เรือนกาญจนา

ผ่องศรีกังวลว่าคิริวจะไปที่สวนต้นว่านซับแร่ เธอจึงรีบวิ่งไปที่นั่นเพื่อตามหาคิริว แต่ทว่าหายังไงก็หาไม่เจอ เธอกำลังจะเดินกลับเข้าไปค้นหาภายในบ้าน แต่แม่บ้านรีบเดินมาดักหน้าเธอไว้

“ตามหาแมวเธออยู่ล่ะสิ” แม่บ้านกล่าวอย่างรู้ทัน

“ใช่ค่ะ คุณอิ่มจันทร์”

“รีบไปเร็วเข้า มันอยู่ที่หน้าโรงจอดรถ คนสวนอุ้มมันไว้ให้แล้ว” แม่บ้านกล่าว

ผ่องศรีรีบเดินกึ่งวิ่งไปที่จุดหมาย ในใจคิดว่า “นี่คิริวก่อเรื่องอะไรอีกหรือเปล่านะ”

เมื่อมาถึง ทรรศนัยก็ว่าทันที “มาได้ซะทีนะ ผ่องศรี”

ผ่องศรีมองเห็นคนสวนอุ้มคิริว ในขณะที่คุณอันน่ากำลังยืนเกาะแขนคุณทรรศนัยอยู่ไม่ห่าง

“มีอะไรหรือเปล่าคะ คุณทรรศ” ผ่องศรีรีบถาม

“ฉันอุตส่าห์ให้โอกาสเธอให้ดูแลแมวตัวเองดีๆ อย่าปล่อยให้มันเพ่นพ่าน ดูสิ เห็นมั้ยว่ามันทำร้ายหนูแฮมสเตอร์ของคุณน้าศรีพรรณ” ทรรศนัยชี้ไปที่ศพหนู

“ใช่ ฉันเห็นมันคาบซากหนูมาที่โรงจอดรถพอดี” อันน่ารีบพูด

ผ่องศรีหมดปัญญาแก้ตัว เลยเดินไปรับตัวคิริวมาอุ้มไว้และกล่าวว่า “หนูขอโทษแทนคิริวด้วยค่ะ”

“ฉันถือว่าให้โอกาสเธอแล้ว เธอพาแมวออกไปจากบ้านหลังนี้เถอะ” ทรรศนัยหมดความอดทน

“ค่ะ หนูจะรีบเก็บข้าวของออกไปเดี๋ยวนี้” ผ่องศรีจำต้องออกไปจากบ้านหลังนี้ เธอยอมรับว่าตัวเองคุมคิริวไม่ได้จริงๆ

“บอกเลขที่บัญชีกับแม่บ้าน เดี๋ยวฉันจะโอนเงินเดือนให้” ทรรศนัยสั่ง

“ไม่เป็นไรค่ะ คุณรัตน์จะจัดการเรื่องนี้เอง” ผ่องศรีกล่าว

“งั้นก็แล้วไป” สักพักทรรศนัยก็มองเห็นรัตน์วิ่งมาหา

รัตน์ที่วิ่งมาทีหลัง พอมาถึงก็รีบถามทันที “มีอะไรเกิดขึ้นงั้นหรอคะพี่ทรรศ”

“พี่ไล่ผ่องศรีออกแล้ว” ทรรศนัยกล่าวโดยไม่สนใจใคร

“เธอทำผิดอะไรงั้นหรอคะ” รัตน์สงสัย

“รัตน์เองก็รู้นี่ว่าอาศรีพรรณเลี้ยงหนูแฮมสเตอร์อยู่ ผ่องศรีสับเพร่าปล่อยแมวออกมาเพ่นพ่าน มันก็เลยเข้าไปทำร้ายหนูจนหนูตายแบบนี้ พี่ยอมรับนะว่าผ่องศรีทำงานดี แต่เธอออกห่างจากแมวตัวเองไม่ได้แบบนี้อีกทั้งยังคุมมันไม่ได้ ดังนั้นผ่องศรีก็อยู่ที่นี่ไม่ได้” ทรรศนัยกล่าว

“แต่ว่า…” รัตน์กำลังจะแย้ง แต่ผ่องศรีพูดแทรก

“ไม่เป็นไรค่ะ นั่นเป็นความผิดของหนูจริงๆ” ผ่องศรีไม่อยากให้เพื่อนโต้เถียงแทน

ผ่องศรีไม่อยากฟังอะไรต่อ เลยอุ้มคิริวกลับไปที่ห้อง ในขณะที่อันน่าก็เดินควงทรรศนัยเข้าไปในบ้าน

รัตน์อยากรู้เหตุการณ์ทั้งหมด ก็เลยแอบไปดูกล้องวงจรปิดว่าเกิดอะไรขึ้น

1 ชั่วโมงต่อมา

รัตน์รีบเดินมุ่งหน้าไปที่ห้องพักสาวใช้ทันที พอเข้าไปในห้องก็รีบพูด

“เธอไม่ต้องออกไปไหนแล้วนะ” รัตน์กล่าว

“ทำไมล่ะ” ผ่องศรีสงสัย แต่ก็ยังไม่หยุดพับเสื้อผ้าใส่กระเป๋า

“ฉันดูกล้องวงจรปิดแล้ว หนูแฮมสเตอร์ไม่ได้ตายเพราะคิริว แต่ตายเพราะคนขับรถของอันน่าใช้ประแจอันใหญ่ตีมันจนตาย ซึ่งมันเป็นคำสั่งของอันน่า พออันน่ามองตัวหนูดูดีๆ เห็นว่ามันเป็นหนูแฮมสเตอร์ของคุณน้าศรีพรรณ เธอก็เลยโยนความผิดให้คิริว ซึ่งคิริวก็ดันไปนั่งอยู่แถวนั้นพอดี มันนั่งมองรังนกที่อยู่บนต้นไม้น่ะ ดังนั้นฉันจะเอาหลักฐานไปให้พี่ทรรศดู” รัตน์อธิบาย

“ช้าก่อนรัตน์ ถ้าทำเช่นนั้น เขาก็รู้หมดสิว่าเธอติดตั้งกล้องวงจรปิด” ผ่องศรีกล่าวเตือน

“เออใช่ จริงด้วย” รัตน์เพิ่งนึกได้

“ไม่เป็นไรหรอกรัตน์ ฉันคิดว่าฉันสืบได้มากพอแล้ว ต่อไปฉันจะกลับไปสถาบันเพื่อวิจัยต้นว่านซับแร่ต่อ ส่วนเรื่องตัวผู้ร้ายคงต้องขอให้พี่คมสันช่วยนะรัตน์” ผ่องศรีรู้ตัวดีว่าตัวเองคงสืบอะไรได้ไม่มาก

“ก็ได้ งั้นฉันช่วยเก็บของก็แล้วกัน” รัตน์ไม่อาจรั้ง

แม่บ้านและสาวใช้คนอื่นเข้ามาช่วยยกกระเป๋าเสื้อผ้าออกจากห้องพักของผ่องศรี เพราะยังไงก็เคยเป็นเพื่อนร่วมงานกันมาก่อน

“ขอบคุณมากนะคะ ที่ช่วยดูแลหนูมาตลอด แม้จะอยู่ไม่ถึงเดือนก็ตาม” ผ่องศรีไหว้ขอบคุณแม่บ้านอิ่มจันทร์

“หนูทำงานดีนะ ผ่องศรี เสียอย่างเดียวคือเรื่องแมว หนูน่าจะฝากคนอื่นเลี้ยงไปก่อน” แม่บ้านแอบเสียดาย

“หนูไม่มีญาติในกรุงเทพฯ เลยค่ะ ไม่เป็นไรหรอกค่ะ คุณรัตน์ช่วยหางานให้แล้ว” ผ่องศรีมองไปที่รัตน์ พร้อมกับขยิบตาให้

“ห๊า อ้อ ใช่ ฉันฝากงานให้ผ่องศรีแล้ว ทุกคนไม่ต้องเป็นห่วง” รัตน์พูดเออ ออ

ทรรศนัยเฝ้ามองดูแต่ไกล เขามองเห็นผ่องศรีขึ้นไปบนรถของรัตน์ และคิดในใจ “ต้องโทษที่เธอเลี้ยงแมวนะ ผ่องศรี”

****************************

ตกดึก ณ ห้องนอนของทรรศนัย

แม้ทรรศนัยจะสงสารสาวใช้ที่เพิ่งทำงานได้ไม่นาน แต่เขาก็รู้สึกโล่งใจอย่างประหลาดที่ในบ้านไม่มีแมวอีกแล้ว แล้วเขาก็นอนหลับไป

สักพักทรรศนัยก็ตื่นขึ้นมา พบว่าตนอยู่ภายในบ้านหลังหนึ่ง เมื่อมองไปรอบๆ ก็พบว่า มันไม่ใช่ห้องนอนของตนเอง เขาคิดในใจว่า “ที่นี่ที่ไหน หรือว่าจะฝันไป”

“เปล่าค่ะ คุณไม่ได้ฝัน และที่นี่ก็คือ เรือนกาญจนา”

“ทำไมผมถึงอยู่ที่นี่ได้ล่ะครับ และคุณเป็นใคร เหตุใดถึงล่วงรู้ความคิดของผม” ทรรศนัยประหลาดใจที่เห็นสาวแปลกหน้าปรากฎตัว

“ฉันคือ อุไรค่ะ….