แต่แล้วพอไปถึงบ้านร้าง ซานชิงก็พบว่า อสูรค้างคาวกำลังจะใช้ค้อนขนาดใหญ่ทุบไปที่อสูรหมาป่าที่กลายเป็หิน
“หยุดนะพวกเ้าจะทำอะไรน่ะ” ซานชิงะโห้าม
“ข้าผิดหวังในตัวเ้าจริงๆซานชิง ทำไมเ้าไม่ฆ่าเฉียนว่านให้ตาย เ้ารักมันมากใช่มั้ย ถึงทำเพียงสะกดมันและสาปให้มันกลายเป็หินแบบนี้”เ้าสำนักเจียงกู่ตั้งใจจะมาดูศพของอสูรหมาป่า แต่กลับมาเห็นอสูรที่กลายเป็หิน
“กลับตัวกลับใจเถอะท่านเ้าสำนักอย่าถลำลึกไปกว่านี้อีกเลย ข้ายังเคารพท่านเสมอนะเ้าคะ” ซานชิงพยายามกล่อม
“ข้า้าใจของเ้า หาใช่ความเคารพนับถือของเ้าไม่ข้าเห็นเ้าก่อนมันเสียอีก ทำไมเ้าไม่รักข้า” เจียงกู่รู้สึกเจ็บใจ
“เื่ความรักมันบังคับกันไม่ได้นะเ้าคะ”ซานชิงรู้ดีแก่ใจ แต่ต้องแกล้งทำเป็ไม่รู้ความรู้สึกของเ้าสำนัก
“ในเมื่อข้าไม่ได้เ้าคนอื่นก็อย่าหวัง” เ้าสำนักเจียงกู่เจ็บแค้นเลยว่า “อสูรค้างคาวจัดการมัน”
“ท่านจะทำอะไร” ซานชิงใที่เห็นอสูรค้างคาวกำลังจะง้างค้อน
ซานชิงรีบยิงธนูปราบมารใส่ทำให้อสูรค้างคาวต้องบินหลบทันควัน
ซานชิงเห็นโอกาส จึงรีบวิ่งเอาตัวเข้าไปขวางเพื่อไม่ให้ใครมาทำอันตรายเฉียนว่านได้”
“หลีกไปซานชิง” เ้าสำนักกล่าว
“ท่านฆ่าคนมามากแล้วนะท่านไม่กลัวฟ้าดินลงโทษหรืออย่างไร” ซานชิงกล่าว
“ฟ้าหรือจะสู้คนกำหนดการที่ข้าสามารถยืนมาถึงจุดนี้ได้ ข้าต้องสู้ด้วยตัวเองทั้งนั้น” เ้าสำนักรู้สึกภูมิใจในตัวเอง
“ท่านฆ่าศิษย์พี่คนอื่นๆเพื่อให้ตนได้เป็ใหญ่ใช่หรือไม่ ถึงว่า พวกศิษย์พี่ถึงตายไปอย่างปริศนาเพราะท่านนี่เอง” ซานชิงเริ่มเดาเื่ออก
“อาจารย์ไม่เคยมองเห็นข้าเลยท่านมักสนับสนุนคนอื่นเสมอ ถ้าข้าไม่ทำ ข้าจะได้เป็เ้าสำนักอย่างนั้นหรือ”เ้าสำนักกล่าว
“และท่านยังดูดลมปราณลูกศิษย์และลูกพรรคของตัวเองอีกจิตใจท่านทำด้วยอะไร” ซานชิงคิดว่าเจียงกู่นั้นเกินเยียวยา
“ในเมื่อเ้าไม่อ่อนข้อให้ข้าข้าคงต้องดูดลมปราณเ้า รับรองว่าข้าจะสร้างตัวเองให้ยิ่งใหญ่ได้เป็เ้ายุทธจักรให้ิญญาของเ้าดู”เ้าสำนักกล่าว
“อย่าหวังเลย” ซานชิงชักกระบี่
เหรินซวงผู้ภักดีเลยอาสาเข้าต่อสู้กับซานชิง
นักปราบอสูรมือฉกาจทั้งสองต่อสู้กันเองเสียงกระบี่กระทบกันดังสนั่น แต่เพราะซานชิงมีวิชาปราบมารประจำตระกูลทำให้นางมีฝีมือเหนือกว่าเหรินซวง นางใช้ฝ่ามือปราบมารซัดใส่เหรินซวงด้วยความแค้น
เหรินซวงกระเด็นจนหลังติดผนังบ้านร้างและกระอักเื ตอนนี้อวัยวะภายในของนางบอบช้ำจนอสูรปรสิตไม่อาจอยู่ในร่างนี้ได้อีกต่อไป
เหรินซวงรู้ตัวดีว่านางกำลังจะตายก่อนที่เหรินซวงจะลาโลกนี้ไป นางได้ทำการปลดปล่อยอสูรความฝันซึ่งเป็อสูรผู้พิทักษ์ของนางและสารภาพรัก “ข้ารักท่านนะ พี่เจียงกู่หากชาติหน้ามีจริง ข้าขอเกิดเป็คนรักของท่าน ลาก่อน”
สักพักหนอนปรสิตก็ออกมาจากปากของเหรินซวงและพยายามกระโจนเข้าใส่ซานชิง
ซานชิงรอตั้งรับอยู่แล้วนางหวังกำจัดหนอนปรสิตระหว่างย้ายร่าง จึงเล็งธนูใส่ทำให้หนอนถูกปักและสลายหายไปทันที
“เ้าเก่งมากสมกับที่ข้าปั้นมากับมือ” เ้าสำนักเจียงกู่กล่าว
“ข้าจะแก้แค้นให้กับทุกคน” ซานชิงกำลังเ้าจู่โจมท่านเ้าสำนักเจียงกู่ แต่ก็ต้องชะงัก
“ช้าก่อนซานชิงถ้าไม่อยากให้จูหลินตาย ยอมจำนนเสียเถิด”อสูรความฝันหยิบกระบี่ของเหรินซวงจ่อไปที่คอของจูหลินที่กำลังนอนหลับไม่ได้สติโดยมีอสูรค้างคาวจับประคองจูหลินไว้
“ปล่อยจูหลินอย่าทำอะไรนาง” ซานชิงกล่าว
“ข้าไม่ทำอันตรายนางก็ได้ขอเพียงเ้าทำลายอสูรหมาป่าต่อหน้าข้า” เจียงกู่กล่าว
“ข้าทำไม่ได้” ซานชิงไม่อยากผิดซ้ำสอง
“คิดดูดีๆเ้าเลือกได้เพียงชีวิตเดียว” เจียงกู่กล่าว
ซานชิงประเมินสถานการณ์นางคิดว่าไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นผลสุดท้ายตัวนางก็จะถูกเ้าสำนักเจียงกู่ดูดลมปราณอยู่ดี เพื่อไม่ให้เจียงกู่มีพลังมหาศาลนางจึงตัดสินใจบางอย่าง
“ได้ข้ายอมแล้ว ขอข้าตั้งสมาธิก่อน” ซานชิงแกล้งอ่อนข้อ
“อย่าเล่นตุกติกก็แล้วกัน”เจียงกู่กล่าว
ซานชิงหลับตาตั้งสมาธิพยายามสื่อจิตไปที่เฉียนว่านและกล่าวว่า “ข้าขอโทษนะเฉียนว่านที่ข้าไม่ยอมเชื่อเ้าและยังทำร้ายเ้าอีกต่อไปนี้ข้าจะปลดปล่อยเ้าไปและมอบพลังให้เ้าทั้งหมด หากมนตร์เสื่อมคลายแล้วเ้าจงช่วยจูหลินให้จงได้ ข้ารักเ้านะเฉียนว่าน ลาก่อนตลอดกาล”
ซานชิงมีน้ำตาคลอ นางเล็งธนูไปที่เฉียนว่านพร้อมกับท่องคาถาบางอย่าง ซานชิงยิงไปที่ปลอกคอของเฉียนว่าน จนมันสลายหายไปเป็การปลดปล่อยอสูรหมาป่าให้เป็อิสระ อีกทั้งยังมอบพลังทั้งหมดให้กับอสูรอันเป็ที่รักเพื่อป้องกันไม่ให้เจียงกู่ดูดลมปราณของนางได้ และแล้วซานชิงก็หงายหลังเมื่อพลังหมด
เมื่อมนตร์สะกดเสื่อมคลาย เฉียนว่านคืนสภาพเดิมและรีบแว๊บไปรับตัวคนรักป้องกันไม่ให้นางหัวฟาดพื้น “เ้าทำแบบนี้ทำไมซานชิงทำใจดีๆไว้ ข้าจะพาเ้าไปรักษาตัว”
ซานชิงไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะพูดกล่าวใดๆนางทำได้เพียงยิ้มแล้วสลบไป
“บัดซบเ้าทรยศข้าอีกแล้วซานชิง” เจียงกู่โมโห
“เ้าต่างหากที่ทรยศทุกคนตายซะเถอะ” เฉียนว่านจับดาบเข้าโจมตี
“เ้าอย่าลืมสิยังมีจูหลินอีกคน หรือเ้าอยากให้นางตาย” อสูรความฝันกล่าว
“นี่เ้า” เฉียนว่านชะงัก เพราะเขาต้องปกป้องเพื่อนของคนรักด้วย
“555 ซานชิงหมดพลังซะขนาดนั้นอีกไม่นานนางก็ตาย ตอนนี้พวกข้าไปล่ะ” เจียงกู่หัวเราะเยาะ
“ไม่! ข้าจะฆ่าเ้า” เฉียนว่านกำลังจะตามไป แต่ไม่ทัน
แต่แล้วเจียงกู่และเหล่าอสูรได้พาตัวจูหลินที่ยังคงนิทราอยู่แว๊บหายไปโดยฉับพลัน
เฉียนว่านอยากจะติดตามไปช่วยจูหลินแต่เขาต้องรีบพาตัวซานชิงไปพบท่านแม่ เพื่อรักษานาง
อสูรหมาป่าแบกตัวซานชิงะโเดินทางโดยไวจนกระทั่งเขาเห็นม้าขาวโดยบังเอิญ
12K
