มหาศึกแห่งจักรวาล

ทางเดินด้านหน้าทอดยาวเข้าไปในความมืด

นัทเดินอยู่ด้านหน้า

มือขวาถือดาบ

มือซ้ายถือปืน

มาร์โกเดินอยู่ข้าง ๆ

ด้านหลังคือกลุ่มคนทั้งสิบที่กำลังเคลื่อนตัวอย่างระมัดระวัง

ไม่มีใครพูดมากนัก

หลังจากผ่านเหตุการณ์ทั้งหมดมา ทุกคนเริ่มเข้าใจแล้วว่า...

ที่นี่ไม่ใช่ถ้ำธรรมดา

และไม่ใช่สถานที่ที่สามารถเดินตามแผนที่แล้วกลับออกไปได้

เสียงฝีเท้าดังสะท้อนอยู่ในทางเดิน

กึก...

กึก...

กึก...

นัทเดินไปได้พักหนึ่งก่อนหยุด

มาร์โกถาม

“มีอะไร?”

“ทางเปลี่ยน”

มาร์โกมองไปข้างหน้า

“รู้ได้ยังไง?”

นัทชี้พื้น

“พื้นเอียง”

มาร์โกมอง

เงียบไปครู่หนึ่ง

“จริงด้วย”

นักล่าคนหนึ่งจากด้านหลังถาม

“แค่พื้นเอียงก็รู้ว่าทางเปลี่ยน?”

นัทตอบ

“ไม่รู้”

“...”

“ผมแค่รู้สึก”

มาร์โกพยักหน้า

“แปลเป็นภาษาปกติคือ ไม่รู้เหมือนกัน”

นัทหันไปมองพี่ชาย

“พี่ช่วยทำลายความน่าเชื่อถือผมทำไม?”

“ฉันช่วย”

“ไม่เห็นเหมือนช่วย”

“ก็อย่างน้อยนายไม่ต้องรับผิดชอบถ้าพาเราหลง”

นัทเงียบ

ชายที่เดินอยู่ด้านหลังหลุดหัวเราะ

แม้จะเป็นเพียงเสียงสั้น ๆ

แต่ก็ช่วยให้บรรยากาศที่หนักอึ้งคลายลงเล็กน้อย

แล้วทุกคนก็เดินต่อ

ไม่นานนัก

ทางเดินเริ่มกว้างขึ้น

กำแพงหินสองด้านค่อย ๆ แยกออก

เสียงลมดังขึ้นจากด้านหน้า

วูม...

นัทหยุด

มาร์โกมองไปข้างหน้า

“กว้างขึ้น”

นักล่าโล่เดินเข้ามา

“ห้อง?”

นัทพยักหน้า

“น่าจะ”

ทั้งสิบคนค่อย ๆ เดินออกจากทางเดิน

และทันทีที่ก้าวพ้นออกมา...

ทุกคนหยุดพร้อมกัน

เบื้องหน้าคือห้องขนาดมหึมา

เพดานสูงจนแสงจากคบไฟของพวกเขาส่องไม่ถึง

กำแพงทั้งสี่ด้านเต็มไปด้วยร่องรอยขีดข่วน

พื้นหินมีรอยแตกจำนวนมาก

บางจุดมีรอยเลือดเก่าแห้งติดอยู่

และสิ่งที่ทำให้ทุกคนเงียบ...

คือ

ไม่มีทางเดินอื่น

มีเพียงห้องนี้

กับประตูขนาดใหญ่ตรงอีกฝั่ง

นัทมองไปรอบ ๆ

“ถึงแล้ว”

มาร์โกพยักหน้า

“น่าจะเป็นห้องสุดท้าย”

หนึ่งในสมาชิกทีมสำรวจเดินเข้ามา

“ตามบันทึกที่พวกเราเจอ...”

เขาหยุด

“สถานที่แบบนี้ไม่ควรมีอยู่ในแผนที่”

มาร์โกมองประตูด้านหน้า

“ที่นี่ก็ไม่ควรมี”

นักล่าคนหนึ่งเดินไปดูผนัง

“มีรอยอาวุธ”

เขาใช้นิ้วแตะรอยลึกบนหิน

“เก่ามาก”

นัทเดินไปอีกด้าน

บนพื้นมีเศษโลหะ

ชิ้นส่วนเกราะ

และอาวุธที่แตกหัก

เขาหยิบดาบหักขึ้นมาดู

ใบดาบแตกตั้งแต่ช่วงกลาง

ไม่ใช่เพียงรอยบิ่น

แต่เหมือนถูกแรงมหาศาลฟาดจนหัก

นัทวางมันลง

มาร์โกมอง

“คิดอะไร?”

“คนที่เคยมาที่นี่...”

นัทมองรอยบนพื้น

“คงไม่ได้กลับออกไปง่าย ๆ”

มาร์โกไม่ตอบ

เพราะตรงพื้นใกล้ ๆ กันนั้นมีสิ่งหนึ่งที่ทำให้เขาหยุด

รอยเลือด

ไม่ใช่เลือดสีดำของตัวที่มองไม่เห็น

แต่เป็นเลือดมนุษย์

เก่า

แห้ง

และมีจำนวนมาก

นักล่าโล่มองรอบ ๆ

“นี่คือห้องบอสหรือเปล่า?”

ไม่มีใครตอบ

ทันใดนั้น...

ครืด...

เสียงประตูด้านหน้าดังขึ้น

ทุกคนหันไปพร้อมกัน

ประตูหินขนาดใหญ่เริ่มเปิดออก

ช้า ๆ

ครืดดดด...

เสียงหินเสียดสีกับพื้นดังสะท้อนไปทั่วห้อง

นัทเล็งปืน

มาร์โกก้าวออกด้านข้าง

นักล่าโล่ยกโล่ขึ้น

นักล่าหมัดปราณไฟกำหมัด

เปลวไฟลุกขึ้น

ประตูเปิดจนสุด

แต่ด้านหลัง...

ไม่มีอะไร

เป็นเพียงความมืด

นัทหรี่ตา

“ไม่มีอะไร”

มาร์โกตอบ

“แปลก”

“ทำไม?”

“เพราะมันเปิดเอง”

“แล้ว?”

“ถ้าเป็นฉัน ฉันคงไม่เปิดประตูให้คนอื่นเข้ามาง่าย ๆ”

นัทพยักหน้า

“จริง”

นักล่าคนหนึ่งถาม

“แล้วเราจะเข้าไหม?”

มาร์โกยังไม่ทันตอบ

เสียงดังขึ้นจากด้านบน

ตึง!

ฝุ่นจำนวนมากร่วงลงมา

ทุกคนเงยหน้าพร้อมกัน

ตึง!

เสียงอีกครั้ง

แต่คราวนี้...

พื้นห้องสั่น

นัทลดปืนลงเล็กน้อย

“ไม่ใช่ด้านบน”

มาร์โกมองพื้น

“ใต้เรา”

ตูม!

พื้นตรงกลางห้องระเบิดออก

เศษหินกระเด็นไปทั่ว

นักล่าโล่รีบยกโล่ป้องกัน

เคร้ง! เคร้ง!

เศษหินกระแทกโล่

คนเจ็บถูกดันถอยหลัง

นัทคว้าคนหนึ่งเอาไว้

“ระวัง!”

จากหลุมตรงกลางห้อง...

บางอย่างกำลังลุกขึ้น

ช้า ๆ

ก้อนหินขนาดใหญ่ร่วงจากร่างของมัน

ตึง...

ตึง...

ร่างสูงใหญ่ค่อย ๆ ยืนขึ้น

เกือบสูงเท่ากับกำแพงด้านหนึ่ง

ร่างของมันดูคล้ายมนุษย์

แต่ถูกห่อหุ้มด้วยเกราะหินสีดำ

แขนข้างหนึ่งถืออาวุธขนาดใหญ่คล้ายดาบผสมค้อน

อีกข้างมีเกราะหนา

บริเวณหน้าไม่มีดวงตาให้เห็นชัดเจน

มีเพียงรอยแสงสีแดงสองจุด

และตรงกลางหน้าอก...

มีแกนสีดำฝังอยู่

ตุบ

แสงในแกนกระพริบ

ตุบ

พื้นห้องสั่นตามจังหวะ

นัทมองมัน

“ตัวใหญ่”

มาร์โกพยักหน้า

“ใหญ่จริง”

นักล่าคนหนึ่งกลืนน้ำลาย

“นี่มัน...”

นัทตอบ

“บอส”

ไม่มีใครหัวเราะ

ไม่มีใครปฏิเสธ

เพราะสิ่งที่อยู่ตรงหน้าพวกเขาไม่เหมือนมอนสเตอร์ที่เคยเจอ

มันไม่ได้คำราม

ไม่ได้พุ่งเข้าหา

เพียงยืนอยู่ตรงนั้น

เหมือนกำลังรอ

มาร์โกมองแกนบนหน้าอก

“เห็นตรงนั้นไหม?”

นัทพยักหน้า

“เห็น”

“อาจเป็นจุดอ่อน”

“อาจ”

“ลองดู”

นัทกระชับปืน

“ครับ”

เขายกปืนขึ้น

เล็งตรงไปที่แกน

ปัง!

กระสุนพุ่งออกไป

กระแทกหน้าอกของบอส

เคร้ง!

กระสุนกระเด็น

ไม่สามารถทะลุเข้าไปได้

นัทมองปืน

“ไม่เข้า”

มาร์โกพยักหน้า

“งั้นคงต้องเข้าใกล้”

บอสขยับ

ตึง...

หนึ่งก้าว

พื้นสั่น

อีกก้าว

ตึง!

นักล่าโล่ตั้งท่า

“มันมาแล้ว!”

บอสยกอาวุธขึ้น

แล้วฟาดลง

ตูมมม!

พื้นหินแตก

นักล่าโล่รับการโจมตีเต็มแรง

เคร้งงง!

ร่างของเขาถูกผลักถอยไปหลายเมตร

รองเท้าครูดพื้นจนเกิดรอยยาว

“อึก!”

นัทเบิกตาเล็กน้อย

“แรงมาก”

นักล่าโล่กัดฟัน

“ขอบคุณที่บอก!”

“ผมไม่ได้ชม”

“ฉันรู้!”

มาร์โกหายเข้าเงาทันที

เงาแฝงร่าง

ร่างของเขาปรากฏด้านหลังบอส

มีดคู่ฟันลง

ฉัวะ!

ประกายไฟกระเด็นจากเกราะหิน

มาร์โกชะงัก

“แข็งเกินไป”

บอสหันกลับ

แม้ไม่มีดวงตา

แต่มันรู้ตำแหน่งของมาร์โก

อาวุธยักษ์ฟาดสวน

มาร์โกหายเข้าเงา

ตูม!

พื้นแตก

มาร์โกปรากฏออกมาอีกด้าน

“มันตามตำแหน่งเงาได้!”

นัทตะโกน

“พี่!”

“รู้แล้ว!”

นัทเหนี่ยวไกอีกครั้ง

ปัง!

คราวนี้กระสุนไม่ได้ยิงใส่แกน

แต่ยิงใส่พื้นด้านหน้าบอส

ปัง!

ฝุ่นหินระเบิดขึ้น

บอสชะงักไปชั่วขณะ

นัทวิ่งเข้าไป

ดาบในมือขวาฟันเข้าที่ข้อต่อ

ฉัวะ!

เกิดรอยเล็ก ๆ บนเกราะ

นัทถอย

“ฟันเข้า!”

มาร์โกมอง

“ตรงไหน?”

“ขาซ้าย!”

นักล่าหมัดปราณไฟพุ่งเข้าไป

หมัดของเขาลุกด้วยเปลวไฟ

หมัดปราณเพลิง!

ตูม!

หมัดกระแทกเข้าจุดเดียวกับที่นัทฟัน

เกราะหินแตกออก

บอสคำรามเป็นครั้งแรก

กรรรรร!

เสียงดังจนฝุ่นบนเพดานร่วงลงมา

นักล่าหมัดไฟถอย

“มันเจ็บ!”

นัทพยักหน้า

“ดี”

มาร์โกยิ้ม

“เริ่มมีหวังแล้ว”

แต่ในวินาทีนั้น...

แกนสีดำบนหน้าอกของบอสสว่างขึ้น

วูม!

กำแพงรอบห้องขยับ

ทุกคนชะงัก

ครืดดดด!

กำแพงด้านซ้ายเคลื่อนออก

กำแพงด้านขวาเลื่อนเข้ามา

พื้นบางส่วนยกขึ้น

ห้องทั้งห้องกำลังเปลี่ยนรูปร่าง

นัทมองรอบตัว

“มันควบคุมห้องได้”

มาร์โกพยักหน้า

“ไม่ใช่แค่ห้อง”

เขามองประตูด้านหลัง

“เขาวงกตทั้งชั้น”

บอสยกอาวุธขึ้นอีกครั้ง

และคราวนี้...

พื้นใต้เท้าของนัทแยกออก

“นัท!”

มาร์โกตะโกน

นัทกระโดดข้ามรอยแยก

ตูม!

อาวุธของบอสฟาดผ่านจุดที่เขายืนอยู่เมื่อครู่

นัทลงพื้น

ดาบยังอยู่ในมือ

ปืนยังอยู่ในมือซ้าย

เขาหันไปมองพี่ชาย

“ผมว่าเราเจอปัญหาแล้ว”

มาร์โกตอบ

“ฉันก็คิดแบบนั้น”

บอสคำราม

กำแพงเริ่มเคลื่อนตัวเร็วขึ้น

และการต่อสู้ที่แท้จริง...

เพิ่งเริ่มต้น