บทที่ 10 ลูกไม่อยู่แล้ว(2)
ต้วนเสวียิไม่ยอมพูดอะไร ทันใดนั้นเขาก็คว้าคอเรียวบางของผู้หญิงตรงหน้า
เหมือนกับครั้งก่อน...
ลู่เซียงซือรู้สึกหายใจลำบาก แต่เธอก็ยังคงมองต้วนเสวียิไม่วางตาเธอเห็นว่าในดวงตาของต้วนเสวียิคุกรุ่นไปด้วยความความโกรธ
“เธอมีสิทธิ์มาสั่งสอนฉันั้แ่เมื่อไหร่?เธอคิดว่าเธอเป็ใคร?”
หญิงสาวรู้สึกหายใจไม่ออก เธอเห็นซ่งฉงโหลวพุ่งตัวเข้ามาจากด้านหลังเขาพยายามจับแขนของต้วนเสวียิ“ต้วนเสวียิคุณจะทำอะไร!คุณรีบปล่อยลู่เซียงซือเดี๋ยวนี้นะ!”
แต่เขาจะเอาชนะความแข็งแกร่งของนายพลต้วนได้อย่างไรกัน?
ต้วนเสวียิสะบัดมือของซ่งฉงโหลวออกหลังจากนั้นก็ค่อยๆ คลายมือที่บีบคอลู่เซียงซือช้าๆ เธอรีบะโเสียงดัง “ระวัง” แล้วโถมตัวเข้าไปหาซ่งฉงโหลว
ท่อนไม้นั้นไม่ได้กระทบลงมาบนร่างของซ่งฉงโหลวแต่ตีลงบนแผ่นหลังของลู่เซียงซือ
เธอล้มลงอย่างรุนแรงจากการเข้าไปขว้าง
อุบัติเหตุเกิดขึ้นอย่างฉับพลัน ซ่งฉงโหลวเบิกตากว้าง รีบวิ่งเข้าไปโอบลู่เซียงซือ “เซียงซือ เธอเป็ยังไงบ้าง? เจ็บตรงไหนไหม?”
“ท้องเจ็บท้อง......” ใบหน้าของลู่เซียงซือซีดเผือด เธอรู้สึกเจ็บท้องอย่างรุนแรง
ซ่งฉงโหลวตื่นใ เขาเห็นกางเกงของลู่เซียงซือกลายเป็สีแดงสด!
ต้วนเสวียิและเฉินจิ่นเยวียก็เห็นเืกองนั้นเมื่อมองลู่เซียงซืออีกครั้งก็พบว่าเธอหมดสติไปแล้ว!
เฉินจิ่นเยวียอ้าปากราวกับจะพูดอะไรบางอย่างแต่เธอยังไม่ทันได้ส่งเสียงก็เห็นต้วนเสวียิพุ่งตัวเข้าไปแย่งตัวลู่เซียงซือมาจากซ่งฉงโหลวแล้วอุ้มเธอขึ้นมา
ซ่งฉงโหลวจับข้อมือของเขา “คุณจะทำอะไร?”
ต้วนเสวียิส่งเสียงในลำคอ มองเขาด้วยสายตาเคร่งขรึม “คนของฉัน ฉันจะทำอะไรแล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณ?”
พูดจบเขาก็รีบสาวเท้าเดินจากไป เหลือไว้เพียงซ่งฉงโหลวที่ยืนนิ่งอึ้งและเฉินจิ่นเยวียที่ใบหน้าซีดขาว
เมื่อฟื้นขึ้นมา ตรงหน้าของลู่เซียงซือก็ปรากฏม่านเตียงที่คุ้นตา
“ฟื้นแล้ว!นายหญิงฟื้นแล้ว!”
ลู่เซียงซือหันไปเห็นหมอจางที่กำลังยืนอยู่ข้างเตียงเขาขมวดคิ้วจับชีพจรของเธอ ไม่รอให้หมอจางเอ่ยปากพูด ลู่เซียงซือก็ถามขึ้นมาทันที “คุณหมอ ลูก... ลูกของฉันเป็ยังไงบ้างคะ?”
หมอจางส่ายหัวแล้วถอนหายใจ “เอ่อ...นายหญิง ผมไร้ความสามารถเลยช่วยเด็กเอาไว้ไม่ได้ ตอนนี้ร่างกายของคุณยังอ่อนแอมาก ดูแลร่างกายให้ดีนะครับ อย่าเศร้าเสียใจเกินไปเลย!”
ลูกไม่อยู่แล้ว?
ลูกที่เธอเพิ่งตั้งครรภ์ได้แค่หนึ่งเดือนไม่อยู่แล้ว?
น้ำตาอุ่นไหลรินลงมา ลู่เซียงซือนอนร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่บนเตียง