลของ อู่หยู นั้น ฮ่องเต้หยวนฮ่าว ได้ให้เหตุผลกับมันไว้ว่า เพียงเพราะองค์หญิงอู่หยู มีความใกล้ชิดสนิทสนมกับ เสิ่น อู๋เต้า ซึ่งมันทำให้นางหมดประโยชน์

ราตรีนั้น เพลิงไปสงครามได้ปะทุขึ้น และแผ่ขยายไปอย่างรวดเร็วในทิศบูรพา

ในขณะเดียว อู่ อวี้ ยังคงใช้เวลาอยู่ในห้องฝึกฝน ในเวลานี้เขาก็ได้กลืน เม็ดยาหลอมรวมลมปราณ ลงไปอีก 4 เม็ด