ตอนที่3
เฉินอี้ : “ *สวนสมุนไพรระดับต่ำ*ก็พอคุ้นอยู่หลายส่วนแต่ไม่ใช่ว่าข้าต้องตามหาสมุนไพรมาเพาะปลูกเองหรอกนะ..*เหมืองหินิญญาระดับต่ำ*คงเป็เหมืองที่ผลิตหินิญญาที่เป็เงินตราของโลกแห่งนี้..แล้ว *ระบบจ้าง NPC* เอามาทำอะไรงั้นรึ?”
*สวนสมุนไพรระดับต่ำ*พื้นที่ 10 ไร่สามารถเพราะปลูกสมุนไพรได้ทุกชนิด ภายในมีห้วงเวลาที่เร็วรวดกว่าภายนอก5 เท่าแน่นอนว่าท่านสามารถอัพเกรดสวนสมุนไพรได้ 10 ขั้นเพื่อเพิ่มเนื้อที่หรือความเร็วของห้วงเวลาสุดท้ายต้องหาสมุนไพรมาเพาะปลูกเอง
*เหมืองหินิญญาระดับต่ำ*ตรงตามที่ท่านกล่าวโดยจะให้ผลผลิตหินิญญาระดับต่ำ 100 ก้อนต่อเดือน ท่านสามารถอัพเกรดได้10 ขั้นเพื่อเพิ่มผลผลิต
*ระบบจ้าง NPC* เป็การจ้างหุ่นเชิดให้ทำงานใน *สวนสมุนไพร* หรือ *เหมืองหินิญญา* หากท่านไม่้าจ้างต้องเป็คนลงมือเก็บทุกอย่างด้วยตนเองNPC เป็ตัวช่วยลดภาระของท่านได้มากมายมหาศาล
เฉินอี้ : “ฮ่าฮ่า..ขอถอนคำพูดที่บอกว่า*ระบบจ้าง NPC* เอามาทำอะไรแล้วกัน..มันมีประโยชน์มากจริงๆ ตอนนี้ข้ายังไม่มีสมุนไพรสักต้นแต่ว่า*เหมืองหินิญญาระดับต่ำ* ข้าคงไปดูได้สินะ”
ระบบ :“หากท่าน้าข้าไปสำรวจ *เหมืองหินิญญาระดับต่ำ* ของตนเองทำได้แน่นอน..จะให้เคลื่อนย้ายเลยหรือไม่?”
เฉินอี้ :“เคลื่อนย้ายเลย”
*วูบ* ร่างของเฉินอี้ยังนั่งอยู่บนที่นอนเหมือนเดิมแต่สิ่งที่เคลื่อนย้ายมานั้นคือจิติญญาของเขาเมื่อลืมตาขึ้นเฉินอี้พบว่าตนเองอยู่ในถ้ำที่ไหนสักแห่ง ภายในถ้ำมีแสงสลัวจากหินิญญาที่ผุดขึ้นตามผนังถ้ำ
เฉินอี้ : “ว้าว..ภายในเหมืองเป็เช่นนี้เองงั้นรึ?*ระบบ* ข้า้าจ้าง NPC มาทำงานในเหมืองแห่งนี้..ขอดูราคาหน่อย”
ราคาหุ่นเชิดแต่ละตัวนั้นไม่เท่ากันและมีอยู่เพียง2 ประเภทนั้นคือหุ่นเชิดสมุนไพรกับหุ่นเชิดเหมืองแร่ ส่วนหุ่นเชิดชนิดอื่นยังไม่ได้รับการปลดล็อคเฉินอี้เลือกหุ่นเชิดมาทั้งหมด11 ตัวแบ่งเป็หัวหน้าหุ่นเชิด 1 ตัวและคนงานหุ่นเชิดอีก 10 ตัว
ต่อจากนั้นเฉินอี้ทำการอัพเกรด*เหมืองหินิญญาระดับต่ำ* จนถึงขั้นที่ 10 โดยใช้คะแนนที่เขามีอยู่ ระบบจึงทำการคำนวณค่าใช้จ่ายให้แก่เฉินอี้ทราบ
หัวหน้าหุ่นเชิด1 ตัวราคา 50,000 คะแนน
คนงานหุ่นเชิด 10 ตัวราคารวม 25,000 คะแนน
อัพเกรด *เหมืองหินิญญาระดับต่ำ* 10 ขั้นราคารวม 100,000 คะแนน
เฉินอี้ : “ขนหน้าแข้งไม่ร่วงสักเส้นแต่ก็ดีแบบนี้1 เดือนข้าจะได้รับหินิญญาระดับต่ำ 1,000 ก้อนต่อเดือน..ไม่จำเป็ต้องกังวลเื่เงินอีกต่อไป*ระบบ* ส่งข้ากลับที”
*วูบ* จิติญญาของเฉินอี้กลับมายังห้องพักตามเดิม*กร๊อบแกร๊บ* เฉินอี้บิดร่างกายไปมาเพื่อคลายความเมื่อยล้า เฉินอี้ออกจากห้องพักเพื่อสอบถามข่าวต่างๆทั้งภายในและภายนอกนิกายสถานที่ที่เหมาะจะตามหาข่าวอยู่ที่ *ตลาดหยก*
ก่อตั้งขึ้นสำหรับการค้าขายระหว่างนิกายมรกตกับคนภายนอกไม่ว่าจะเป็ผู้บำเพ็ญเพียรด้วยกันเองหรือแม้แต่ปุถุชนทั่วไป*ตลาดหยก* อยู่ไม่ไกลจากนิกายมรกตมากนักแต่สำหรับเฉินอี้ต้องใช้เวลา 2วันในการเดินทาง
เฉินอี้ : “แฮ่กแฮ่ก..ในที่สุดข้าก็มาถึงเสียทีแต่ว่าตอนนี้ข้ามีหินิญญาระดับต่ำเพียง 10 ก้อน..เอาเถอะยังไงเสียข้าก็แค่มาหาข่าวเท่านั้น”
เฉินอี้เดินชมสินค้าตามแผงลอยและพูดคุยกับเ้าของร้านเพื่อหาข่าวที่น่าสนใจสุดท้ายการเดินทางครั้งนี้ก็ไม่ได้รับข่าวที่น่าสนใจเฉินอี้จึงจำเป็ต้องกลับนิกายด้วยความผิดหวัง
ศิษย์ใหม่ของปีนี้มีจำนวนทั้งสิ้น287 คนโดย 1 เดือนแรกศิษย์ใหม่ไม่จำเป็ต้องทำภารกิจ ทำให้มีเวลาในการปรับตัวให้เข้ากับที่แห่งใหม่ระหว่างทางกลับนิกายเฉินอี้เหลือบเห็นกอไผ่เขียวชอุ่มลำต้นตั้งตรงสูงเกือบไม่เห็นปลายยอด
เหมือนกับมีสิ่งดลใจให้เฉินอี้เดินเข้าไปหากอไผ่นั้น*ตุบ* ไผ่ท่อนหนึ่งยาวประมาณ 2 เมตรล่วงลงมาต่อหน้าของเฉินอี้ เมื่อหยิบขึ้นมาดูมันช่างเหมาะมือเกินกว่าที่คาดเอาไว้
เฉินอี้ : “ฮ่าฮ่า..เ้าอยากไปกับข้างั้นรึ?”
เฉินอี้พูดคุยกับไผ่ท่อนนั้นราวกับมันมีชีวิตหากใครมาพบเฉินอี้ในเวลานี้คงคิดว่าเขาบ้าอย่างแน่นอนที่พูดคุยกับท่อนไผ่ *ควับควับ* เฉินอี้ลองเหวี่ยงไป 2-3 รอบจึงเผยสีหน้าพึงพอใจออกมาเขาเคยอ่านนิยายที่ตัวเอกใช้อาวุธธรรมดาต่อกรกับอาวุธระดับเทพ
ซึ่งมันเป็อะไรที่น่าเหลือเชื่อและตัวเขาเองก็อยากลองทำแบบนั้นแต่ตอนนี้เขาต้องแข็งแกร่งขึ้นเพื่อรักษาชีวิตน้อยๆ ของตนให้ได้ หลังจากกลับมาถึงหอพักเฉินอี้ก็ปิดด่านบ่มเพาะทันทีผ่านไป26 วันประตูห้อง 2-592 ได้เปิดขึ้นอีกครั้งเนื่องจากครบกำหนด1 เดือนแล้ว
เฉินอี้ : “ฟู่..วันนี้ข้าสามารถรับภารกิจได้ช่างน่าตื่นเต้นเสียจริงและข้าก็ได้หินิญญาระดับต่ำมาแล้ว1,000 ก้อน..ฮี่ฮี่”
พลังของเฉินอี้ในตอนนี้อยู่ในขอบเขตรากฐานระดับ4 แล้วและยังฝึกฝนเคล็ดวิชาบ่มเพาะ *กระบี่ไผ่พฤกษา* ถึงปลายขั้นที่ 1 ห่างจากขั้นที่2 อยู่นิดหน่อยจำเป็ต้องหาประสบการณ์เพื่อบรรลุไปถึงขั้นที่ 2
ระบบ : “ฟังก์ชั่นเสริม: ซ่อนการบ่มเพาะ 2 ระดับ (ราคา 5,000,000 คะแนน) ท่านยินดีที่จ่ายหรือไม่?”
เฉินอี้ (ในหัว) (กำลังเดินไปหอภารกิจ) : “ซ่อนการบ่มเพาะ 2ระดับ!!..ของดีขนาดนี้ข้าซื้อ!”
*วูบ* ทันทีที่ตกลงไอปราณของเฉินอี้กลายเป็ขอบเขตรากฐานระดับ2 แต่แท้ที่จริงแล้วเขาอยู่ระดับ 4 ไม่มีใครสามารถมองการซ่อนการบ่มเพาะของเฉินอี้ได้ต่อให้เทพเซียนจุติลงมาดูเองก็ไม่มีทางพบสิ่งผิดปกติแน่นอน
*หอภารกิจ* มีลูกศิษย์มากมายหลั่งไหลมายังที่แห่งนี้เมื่อทำภารกิจสำเร็จจะได้หินิญญาเป็รางวัลตอบแทน เฉินอี้ไม่ลังเลเดินเข้าไปมองหาภารกิจที่เหมาะสมกับตนเองทันที
เฉินอี้ (ในหัว) : “ส่วนมากมีแต่ภารกิจจิปาทะทั้งนั้น..ไม่มีอย่างเช่น ล่าสัตว์อสูร ปลูกสมุนไพรเลยหรือไง?”
หลังจากเลือกภารกิจอยู่หลายชั่วโมงเฉินอี้ตัดสินใจหยิบป้ายภารกิจขึ้นมา 1 ป้ายซึ่งเป็ภารกิจง่ายๆ นั้นคือ *งานทำความสะอาดลานประลองหมายเลข4*
เฉินอี้เดินถือป้ายไปยังเคาร์เตอร์เพื่อลงทะเบียนรับภารกิจหลังจากลงทะเบียนเสร็จเฉินอี้จึงเดินไปยังลานประลองหมายเลข 4 ทันที เมื่อมาถึงเฉินอี้เห็นร่างของใครสักคนพุ่งออกจากลานประลองราวกับดาวตก
*ตู้ม!*ดาวตกมนุษย์ผู้นั้นร่วงลงเพื่อเสียงดังสนั่นเมื่อฝุ่นจางลงจึงเผยให้เห็นศิษย์บุรุษผู้นั้นกำลังใช้ดาบประคองร่างของตนเองขึ้นมาตามมาด้วยเสียงกระอักกระอ่วนของบุรุษผู้นั้น
มู่ตู้ : “ข้าน้อยมู่ตู้ศิษย์ภายนอกลำดับที่7 ยอมรับความพ่ายแพ้!..รับป้ายนี้ไปเสีย”
*เฟี้ยว* บุรุษที่ชื่อมู่ตู้ โยนป้ายหยกขึ้นบนลานประลองซึ่งสายตาของเฉินอี้ก็หันไปตามโดยอัตโนมัติบนลานประลองมีสตรีผู้หนึ่งผมสีดำขลับ ดวงตาสีน้ำเงินและสวมสีขาวผ้าปิดบังใบหน้าเอาไว้
สตรีนางนั้นรับป้ายหยกมาจากนั้นก็หันกายออกจากลานประลองไปด้วยความรวดเร็วเฉินอี้ฉุดคิดได้ว่าเขาสามารถเพิ่มรายชื่อของใครก็ตามที่เขาพบหน้าลง *ระบบฝึกฝน* ได้ไม่รอช้าเฉินอี้บอกให้ระบบเพิ่มรายชื่อของศิษย์ทั้ง 2 คนนี้ทันที
ระบบ : “มู่ตู้ถูกเพิ่มลงในฐานข้อมูล..หลัวเสี่ยวซา ถูกเพิ่มลงในฐานข้อมูล”
เฉินอี้(ในหัว) : “ฮิฮิ..ขอเก็บพวกเ้าเอาไว้ฝึกฝนสักหน่อยแล้วกัน”
ถึงจะเ้าแผนการแต่ตอนนี้เขาต้องทำความสะอาดลานประลองเสียก่อนเมื่อมองลานประลองที่เต็มไปด้วยหลุมบ่อและคราบต่างๆก็ทำให้เฉินอี้ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่
วันเวลาในนิกายมรกตล่วงเลยไป1 ปีเต็ม เฉินอี้เติบโตขึ้นมากใน่เวลาที่ผ่านมาโดยกิจวัตรของเขาในทุกๆ วันคือ่เช้าจะออกไปทำความสะอาดลานประลอง่สายก็ฝึกวิชากระบี่โดยใช้ท่อนไผ่สีเขียวท่อนนั้น ่เที่ยงกลับมายังห้องพักเพื่อฝึกฝนการบ่มเพาะจนดึกดื่นเป็แบบนี้วนไป
ภายใน*ระบบฝึกฝน* เฉินอี้มีรายชื่อของศิษย์ภายนอกที่ติดลำดับ 1 ใน 10 ครบถ้วนทุกคนเนื่องจากลานประลองที่เขาเป็คนทำความสะอาดนั้นมีศิษย์พวกนี้แวะเวียนมาไม่หยุดซึ่งยังไม่นับศิษย์มีฝีมือคนอื่นๆ อีกหลายคน
เฉินอี้มายัง *หอภารกิจ*อีกครั้งเพื่อส่งรายงานทั้งหมดใน่ 1 ปีที่ผ่านมาโดยเขาจะมีเวลาว่าง 2 เดือนซึ่งไม่ต้องรับภารกิจใดๆใน่เวลา 2 เดือนนี้ แน่นอนว่าเฉินอี้ฝึกฝนมาระดับหนึ่งแล้วแต่เขายังไม่เคยประลองกับใครเลยสักครั้ง
*ปัง* ไม่รอช้าเฉินอี้ปิดประตูห้องพักอีกครั้งด้วยความตื่นเต้นจากนั้นก็เปิดใช้งาน*ระบบฝึกฝน* *วาบ!* ร่างกายของเฉินอี้หายไปจากห้องอย่างไร้ร่องลอยเมื่อลืมตาเฉินอี้ก็โผล่มายังลานประลองที่กว้างสุดลูกหูลูกตาและเสียงของระบบก็ดังขึ้น
ระบบ : “ยินดีต้อนรับสู่ลานฝึกฝน..ท่าน้าเลือกคู่ต่อสู้คนใด?”
เฉินอี้ :“ว้าว..มีให้เลือกเยอะแยะเลยตอนนี้ข้ามีขอบเขตการบ่มเพาะอยู่ที่ขอบเขตรากฐานระดับ8 อืม..ขอเป็ *หยี่ฟาน* ผู้นี้แล้วกันขอบเขตรากฐานระดับ 7 ถือว่าเป็การอุ่นเครื่อง”
ระบบ :“ตัวละคร *หยี่ฟาน* ราคา 2,000 คะแนน..หากครั้งต่อไปอยากต่อสู้กับตัวละครนี้อีกไม่จำเป็ต้องเสียคะแนนในครั้งต่อไป”
*วู่ม วู่ม* แสงมากมายก่อร่างขึ้นเป็บุรุษผู้หนึ่งที่ไร้ใบหน้าและยังสะพายดาบใหญ่อยู่ข้างหลังอีกด้วยเฉินอี้รู้สึกตึงเคลียดทันทีไม่ว่าจะเป็ชีวิตก่อนหรือชีวิตนี้เขาไม่เคยเผชิญหน้ากับคนถืออาวุธมาก่อน
อย่างมากที่สุดเพียงแค่เคยเห็นในหนังจอมยุทธ์บางเื่เท่านั้นเฉินอี้ไม่รู้ว่าไผ่ธรรมดาในมือของตนจะต้านทานดาบใหญ่นั้นได้หรือไม่แต่เสียงของระบบก็ทำให้เฉินอี้ชื้นใจขึ้นหลายส่วน
ระบบ : “ภายในที่อาวุธเสื้อผ้าสามารถถูกทำลายได้และจะคืนสภาพเมื่อจบการประลอง..หลังจบการต่อสู้ระบบจะประเมินคะแนนออกมา”
ระบบ :“ในการต่อสู้ท่านจะได้รับาเ็สาหัสสูงสุดเท่านั้นและไม่ถึงกับตายหากแขนขาดขาขาด หรือโดนะเิเครื่องใน *ระบบ* จะตัดจบการต่อสู้ทันที..เมื่อจบการต่อสู้ร่างกายจะถูกฟื้นฟูกลับตามเดิมทันที..โปรดระวังตัวด้วย3 2 1 เริ่มได้!!”
สรุปพลังท้ายตอน
ชื่อ : เฉินอี้
อายุ : 16 ปี
ร่างิญญา : ร่างิญญาธาตุไม้บริสุทธิ์
เคล็ดวิชาบ่มเพาะ : กระบี่ไผ่พฤกษาขั้น 2
ขอบเขต : รากฐานระดับ 8