อากาศร้อนอบอ้าวใน่ก่อนเที่ยงทำให้หลายคนรีบออกจากห้องเรียนไปทำกิจกรรมชมรม เหลือเพียงนักเรียนไม่กี่คนในห้อง รวมถึงผม — คุโรซากิ ฮารุกิ
ขณะผมฟุบหน้าอยู่กับโต๊ะ เสียงพูดคุยเจี้ยวจ้าวของเพื่อนร่วมชั้นก็ดังขึ้นอย่างผิดปกติ ทำให้ผมต้องเงยหน้าขึ้น
“นักเรียนใหม่ของเราชื่อฟุคาซาวะ ซาโยะ ย้ายมาจากโรงเรียนมัธยมโทโยกิ ฝากทุกคนช่วยดูแลเธอด้วยนะ”
เสียงของอาจารย์ทำให้ทั้งห้องเงียบลงชั่วขณะ ก่อนจะตามมาด้วยเสียงฮือฮาเบา ๆ
ผมเงยหน้าขึ้น แล้วเห็นเธอ — เด็กสาวผมดำยาวตรง ใบหน้าเรียบนิ่ง ทว่ามีบางอย่างในแววตาที่ทำให้สายตาผมละจากเธอไม่ได้
“ไปนั่งที่ว่างแถวหลังสุด ข้าง ๆ คุโรซากิ ฮารุกินะ”
อาจารย์พูดต่อ ซาโยะพยักหน้าเบา ๆ ก่อนเดินตรงมานั่งข้างผม
เพื่อนในห้องต่างหันมองด้วยความประหลาดใจและสนใจ เธอดูเงียบ แต่กลับโดดเด่นอย่างประหลาด ราวกับความสงบของเธอกลืนทุกเสียงรอบตัวให้เงียบลง
ทันใดนั้นเอง — ลูกวอลเลย์บอลลูกหนึ่งพุ่งทะลุหน้าต่างเข้ามาอย่างรวดเร็ว
“ระวัง!” เสียงะโเตือนดังขึ้น แต่ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไป
ผมลุกพรวดโดยสัญชาตญาณ เอื้อมมือไปรับลูกบอลไว้ก่อนที่มันจะกระแทกศีรษะของซาโยะ เศษลมจากแรงปะทะปะทะแก้มเธอจนผมต้องเผลอโอบเธอไว้ด้วยแขนข้างหนึ่ง
ดวงตาของเธอเบิกกว้าง ผมหัวใจเต้นแรง ไม่รู้ว่าเพราะความใ หรือเพราะแววตาคู่นั้นที่สบกับผม
“เป็อะไรหรือเปล่า? าเ็ตรงไหนไหม ซาโยะ?”
เธอส่ายหน้าเบา ๆ ใบหน้าเรียบนิ่งมีแววใ แต่ไม่หวาดกลัว
ผมรีบชักแขนกลับอย่างลนลาน “ขะ...ขอโทษ ผมไม่ได้ตั้งใจล่วงเกินนะ”
เธอเพียงยิ้มจาง ๆ แล้วกล่าวเสียงเบา
“ขอบคุณนะ ฮารุกิคุง... ฉันชื่อซาโยะ ยินดีที่ได้รู้จัก”
ผมชะงักนิดหน่อยกับเสียงเรียกชื่อของตัวเอง ก่อนจะพยักหน้าอย่างเก้ ๆ กัง ๆ
“อืม... ผมชื่อฮารุกิ ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันนะ ซาโยะจัง”
บทสนทนาสั้น ๆ ของเราอาจกลืนหายไปในเสียงจอแจของห้องเรียน แต่กลับดังก้องอยู่ในหัวผมอย่างชัดเจน
ดวงตาของเธอนั้นนิ่งลึก... เหมือนทะเลที่ไร้คลื่น แต่ซ่อนบางสิ่งไว้ในความเงียบงัน
วินาทีนั้นเองที่บางอย่างในใจผมเริ่มเปลี่ยนไป
หัวใจเต้นแรงจนรู้สึกได้ — ทั้งที่แค่พูดคุยกันเพียงไม่กี่คำ
ผมไม่เคยมีประสบการณ์กับผู้หญิงมาก่อน อาจเพราะผมเป็คนเงียบ ๆ ไม่ค่อยสุงสิงกับใคร ยิ่งกับผู้หญิงก็ยิ่งห่างไกล
แต่ในวันนี้... แค่ได้มองเธอใกล้ ๆ ได้คุยกันเพียงเล็กน้อย
ผมก็เริ่มสงสัยขึ้นมา...
บางที — ผมอาจเริ่มชอบเธอเข้าให้แล้ว... โดยไม่รู้ตัว
248
