ตกเย็น
แอรันนั่งทานข้าวกับครอบครัวด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง เธอเขี่ยอาหารราคาแพงแสนอร่อยด้วยความเบื่อหน่าย ในหัวเอาแต่คิดถึงสายตาของลุงช่างร่างโตที่มองทะลุง่ามขาเข้ามา เธอสังเกตเห็นว่าไอ้เขียนแอบเลียริมฝีปากดิบๆของมันด้วย ใบหน้าอัปลักษณ์ของลุงแก่ที่เต็มไปด้วยหนวดเครา มันช่างหื่นกระหายและต่ำตมเป็ที่สุด
“แอริน ทำไมไม่ทานข้าวล่ะ” ผู้เป๋นพ่อถาม
“พอดีหนูไม่ค่อยหิวน่ะค่ะ”
“แล้วเื่รีโนเวทคอนโดเป็ยังไงบ้าง”
“ก็…ปกติดีนะคะ”
“ดีแล้ว พ่อสั่งให้เลขาโอนเงินค่าช่างให้แล้วนะ อย่าลืมล่ะ”
“จริงหรอคะ”
“ใช่ ไม่เคยเช็คบัญชีตัวเองเลยหรือไง”
แอรินล้วงเข้าไปในกระเป๋าและหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ก่อนจะเห็นว่ามีเงินก้อนจำนวนมากอยู่ในบัญชีของตัวเอง เธอไม่คิดว่าการรีโนเวทครั้งนี้จะใช้เงินนับแสน ไอ้ลุงช่างหัวล้านนั่นคงหลอกเอาค่าแรงจากคุณพ่อเป็แน่ แต่ตอนนี้เงินนั้นอยู่ในมือของเธอ ดังนั้นมันจะเข้าจะออกได้ ก็ต่อเมื่อเธอพอใจเท่านั้น!
“ฉันรู้แล้วว่าจะเอาคืนแกยังไง”
คุณหนูพึมพำ รอยยิ้มเ้าเล่ห์ฉีกกว้างด้วยความพอใจ แอรินจะกลั่นแกล้งไอ้ช่างรับเหมาคนนั้นจนมันกลายเป็หมาจนตรอก ข้อหาที่มันกล้ามาใช้ห้องน้ำและเห็นเรือนร่างเปลือยเปล่าั้แ่หัวจรดเท้า ราคาดวงตาที่ไอ้เขียวต้องจ่าย คงเป็จำนวนเดียวกับค่าแรงที่มันควรได้เท่านั้น!
“แอริน พร้อมหรือยังไลูก” คุณนายหัวฟูถาม
“ค่ะ คุณแม่”
“ถ้าอย่างนั้นเรารีบไปกันเถอะ”
สองแม่ลูกบอกลาผู้เป็พ่อ นอกจากวันนี้จะนัดทานข้าวกันแล้วนั้น คุณนายยังชวนลูกสาวไปงานเลี้ยงวันเกิดของเพื่อนอีกด้วย แอรินตั้งตัวสวยพร้อมกับแต่งหน้าแต่งตาให้ตัวเองดูดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ อาจเป็เพราะลูกชายของเพื่อนสนิทคุณแม่เป็เป้าหมายที่เธออยากมานาน
“ไม่คิดจะทานข้าวพร้อมหน้าด้วยกันสักวันเลยหรอคุณหญิง”
“ไม่เอาหรอกค่ะ ฉันพาลูกสาวไปเจอสังคมดีกว่ามานั่งเหงาๆที่บ้านน่าจะดีกว่า”
รถตู้คันใหญ่จอดเทียบหน้าบ้าน จากนั้นร่างระหงและคุณนายก็มุ่งตรงไปยังบ้านหลังใหญ่ ทันทีที่สองแม่ลูกเข้าไปในงาน ทุกสายตาก็จับจ้องมาที่เธอเป็จุดเดียว แอรินได้เจอกับพี่คิมที่พึ่งเรียนจบมาจากเมืองนอก เมื่อชายหนุ่มรูปหล่อได้เจอน้องสาวที่ไม่เห็นหน้าคร่าตามานาน ท่าทางของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด
แอรินไม่ใช่เด็กสาวอีกต่อไป เธอเติบใหญ่เป็สาวสะพรั่ง ใบหน้าสวยสง่างดงามยิ่งกว่าดาราในหน้าจอ โดยเฉพาะรูปร่างยั่วยวนในชุดเดรสสั้นเน้นสัดส่วน กลิ่นน้ำหอมโชยฟุ้งให้คนที่สูดดมเกิดกำหนัด คุณนายปล่อยให้สองวัยรุ่นได้พูดคุยกัน สายตาที่ชายหนุ่มจ้องมองเธอนั้นเหมือนจะกลืนกินเข้าไปทั้งตัว!
“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ น้องแอริน”
“ค่ะ พี่คิม”
“พี่ว่าเราสองคนไปหาที่เงียบๆคุยกันดีกว่ามั้ย”
“จะดีหรอคะ”
“จะได้พูดคุยกันได้สะดวกมากขึ้นไง ไม่มีอะไรหรอก”
“….ก็ได้ค่ะ”
สายตาของหญิงสาวและชายหนุ่มจ้องมองกันเหมือนปลากัด ก่อนที่ร่างของทั้งสองจะค่อยๆหลบหลีกสายตาแขกในงานหายเข้าไปในสวนหย่อมหลังบ้านในยามราตรี