“คุณ!”
พรบุหลันมองเศษอาหารบนผืนพรมอีกครั้ง ก่อนจะตวัดสายตาขึ้นมองเขาที่ทอดสายตามองลงมาที่เธอเช่นกัน แต่สายตาของเขาไม่ได้อยู่ที่เศษอาหารบนผืนพรม แต่กลับมองลึกเข้าไปถึงจุดที่เปิดเผย
“คุณทำแบบนี้ทำไมอีก”
“อ้าว... ขอโทษที เผลอเหยียบไปได้ยังไงเนี่ย เช็ดทำความสะอาดด้วยนะ”
“ฉันไม่ทำ คุณจะให้ใครมาทำก็ตามใจ แต่ฉันจะไม่ทำแล้ว”
พรบุหลันลุกขึ้นยืนก่อนจะปาผ้าลงพื้น เธอจะไม่ยอมให้คนโรคจิตอย่างเขาคุกคามเธออีก อย่างมากเธอก็แค่ยอมตายเท่านั้น และดีเสียอีกที่เธอจะได้ไปอยู่กับแม่ จะได้หลีกหนีความอัปยศอดสูอย่างไม่มีที่สิ้นสุดนี้เสียที
“เธอเป็ลูกหนี้ไม่มีสิทธิ์มาต่อรอง ฉันให้ทำอะไรเธอก็ต้องทำ ไม่มียกเว้น”
“ฉันไม่ทำ! ฉันยอมให้คุณโขกสับฉันทุกอย่าง ยอมใส่ชุดทุเรศๆ แบบนี้ ยอมรับใช้คุณ แล้วคุณจะเอายังไงกับฉันอีก คุณจะเอายังไงกับฉัน! ถ้าเกลียดฉันมากนักก็ฆ่าฉันเลย ฆ่าฉันสิ!”
พรบุหลันยืนจังก้าต่อปากต่อคำพร้อมปล่อยหยาดน้ำตาให้ไหลลงเป็สาย ทำให้อารัญยิ่งเดือด ใช่ว่าเขาไม่อยากฆ่าเธอ แต่เขาอยากให้เธอตายทั้งเป็ อยากให้เธอเ็ปอย่างแสนสาหัส ชนิดที่ว่าแม้อยากจะตายแค่ไหนก็ไม่ได้ตาย เจ็บให้สาสมกับที่รัชนีกรทำไว้กับเขา เมื่อรัชนีกรไม่อยู่ชดใช้ ก็มีเพียงพรบุหลันคนเดียวเท่านั้นที่จะชดใช้หนี้สินให้เขาได้
“เธอนี่มันเหมือนแม่ของเธอไม่มีผิด มารยา เ้าน้ำตา”
“จะด่าก็ด่าที่ฉัน ฉันยอมรับทั้งหมด ไม่ต้องมาด่าแม่ฉัน แม่ฉันไม่รับรู้อะไรแล้ว จะด่าก็ด่าที่ฉันคนเดียว”
“อ้อเหรอ...มันจะต่างอะไรกันเล่า ในเมื่อเธอเป็เืเนื้อของผู้หญิงคนนั้น และฉันจะบอกให้นะ อย่าบอกว่าแม่เธอไม่รับรู้ เพราะความทรมานที่เธอได้รับจะทำให้รัชนีกรต้องดิ้นเร่าด้วยความร้อน มากเสียยิ่งกว่าอยู่ในกระทะทองแดง ต้องเจ็บแสบยิ่งกว่าถูกหอกทิ่มให้ปีนต้นงิ้วเพราะบาปกรรมที่แม่เธอก่อไว้กับฉัน เธอเป็ลูกต้องชดใช้ให้ฉันอย่างสาสม ฉันจะทำให้เธอไม่มีแม้แต่รูจะอยู่ จะเงยหน้ามองฟ้าก็ไม่กล้า จะก้มหน้ามองดินก็ละอายใจ แมลงสาบยังมีที่อยู่ แต่เธอไม่มี!”
“คุณมันคนบ้า! คนบ้า! คนโรคจิต! ฆ่าฉันเลยสิ ฆ่าฉันเลย! จะมาเหยียบย่ำฉันทำไม จะมาหยามเกียรติฉันกับแม่ทำไม!”
“เฮอะ! หยามเกียรติ ฉันอยากจะขำ คนอย่างเธอมีด้วยเหรอสิ่งนั้น ฉันว่าเธอหมดโอกาสั้แ่เกิดมาเป็ลูกของผู้หญิงคนนั้นแล้ว ผู้หญิงที่มักมากอยากมีผัวจนตัวสั่น ใจแตกั้แ่อายุสิบหกอย่างแม่เธอ เกียรติยศอะไรก็ล่ามไว้ไม่อยู่ ทำเป็ใสซื่อบริสุทธิ์ ไร้เดียงสา ผู้ชายแตะนิดแตะหน่อยก็แดงซ่านไปทั้งตัว ที่จริงแล้วร่าน! สั่นระริก ใจแตก!”
“หยุดนะ! หยุด!”
“ฉันไม่หยุด! ฝากผ่านไปถึงแม่เธอในนรกด้วยว่าอายุสิบหกแม่เธอยังท้องได้ ตอนฉันอายุสิบหกฉันก็ทำให้แม่เธอท้องได้เหมือนกัน”
“ฉันบอกให้หยุดพูด! หยุดพูดนะ!”
“ทำไม! พูดแทงใจดำหรือไง ลีลามันคงถึงใจ แม่เธอถึงได้ตัดใจไม่ลง อ้อ...ฉันลืมไป ไอ้ผู้ชายคนนั้นมันอาจไม่ใช่พ่อเธอก็ได้ ร่านระริกแบบนั้นคงไม่ใช่คนเดียว ใช่มั้ย!”
“หยุดนะ! หยุด!”
“ฉันไม่หยุด! ฉันจะพูด ก็แม่เธอมันร่านจริง ร่าน!”
เผียะ!!
แรงตบฉาดใหญ่จนอารัญหน้าหันไปอีกทาง หยุดทุกอย่างไม่ให้เคลื่อนไหว แม้กระทั่งลมหายใจของพรบุหลันเมื่อเห็นดวงตาวาววับคู่นั้น เขาจะ ‘ฆ่า’ เธอ
“กล้าดียังไงมาตบฉัน”
น้ำเสียงเข่นเขี้ยวเปล่งออกจากริมฝีปากเรียบตรงแทบไม่ขยับ ก่อนที่พรบุหลันจะได้ยินเสียงกรีดร้องของตน เมื่อร่างแบบบางถูกกระชากด้วยแรงกราดเกรี้ยว ถูกลากถูอย่างไม่ปรานีจากห้องนั่งเล่นตรงมายังห้องนอน ซึ่งเธอไม่มีทางไปถึงเด็ดขาด เพราะนั่นเท่ากับว่าบทลงโทษที่เธอจะได้รับจะเป็... เธอจะไม่ยอมเด็ดขาด แม้ว่าจะต้องเ็ปรวดร้าวร่างกายไปมากกว่านี้ก็ตาม
“กรี๊ดดด!!...ไม่นะ! ไม่! ปล่อยฉัน! ปล่อย!”
“ดีดดิ้นนักนะ จะพาไปนอนเตียงไม่ชอบ ชอบแบบเอาต์ดอร์สิท่า จัดให้”
สิ้นเสียงคำรามของอารัญ ร่างของพรบุหลันก็ถูกเหวี่ยงลงไปที่ผืนพรมทันที ใบหน้าสวยหวานเหยเกด้วยความเจ็บ แต่ที่มากกว่านั้นก็คือชุดที่สวมใส่ปกปิดอะไรไม่ได้อีกแล้ว เมื่อสายไส้ไก่คล้องคอขาดหลุดลุ่ยจากแรงดึงรั้ง และท่อนล่างก็เปิดร่นขึ้นสูง
พรบุหลันผวาจนสั่น รีบดึงผ้าปิดอก ดึงกระโปรงปิดท่อนล่างมือไม้สั่นไปหมด ก่อนจะกระเถิบหนีอย่างลนลาน เพราะสายตาของมารร้ายที่จ้องมองมานั่นคือ เธอไม่มีทางหนีพ้น และพื้นหน้าห้องนอนที่โล่งไร้สิ่งกีดขวางก็เหมาะสำหรับเสือร้ายจะตะครุบเหยื่อเป็ที่สุด
“กลัวเรอะ! กลัวทำไม ทีเมื่อกี้เธอยังปากดี จะกลัวไปทำไม”
พรบุหลันส่ายหน้า น้ำตาไหลอาบไม่ขาดสาย ในม่านน้ำตาของเธอนั้นเห็นเพียงร่างสูงใหญ่ของอารัญที่ก้าวเข้าหาเธอช้าๆ
“อย่าทำอะไรฉันเลยนะคะคุณอารัญ ปล่อยฉันไปเถอะ ที่คุณทำอยู่นี้มันก็มากพอแล้ว ปล่อยฉันไปเถอะค่ะ”
พรบุหลันพนมมือไหว้ร้องขอเพราะไม่มีทางใดที่เธอจะหนีรอดไปได้ สายตาของเขาที่จ้องมองมานั้น หากวันนี้เขาไม่ฆ่าเธอให้ตายจริงๆ เขาก็คงจะฆ่าเธอจนตายทั้งเป็แน่ เมื่อมองไม่เห็นทางใดที่เธอจะรอดจากเงื้อมมือนี้ เกียรติยศของเธอก็ไม่มีค่าอีกแล้ว จะต้องไหว้ต้องกราบกรานให้เขาปล่อยเธอ เธอก็จะทำ ขอเพียงอย่าทำร้ายเธอมากไปกว่านี้ก็พอ เพราะแค่ที่เขาทำไปทั้งหมดนี้ เธอก็คงต้องตกอยู่ในฝันร้ายไปตลอดชีวิตแล้ว
“ปล่อยเรอะ มันง่ายไปมั้งพรบุหลัน เธอคิดว่าความเ็ปอันยาวนานของฉันจะลบได้เพียงแค่วันสองวันเหรอ คิดผิดแล้ว และที่สำคัญฉันยังไม่ได้เก็บหนี้จากเธอสักครั้ง”
“คุณอารัญ... ฉันขอร้องละค่ะ ที่คุณทำกับฉันมันก็มากเกินพอแล้วนะ คุณทำ... ทำกับฉันเหมือนเป็สัตว์ คุณยังไม่พอใจอีกเหรอ คุณจะเอาอะไรกับฉันอีก คุณเกลียดฉันมาก เกลียดแม่ฉัน แล้วคุณจะเก็บฉันไว้ทำไม”
พรบุหลันกระเถิบไปจนชิดติดกับโซฟารับแขกตัวเดิม สั่นสะท้านไปทั้งร่างด้วยแรงสะอื้น ทั้งดวงตาสวยหวานก็ฉายแววหวาดหวั่นและฉ่ำชื้นไปด้วยน้ำตา และสั่นไปทั้งร่างอย่างระงับไม่อยู่เมื่ออารัญก้าวเข้าใกล้จนมายืนค้ำอยู่เบื้องหน้า ประสาทััทั่วตัวของเธอตื่นโพลง เพราะสีหน้ายิ้มเยาะ ท่าทางคุกคาม และแววตาสาแก่ใจของเขาที่แสดงออกมาทั้งหมด นั่นคือคำร้องขอของเธอไม่เป็ผลเลย
“อย่า!...ได้โปรด...”
เมื่อชายร่างสูงทรุดกายลงนั่งตรงหน้า พรบุหลันก็ผวาเสียจนต้องหันหน้าหนี แต่มือแข็งปานคีมเหล็กที่คว้าปลายคางของเธอและบังคับให้หันกลับเผชิญหน้าทำให้เธอเลี่ยงหนีไปไหนไม่ได้อีก แต่ถึงอย่างนั้นสมองก็ยังประมวลหาทางหนีทีไล่ จะทำอย่างไรเขาจึงจะปลดปล่อยเธอออกจากที่นี่โดยไม่ติดค้างกันอีก
“จะห้ามฉันทำไมเล่า ในเมื่อนี่มันคือสิ่งที่เธอ้าไม่ใช่เหรอ เพราะเธออยากได้สิ่งนี้จากฉัน เธอจึงพาตัวเองเข้ามาหาฉันอย่างเต็มใจ ฉันก็กำลังจะให้เธอ ให้สมกับที่เธออยาก”
เขาเปล่งเสียงเรียบออกจากปาก ทว่าคนฟังกลับยิ่งสั่นจนหยุดไม่อยู่ และนั่นยิ่งทำให้คนพูดยิ้มเยาะพอใจ
“พรบุหลัน ลูกไม้อย่างเธอมันตกใต้ต้นอย่างได้ใจจริงๆ ผู้หญิงที่แสร้งเอาตัวเข้าแลกเพราะอยากได้เงิน หลอกล่อให้ผู้ชายตายใจ หรือไม่ก็เอาไว้เป็ข้อต่อรองเพื่อเงินก้อนโต แต่ครั้งนี้มันไม่เหมือนครั้งนั้นหรอกนะ วันนี้ฉันไม่ใช่ไก่อ่อนอีกแล้ว ตอนนั้นฉันมันช้าไม่ทันใจอย่างที่แม่เธอ้า แต่ตอนนี้ฉันพร้อมมาก... รับประกันความอร่อยจนเธอต้องซู้ดปากอยากกินอีกจนหยุดไม่ได้”
“ไม่เอานะ! ไม่เอา คุณอารัญ ฉันไม่เอาแบบนี้! ไม่เอา”
พรบุหลันส่ายหน้าหนี แต่ก็ทำไม่ได้เพราะถูกเขายึดปลายคางไว้จนเธอเจ็บ ได้แต่ร้องห้ามเพราะเธอไม่เต็มใจ ก่อนจะหวีดร้องอีกครั้งเมื่ออารัญกระชากเธอไปนอนแทบพื้นและคร่อมทับร่างเกือบเปลือยของเธอไว้ทั้งตัว ความใ หวาดหวั่น และตื่นกลัวปะปนกันจนสมองไม่สั่งการให้เธอร้อง ดิ้นรน หรือทำอย่างไรให้รอดไปจากคนที่นอนทาบทับอยู่นี้ เพราะประสาทััของเธอถูกระงับด้วยความแข็งขึงบางอย่างที่กดทาบอยู่บนส่วนนั้น
“ฮึ! ฉันรู้ว่าเธอชอบ บางทีถ้าเธอบริการฉันได้ถูกใจ จากลูกหนี้เธออาจกลายเป็เศรษฐินีก็ได้นะ แค่เธอยอมเป็นางบำเรอให้ฉันตักตวงความสุขทุกครั้งที่ฉัน้า และบางวันฉันจะให้เธอรับแขกเป็เพื่อนๆ ของฉัน ถ้าเธอทำให้พวกมันถูกใจ ฉันรับประกันได้ว่าที่ดินของเธอจะมีทอง ถูกขุดเมื่อไหร่ก็ได้ทองทุกครั้ง”
คำพูดเจ็บแสบไปถึงหัวใจทำให้พรบุหลันได้สติ ทั้งสมองทั้งหัวใจพยายามสลายภาพประทับใจที่เคยมีต่อผู้ชายคนนี้ คนที่สร้างภาพมายามาหลอกลวงเธอทั้งหมด เพราะทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นนี้เธอต้องเตือนตัวเองว่าเขาเป็คนทำให้เกิดขึ้น เพราะความแค้นฝังแน่นของเขาและสิ่งที่เขาพ่นพูดออกมาก็ไม่ต่างจากหนอนเน่าเหม็นกำลังกัดกินจิตใจของเขาเอง
“จะไม่มีวันนั้นแน่ ฉันยอมตาย!”
“ตายง่ายไป ไม่สนุกหรอกทูนหัว ตายช้าๆ อย่างทรมาน ตายทั้งเป็ดีกว่า”
“ไม่มี...อื๊อ...”
ััจาบจ้วงที่บดเบียดลงมาอย่างรุนแรงเร่าร้อนไม่ต่างจากไฟแผดเผา สร้างความเจ็บร้อนจนพรบุหลันน้ำตาร่วง เพราะอารัญทั้งบดทั้งขยี้ริมฝีปากของเธออย่างไม่ปรานี หวังจะแทรกปลายลิ้นลงเคล้าคลุกหาความอร่อย แต่พรบุหลันก็ไม่ยินยอม
เธอจะดิ้นรนขัดขืนไปทางไหนก็ไม่ได้ ผลักเขาให้พ้นตัว เขาก็ไม่ะเืสักนิด เพราะทั่วทั้งร่างของเธอถูกตรึงไว้ด้วยความแข็งแกร่งของเขา ความอ่อนโยนของเธอนั้นไม่อาจทำให้เขาอ่อนลงเลย แต่เธอกลับได้รับความแข็งขึงที่ตื่นตัวราวกับมีชีวิตเสียดสีที่หน้าขา
เสียงหวีดร้องอย่างหวาดหวั่นของเธอดังแค่ในใจ ไม่เล็ดลอดออกจากอุ้งปาก เพราะถ้าเธอพลาดให้เขาล่วงล้ำเข้ามา เธอจะตกเป็ทาสของเขาอย่างจำยอม จึงได้แต่ร่ำร้องให้เขาปลดปล่อยเธอจากในใจ
‘ฮือ...ปล่อยฉัน!... ปล่อย...ปล่อยฉัน...’
นั่นเป็เพียงเสียงคร่ำครวญในหัวใจ เพราะทั่วทั้งร่างไม่อาจหลีกหนี อารัญกักขังเธอไว้ด้วยริมฝีปากและร่างกายของเขาจนหมดแล้ว สิ่งที่เป็อิสระมีเพียงหยาดน้ำตาที่ไหลลงมาเป็สาย กับความคิดต่อต้านไม่ยอมรับความป่าเถื่อนที่เขากระทำกับร่างกายของเธอ แล้วพรบุหลันก็ต้องเบิกตากว้างพร้อมกับเผยอปากกรีดร้อง เมื่อฝ่ามือร้อนผ่าวนั้นกอบกุมที่ทรวงอกและขยำขยี้โดยไม่คิดสักนิดว่าเธอจะเจ็บ
“อื๊อ!...”
นั่นเป็เสียงร้องสุดท้ายก่อนที่ร่างกายของเธอจะโอนอ่อนผ่อนปรนตามแต่หัวใจจะนำทาง เมื่อปลายลิ้นร้อนของอารัญ สอดแทรกตวัดพลิ้วกวาดไล้ไปทั่วทั้งอุ้งปาก หยอกเย้าเลียไล้ให้เธอสั่น สะอื้น และตื่นตัวจนหยุดไม่ได้ จนพรบุหลันควบคุมร่างกายและหัวใจไว้ไม่ได้อีก
ทว่าเมื่อความรุนแรงกลับกลายเป็อ่อนโยนอย่างที่เธอััได้ ฝ่ามือที่ผลักไสก็กลับกลายเป็กอดกระชับรอบลำคอแกร่ง พลางลูบไล้ท้ายทอยของเขาด้วย้าหาที่ระบายความอัดอั้น ริมฝีปากที่เคยผละหนีก็กลับเป็เผยอออกให้เขาสอดใส่ปลายลิ้นเข้าหาครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยความเต็มใจ และเมื่อปลายลิ้นร้อนตวัดหนี ปลายลิ้นเล็กของเธอก็ผวาตามติดอยากให้เขาโอบรัดไว้ อยากได้ความอุ่นวาบซาบซ่านนั้นมาคลุกเคล้า สร้างความเอร็ดอร่อยอย่างอ่อนหวานให้เธออีก
“อืม...หวาน...”
เสียงพึมพำที่ดังชิดติดริมฝีปากเรียกรอยยิ้มได้จากริมฝีปากบอบบางของพรบุหลันราวกับละเมอ เธอยิ้มเพราะความสุขที่ได้รับนี้ทำให้ร่างกายและหัวใจล่องลอย เมื่อจมูกโด่ง ริมฝีปากร้อน รวมทั้งลมหายใจอุ่นจัดเป่ารดบนซอกคอ ก่อนอารัญจะซุกไซ้สูดดมความหอมและละเลียดไล้ปลายลิ้นชอนชิม
“อื๊อ...คุณอารัญ... อื๊อ...” หัวใจของพรบุหลันกระเจิงไปแล้ว เธอปล่อยให้เขาลากปลายลิ้นไปทุกส่วนตามที่เขา้า จากริมฝีปากลากไปที่ซอกคอ ก่อนจะเลื่อนลงไปอยู่เหนือเนินอกอวบ
“สวยเหลือเกิน อืม... หอมและก็หวานที่สุด” เสียงทุ้มต่ำของเขาแว่วชมเธอ
“อื๊อ...คุณอารัญ...”
คำว่าหวานสิ้นสุดที่ปลายยอดชูชันพร้อมกับที่ปลายลิ้นแลบลงมาัั ทำให้พรบุหลันสั่นผวา ส่งผลให้อกอวบอิ่มชิดติดใบหน้าของอารัญมากขึ้น เพราะสัญชาตญาณในร่างกายร้องสั่งว่าเธอต้องทำเช่นนี้ และอารัญก็ไม่ปล่อยให้เธอรอคอย ริมฝีปากร้อนผ่าวนั้นอ้าออกอมส่วนยอดสีชมพูนั้นเข้าไป
ความชื้น อบอุ่น และพลิ้วไหวที่ส่ายสะบัดอยู่เหนือยอดอก พร้อมทั้งการดูดดุนความยืดหยุ่นอย่างเมามัน ตามมาด้วยฝ่ามือทั้งสองข้างที่กอบกุมและบีบเค้นความอูมใหญ่ด้วยความซ่านเสียวไม่แพ้กัน ทำให้พรบุหลันเปล่งเสียงร้องครวญครางเรียกชื่อเขา เพราะอารมณ์ของเธอถูกจุดจนกระเจิงและห้ามตัวเองไว้ไม่ได้อีกแล้ว
“อา... อื๊อ... คุณอารัญ... อา... อื๊อ...”
พรบุหลันไม่รู้จะเรียกความอึดอัดที่เกิดขึ้นนี้ว่าอะไร รู้แต่ว่าเธอ้าให้เขากอด จูบ ลูบคลำ ขยำขยี้ และกระทำกับเธอให้รุนแรง รัวเร็วมากกว่านี้อีก เธอ้าให้เขาััร่างกายของเธอ โดยปราศจากเสื้อผ้ามาขวางกั้น
เธออยากให้เนื้อแนบเนื้อ อยากซึมซับเอาไออุ่นจากอกกว้าง อยากอิงซบใบหน้าลงไปที่อกอุ่น อยากให้เขากอดเธอแแ่จนไม่อาจพรากจากกันได้อีก และทั้งหมดนั้นก็ไม่เป็เพียงแค่ความคิด เพราะเธอกำลังดึงทึ้งเสื้อผ้าของเขาให้หลุดออกจากร่าง เธอปรารถนาเรือนร่างของเขาเหลือเกิน ทว่าเสียงทุ้มแหบพร่าที่เอ่ยคำอยู่เหนือร่างทำให้สติที่ขาดผึงของเธอย้อนกลับมาอย่างสมบูรณ์
“ร่าน ระริก ได้ใจฉันจริงๆ รอให้ฉันเป็คนถอดเองดีกว่ามั้ง”
พรบุหลันเบิกตากว้างด้วยความใ เพราะหลักฐานคือเสื้อโปโลของเขาที่ยับย่นอยู่ในมือของเธอ ความร้อนพวยพุ่งขึ้นสู่ใบหน้าก่อนจะกระจายไปทั่วทั้งตัว ยิ่งมองเห็นว่าอกอวบทั้งสองข้างอยู่ในฝ่ามือของเขา และเขากำลังแลบลิ้นออกมาก่อนจะตวัดไล้ที่ปลายยอดอีกครั้ง เธอก็สะท้านจนต้องหลับตา
“อื๊อ...”
“ฉันดูเธอไม่ผิดจริงๆ พรบุหลัน เธอร่านร้อนตามที่ฉันคิดไว้ อยากมากใช่มั้ย ถ้าอยากก็ร้องขอฉันสิ ร้องให้ฉันทำกับเธอแรงๆ ร้องให้ฉันจูบ ดูด เลีย ขยำขยี้ และกระแทกใส่ร่างกายของเธอไม่ยั้ง ร้องสิ! ร้องขอความเมตตาจากฉัน ร้องให้ฉันช่วยทำให้เธอด้วย ร้อง! ร้องออกมา!”
“ไม่! คุณมันบ้าไปแล้ว”
พรบุหลันะโก้องใส่หน้าหล่อเหลาของจอมมารร้าย เพราะเขาทำให้ความอับอายของเธอกลายเป็ความโกรธจนสุดจะควบคุมได้อีก แต่คำพูดที่เอ่ยออกจากปากของเขากลับทำให้เธอชะงักค้าง ขนหัวลุกตั้ง เพราะไม่รู้ว่าเธอจะต้องเจอกับอะไรอีกบ้าง เท่าที่เจออยู่นี้ยังไม่เพียงพออีกหรือ
#อารัญ!!!คุณมันบ้าไปแล้ว
4K
