ครืด... ตึง!!
เสียงหินบดกันดังสนั่นหวั่นไหว พื้นดินหน้ารากไม้ที่พวกไคโตะซ่อนอยู่ยกตัวสูงขึ้น... ไม่สิ มันคือก้อนหินขนาดั์ที่กำลัง "ลุกขึ้นยืน" ต่างหาก!
หมอกหนาทึบแหวกออก เผยให้เห็นร่างมหึมาสูงกว่าตึกสามชั้น ร่างกายประกอบขึ้นจากหินแกรนิตสีเทาเข้ม มีตะไคร่น้ำเกาะเต็มตัว ดวงตาสีฟ้าเรืองแสงวูบวาบอยู่ภายใต้เกราะหินหนาเตอะ
“โกเลมผู้พิทักษ์ (Guardian Golem)...” เซ็ตสึนะกระซิบเสียงเครียด “เ้านี่มันหนังเหนียวยิ่งกว่าเหล็กกล้า ฟันแทงไม่เข้าแน่”
โกเลมหินคำรามเสียงต่ำเหมือนเสียงูเาถล่ม มันยกกำปั้นขนาดั์ขึ้นแล้วทุบลงมาที่โพรงไม้!
“หลบเร็ว!”
ทั้งสามคนะโฉีกตัวออกไปคนละทาง ตูม!!! โพรงไม้ที่เคยซ่อนตัวแหลกละเอียดเป็ผุยผงในพริบตา แรงสั่นะเืทำเอาไคโตะเซถลาล้มกลิ้ง
“โธ่เอ๊ย! ยิงสวนมันไปเลย!” ไคโตะตั้งหลักได้ ยกคทาขึ้นเล็ง “แอร์ แคนนอน! (Air Cannon)”
ปัง! ะุลมพุ่งเข้ากระแทกอกโกเลมเต็มๆ... แต่ผลลัพธ์คือ ศูนย์ มันแค่ทำฝุ่นฟุ้งกระจาย แต่ผิวหินของโกเลมไม่มีรอยขีดข่วนแม้แต่นิดเดียว
“บ้าน่า! แข็งชะมัด!” ไคโตะหน้าเสีย
“ถอยออกมาไคโตะ!” เซ็ตสึนะะโ เธอพุ่งเข้าไปฟันที่ข้อเท้าของโกเลมเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ เคร้ง! เสียงเหล็กปะทะหินดังสนั่น ดาบคาตานะเด้งกลับจนมือเธอชา “ชิ... แข็งอย่างกับเพชร”
โกเลมหันมาสนใจเซ็ตสึนะ มันเงื้อหมัดเตรียมตบแมลงวันที่น่ารำคาญ
ทันใดนั้น... เสียงเล็กๆ แหลมๆ ก็ะโแทรกขึ้นมา
“หยุดก่อน! อย่าเพิ่งบวกตรงๆ สิพวกบ้าพลัง!”
ยูนะที่แอบปีนขึ้นไปอยู่บนกิ่งไม้สูง ะโลงมาพลางขยับหูแมว ดุ๊กดิ๊ก ไปมาอย่างรวดเร็วเพื่อจับคลื่นเสียง
“เค้าได้ยินเสียง ‘แกนกลาง’ (Core) ของมัน! เสียงหึ่งๆ เหมือนผึ้งบิน... มันซ่อนอยู่ลึกเข้าไปในอกซ้าย 2 เมตร!”
“อกซ้ายเหรอ!?” ไคโตะเงยหน้ามอง “แต่เกราะหินตรงนั้นหนาเตอะเลยนะ เจาะไม่เข้าหรอก!”
“ฮึ! เื่นั้นปล่อยเป็หน้าที่ของ ‘สุดยอดพ่อค้าข่าว’ คนนี้เอง!”
ยูนะแสยะยิ้ม ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าใบั์ หยิบลูกบอลทรงกลมสีดำๆ ออกมา 2 ลูก
“จงรับไปซะ! ะเิยางมะตอยสูตรพิเศษ (Sticky Tar Bomb)!!”
ผัวะ! ผัวะ!
ลูกบอลกระแทกเข้าที่หน้าของโกเลมแล้วะเิออก กลายเป็ยางเหนียวหนืดสีดำปี๋ปิดตาทั้งสองข้างของมันจนมิด
“กรรรร!” โกเลมร้องลั่น พยายามเอามือเช็ดหน้า แต่ยิ่งเช็ดยางก็ยิ่งยืดติดมือ
“ยังไม่หมดนะ!” ยูนะล้วงของชิ้นต่อไปออกมา เป็ขวดแก้วบรรจุน้ำสีเขียวเรืองแสง “น้ำยากัดกร่อนเกราะ (Corrosive Acid) ราคา 500 เหรียญทอง... ปาไปล่ะนะ!”
เพล้ง!
ขวดน้ำยากระแทกเข้าที่ หน้าอกซ้าย ของโกเลมเป๊ะๆ น้ำยากัดกร่อนทำปฏิกิริยากับหินทันทีเกิดควันสีขาวฟุ้งโขมง หินแกรนิตที่แข็งแกร่งเริ่มเปื่อยยุ่ยและส่งเสียง ฉ่า...
“ไคโตะ! ตรงที่มีควัน! ยิงอัดเข้าไปตรงนั้นเลย!” ยูนะะโสั่ง
“เยี่ยมมากยัยเตี้ย!” ไคโตะตาเป็ประกาย โอกาสทองมาถึงแล้ว
เขารวบรวมสมาธิทั้งหมดไปที่ปลายคทา คราวนี้เขาไม่้าแรงกระแทกวงกว้าง... แต่้า “อำนาจการทะลุทะลวง”
‘บีบอัดให้เล็กที่สุด... หมุนวนให้เร็วและแหลมคมที่สุด... เหมือนปลายหอก’
เกลียวลมสีเขียวเข้มหมุนวนที่ปลายคทาจนเกิดเสียงหวีดหวิวบาดหู อากาศรอบๆ ถูกบีบอัดจนบิดเบี้ยว
“ท่าใหม่... สไปรัล แลนซ์! (Spiral Lance - หอกเกลียววายุ)”
ซูมมมม!
ลำแสงพายุหมุนเกลียวที่แหลมคมพุ่งออกจากคทา ตรงเข้าใส่จุดที่โดนน้ำยากัดกร่อนของยูนะ
ครืดดดดดด!
เสียงลมหมุนคว้านเข้าไปในเนื้อหินดังสนั่นหวั่นไหว เศษหินปลิวว่อน หอกแห่งสายลมเจาะทะลุเกราะชั้นนอกที่เปื่อยยุ่ย แล้วพุ่งลึกเข้าไปกระแทกแกนกลางภายในอย่างแม่นยำ
เปรี๊ยะ... เพล้ง!
เสียงเหมือนแก้วแตกดังมาจากข้างในร่างั์
แสงสีฟ้าในตาของโกเลมดับวูบลงทันที ร่างมหึมาหยุดชะงักค้างกลางอากาศ... ก่อนจะค่อยๆ เอียงวูบ
โครมมมม!
โกเลมหินล้มตึงลงกับพื้น ฝุ่นตลบไปทั่วป่า ร่างกายของมันเริ่มแตกสลายกลายเป็กองหินธรรมดา
“สำเร็จ!” ไคโตะชูมือร้องลั่น
ยูนะะโลงมาจากต้นไม้ แลนดิ้งลงบนหลังไคโตะอย่างสวยงาม (และหนักอึ้ง) “เห็นม้า! ถ้าไม่มีเค้า พวกนายคงโดนทับแบนแต๊ดแต๋ไปแล้ว!”
เซ็ตสึนะเดินเข้ามาเก็บดาบ เธอมองซากโกเลมแล้วพยักหน้าเบาๆ “น้ำยากัดกร่อนช่วยลดความแข็งของหิน... เป็แผนที่ไม่เลว”
“ใช่ม้า~” ยูนะยิ้มหน้าบาน ก่อนจะแบมือไปตรงหน้าไคโตะ
“เอ่อ... อะไรเหรอ?” ไคโตะงง
“ค่าของไงเล่า!” ยูนะทำแก้มป่อง “ะเิยางมะตอย 2 ลูก 200 เหรียญ, น้ำยากัดกร่อน 500 เหรียญ, ค่าบริการนำทาง 300 เหรียญ... รวมเป็ 1,000 เหรียญทองพอดี! จ่ายมาซะดีๆ!”
“หาาาาา!?” ไคโตะอ้าปากค้าง “แพงบรรลัยเลย! นี่เธอมาช่วยหรือมาปล้นเนี่ย!”
“ช่วยสิยะ! ของดีมันก็ต้องแพงสิ!”
“ไม่มีโว้ย! ตอนนี้ฉันถังแตก!”
“งั้นก็ติดหนี้ไว้ก่อน! ดอกเบี้ยร้อยละยี่สิบต่อวัน!”
“ขูดเืขูดเนื้อเกินไปแล้ว!”
เซ็ตสึนะมองดูไคโตะกับยูนะเถียงกันพลางถอนหายใจ แต่ที่มุมปากกลับมีรอยยิ้มจางๆ
...ดูเหมือนการเดินทางครั้งนี้จะหนวกหูขึ้นเยอะเลยแฮะ...