Chapter 11
ใจพัง
ตอนนี้ผมอยู่ที่หน้าผับxตามที่ได้รับข้อความมา ไม่รู้ทำไม...ใจมันหวั่นจังวะ บอกตัวเองว่าไม่เชื่อข้อความนั้น ไม่เชื่อว่าพี่ยอร์ชกำลังหลอกผมอยู่ แต่พอมาอยู่หน้างานและกำลังจะได้เห็นความจริงทำไมมันรู้สึกหวั่นๆ
รึเพราะลึกๆในใจแล้วผมเองก็ไม่เชื่อใจพี่ยอร์ช?
ไม่ดิ ไม่ได้! มึงเป็แฟนพี่ยอร์ชแล้วนะเว้ยไอ้จีน! จะมาไม่ไว้ใจแฟนแบบนี้ได้ไง
ผมสะบัดหัวไล่ความคิดแย่ๆนั้นออกแล้วสูดหายใจเข้าออกลึกๆสักสองสามที
"เอาวะไอ้จีน เป็ไงเป็กัน!"
ผมบอกกับตัวเองแล้วตัดสินใจเดินเข้าไป หวังว่าจะไม่เจอพี่ยอ์รชนะ....ไม่อยากเจอเลย
[ ยอร์ช Part ]
"ไงมึง รอบนี้ปิดดีลช้านะ“
ไอ้ไปร์ทพูดขึ้นพร้อมกับยกแก้วน้ำสีอำพันขึ้นมากระดกเข้าปาก
“มันก็ต้องมีกันบ้าง”
ผมเหยียดยิ้มร้ายแล้วพูดออกไป
แก๊งค์ผมอยู่กันครบสี่คนในวันนี้ทั้งไอ้อาเธอร์ คอปเปอร์ และไอ้ไปร์ท
“ได้กันยัง?”
เสียงเรียบของไอคอปเปอร์ถามขึ้น
“ระดับกู... จะเหลือเหรอวะ:)”
“เหยดโด้ มึงนี่แม่งสุด”
ไอ้อาร์เธอร์ถึงกับโห่แซว
“เด็กมึงแต่ละคนนี่โคตรเด็ด”
ไอ้ไปร์ททึ่งไปเลย คงไม่คิดว่าไอ้เด็กจีนนี่จะยอมผมง่ายๆ
“เออ ไหนล่ะครับเงินพวกมึง”
ผมพูดแล้วแบมือขึ้น
“โหไรวะ บ้านแม่งก็รวยแต่งกฉิบหาย”
ไอ้ไปร์ทบ่นแต่ก็หยิบเงินขึ้นมาคนละสามใบเทาแล้ววางตรงหน้าผม
“พี่ยอร์ช!”
ยังไม่ทันที่ผมจะเอามือเก็บรวบเงินตรงหน้าเข้ากระเป๋า เสียงที่แสนจะคุ้นเคยก็ดังขึ้น
“จีน!”
ฉิบหายละ มายังไงวะเนี่ย
น้องจีนเดินเข้ามาหาพวกเราที่โต๊ะ มองหน้าผมอย่างเอาเื่
“เฮ้ยน้องใจเย็นๆนะ”
อาเธอร์รีบลุกขึ้นและพยายามห้ามน้องไม่ให้ย่างสามขุมเข้ามาหาผม
“พี่แม่ง... เลวกันฉิบหาย”
“....”
“ทำไมใจร้ายขนาดนี้วะ ต้องเล่นกับใจผมขนาดนี้เลยเหรอพี่ยอร์ช”
“...”
“บ้านพี่ก็ไม่ได้จนนะ... ทำไมทำตัวสถุนจังวะ!”
ป้าบบ!
“อ้าวเฮ้ยน้องพูดอย่างนี้ก็สวยดิ”
ไอ้ไปร์ทขึ้นแทน มันลุกขึ้นยืนแล้วตบโต๊ะเสียงดัง
แต่ผมก็จับแขนไอ้ไปร์ทไว้ กลัวว่ามันจะทำร้ายน้อง
“จีน... พี่ขอโทษ”
ยอมรับว่าเื่นี้ผมเองเป็คนผิด
“เลวเหี้ยๆ”
จีนมองหน้าผม ผมเองก็มองหน้าน้องกลับ... รู้ตัวแหละว่าเลวเอง
แต่ก็คิดว่าจบเื่นี้กับเพื่อนจะตามง้อ มีอะไรกับคนมาก็หลายคน แต่กับจีนผมรู้สึกว่ามันพิเศษกว่าใคร
“ให้โอกาสพี่ได้ไหมล่ะ เงินทั้งหมดนี้พี่ยกให้จีนเลย”
ผมลุกขึ้นแล้วหยิบเงินเก้าพันบาทที่อยู่บนโต๊ะส่งให้กับจีน
แต่น้องยื่นมือมาแล้วปัดมือผมจนเงินหล่นลงไปกองที่พื้นกระจัดกระจาย
“เก็บเงินชั่วๆของพี่ไว้เถอะ ผมไม่อยากได้หรอก”
“เกินไปแล้วนะน้อง พวกกูรุ่นพี่นะเว้ย!”
ไอ้อาเธอร์โวยวาย ไอ้นี่มันรักเพื่อนซะยิ่งกว่าอะไร
แต่ผมจุกมากเลย... ไม่คิดว่าจีนจะโมโหขนาดนี้
ก็รู้นะว่าผิด แต่ก็ฟังกันบ้างก็ได้ป่ะวะ
น้ำตาสีใสไหลออกมาอาบแก้มนวลของน้อง ผมเห็นแบบนั้นแล้วก็ปวดหัวใจ
“จีน พี่ขอ..”
ผมจะพูดขอโทษอีกครั้ง แต่ยังไม่ทันได้พูดมือเล็กก็ยกขึ้นปาดน้ำตาแล้วรีบวิ่งหนีออกไปจากร้าน
“ไอ้เชี่ยแม่ง เห็นหน้าใสๆแต่ร้ายฉิบ”
อาร์เธอร์บ่นอุบ ส่วนไอ้คอปเปอร์ก็ได้แต่เงียบ
“ก็เราแม่งผิด ไม่แปลกที่น้องมันจะโมโหเว้ย”
หลังจากเงียบอยู่นานไอ้คอปเปอร์ก็พูดขึ้น มันยังมีจิตสำนึกอยู่
“กูกลับละ พวกมึงแดกกันไปเลย”
ผมรีบเดินออกจากร้านโดยที่ไม่สนใจเงินที่หล่นอยู่ที่พื้นนั้นอีก
สิ่งที่ผมสนใจมากกว่าเงินตอนนี้ก็คือ
ความรู้สึกของจีน
[ จีน Part ]
“ฮึกก ฮืออ”
ผมรีบวิ่งออกมาจากร้านเหล้าร้านนั้น ไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองมาหยุดอยู่ที่ไหน น่าจะเป็ป้ายรถเมล์ซักแห่งหนึ่ง
ตอนนี้ผมไม่สนใจอะไรแล้ว นั่งลงที่ป้ายรถเมล์แล้วปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมาอย่างน่าสมเพช
กูมันง่ายเองสินะ
“ฮึกๆ คนเลว!”
ตื๊ดดด
ผมเหลือบลงมองโทรศัพท์ที่ถือในมือ สายเรียกเข้าจากพี่ยอร์ชคนเลวคนเดิม
ผมกดปุ่มตัดสายแล้วไม่สนใจ ยังไงก็ไม่เคยรักกันจริงๆอยู่แล้วนี่
“ฮึกๆ ฮือ”
ตื๊ดดด ตื๊ดดด
เสียงสายเรียกเข้ายังดังอยู่ต่อเนื่อง แต่อย่าหวังเลยว่าจะรับ
แค่นี้ก็เจ็บมากพอแล้ว
จู่ๆก็มีรถคันนึงมาจอดอยู่หน้าป้ายรถเมล์แล้วเลื่อนกระจกรถลง
“เฮ้ยจีน! เป็ไรอ่ะ?”
ดูเหมือนว่าจะเป็เพื่อนร่วมคลาสเรียนที่ชื่อว่ายิม
“ฮึกๆ ปละ เปล่า”
“จะเปล่าได้ยังไง ก็เห็นร้องไห้อยู่”
“...”
“ขึ้นมาบนรถก่อนเถอะ มืดขนาดนี้มานั่งทำไมคนเดียว”
“..ฮึกๆ อะ อื้ม”
ถึงแม้จะไม่อยากให้ใครเห็นผมร้องไห้ แต่ตอนนี้เองมันก็มืดมากแล้ว ตอนขามาก็โบกแท็กซี่ไม่ได้ขับรถมาเอง
“ป่ะ เดี๋ยวเราไปส่งเอง”
************
หายไปนานเนื่องจากภารกิจส่วนตัวของไรท์เองค่ะ แต่กลัลมาอัพแล้วน้าา
รออ่านเรื่อยๆกันได้เล้ย
3K
