ติ๊ง
เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นในหัว...
[ระยะเวลาเชื่อมต่อ: 07:59:59]
[ตอนนี้เวลา 19:00 น. ของวันที่ 26 มกราคม]
ตัวเลขนับถอยหลังสีฟ้าเรืองรองปรากฏขึ้นในม่านตา... มันคือเส้นชีวิตของเขา
อคินลืมตาขึ้นสู่ความมืด กะพริบตาขับไล่ความว่างเปล่าที่เพิ่งจากมา
เขาไม่ได้ตื่นจากการนอนหลับ... มันคือการ 'ถูกเรียก' กลับมาจากสภาวะที่ไร้ตัวตน
กลิ่นแรกที่ปะทะจมูกคือกลิ่นใบไม้แห้ง กลิ่นดิน และกลิ่นสาบจางๆ ... กลิ่นของสิ่งมีชีวิต
เขากำลังนอนอยู่ในรังนกขนาดมหึมาบนยอดต้นโพธิ์
กิ่งก้านที่สอดประสานกันอย่างหยาบๆ ถูกปูรองด้วยใบไม้แห้งและ... ผ้าห่มบางๆ ที่เขาเพิ่งหามาได้เมื่อคืนก่อน
มันอุ่น... และให้ความรู้สึกเหมือน 'บ้าน' มากกว่าดาดฟ้าคอนกรีตเย็นเยียบที่เขาตื่นขึ้นมาครั้งแรก
ข้างตัวเขา ร่างสองร่างขดตัวนิ่ง
ขนของแมวลายสลิดและแมวสามสีกระเพื่อมขึ้นลงเป็จังหวะสม่ำเสมอ... เพื่อนร่วมทีมปาร์ตี้ใหม่ของเขา
อคินขยับตัวลุกขึ้น... กล้ามเนื้อทั่วร่างตื่นตัวในทันที ไม่มีอาการปวดเมื่อยหรือขัดยอกใดๆ ร่างกายนี้พร้อมใช้งานเสมอในวินาทีที่เขาตื่น
สายตาของเขา... ที่ดูเหมือนจะมองเห็นในความมืดได้ชัดเจนกว่ามนุษย์ทั่วไป... เหลือบไปเห็นราวตากเนื้อที่เขาทำไว้
เนื้อหนูั์ที่ห้อยตากแห้งไว้เมื่อคืน...
บัดนี้มันหายไปเกือบครึ่ง เหลือเพียงเศษหนังที่ถูกแทะทิ้งไว้อย่างน่าเกลียด
"พวกนายแอบกินสินะ..."
เขาพึมพำ พลางหันไปมองร่างเล็กๆ สองร่างที่ยังคงแสร้งทำเป็หลับตาพริ้ม
หูของแมวสามสีขยับกระดิกเล็กน้อย
อคินคาดว่าตัวเองจะโกรธ... เสบียงอาหารคือสิ่งที่สำคัญที่สุดในโลกแบบนี้
แต่เขากลับพบว่าตัวเองกำลังกลั้นขำ
"ปาร์ตี้นักล่าราตรีอะไรกัน"
เขาส่ายหัว
"แค่เพื่อนร่วมบ้านจะกละชัดๆ"
บางที... การมีเพื่อนร่วมทางจะกละ ก็ยังดีกว่าการต้องอยู่ลำพัง
เขาต้องแข็งแกร่งขึ้น... ไม่ใช่แค่เพื่อตัวเอง แต่เพื่อปาร์ตี้นี้... และเพื่อเป้าหมายที่แท้จริงของเขา...
'แต้ม...'
เขาคิดในใจ
'ฉันต้องหา แต้ม ให้เจอ'
ความคิดนั้นกระตุ้นให้เขาต้องเคลื่อนไหว
อคินค่อยๆ เคลื่อนตัวไปที่ขอบรัง...
ร่างกายของเขาย่อต่ำลงโดยอัตโนมัติ เคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบจนน่าประหลาด
เขาหยุดนิ่ง สอดส่องพื้นที่เบื้องล่าง
ความเงียบ...
ไม่ใช่ความเงียบสงบ แต่เป็ความเงียบที่กดทับ... ความเงียบของโลกที่ตายไปแล้ว
เขาเงี่ยหูฟัง... ประสาทการได้ยินของเขาราวกับถูกขยายให้คมชัดขึ้น...
ไม่มีเสียงคำรามของออร์ค ไม่มีเสียงฝีเท้าลากพื้นของซอมบี้... มีเพียงเสียงลมที่พัดผ่านซากตึกไกลๆ
เขาดมกลิ่น...
จมูกของเขาทำงานได้ดียิ่งกว่าดวงตา...
อากาศยามค่ำคืนนี้มีเพียงกลิ่นอับชื้นของซากปูนที่เคยเป็วัด และกลิ่นคาวเืที่แห้งกรัง... กลิ่นที่รุนแรงและชัดเจนมาก
"ปลอดภัย... ลงไปดูกัน"
เขาพูดเบาๆ
เพียงแค่สิ้นเสียง แมวทั้งสองก็ลืมตาขึ้นพร้อมกัน
พวกมันไม่ได้มีอาการงัวเงียแม้แต่น้อย
ร่างปราดเปรียวทั้งสองพุ่งพรวดออกจากรัง ะโลงไปตามกิ่งก้านอย่างง่ายดายและเงียบกริบ
อคินมองตามพวกมัน... แล้วปีนตามลงไป
นี่คืออีกหนึ่งความประหลาดที่เขายังหาคำตอบไม่ได้
ทันทีที่มือและเท้าของเขาัักับเปลือกไม้ ร่างกายนี้ก็รู้ว่าต้องทำอะไร
กล้ามเนื้อทุกส่วนทำงานประสานกันอย่างสมบูรณ์แบบ
การทรงตัวบนกิ่งไม้ที่เล็กแคบกลับให้ความรู้สึกเป็ธรรมชาติยิ่งกว่าการเดินบนทางเท้าเสียอีก
ปลายนิ้วของเขาจิกเข้ากับเปลือกไม้อย่างมั่นคง
ร่างกายโหนถ่ายน้ำหนักจากกิ่งหนึ่งไปยังอีกกิ่งหนึ่งอย่างลื่นไหล...
มันไม่ใช่การปีนของมนุษย์... มันคือการเคลื่อนที่ที่รู้สึกคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด
"ราวกับว่าร่างกายนี้... เกิดมาเพื่อการนี้"
เขาไม่กลัวความสูงเลยแม้แต่น้อย
กลิ่นเืแห้งกรังนั้นรุนแรงที่สุดบริเวณใต้โคนต้นโพธิ์
อคินเดินตามกลิ่น... สัญชาตญาณบางอย่างกำลังบอกเขาว่าต้องระวัง
และเขาก็พบมัน...
ซุกอยู่ในพงหญ้าใกล้รากไม้ขนาดใหญ่... 'หัวของออร์ค'
มันเป็หัวของออร์คตัวที่เขาเห็นเมื่อคืนก่อนแน่ๆ ดวงตาสีแดงก่ำที่เคยลุกโชนด้วยความคลั่ง
บัดนี้ขุ่นมัวและว่างเปล่า ร่องรอยการต่อสู้ยังคงชัดเจน... รอยตัดที่คอของมันเรียบกริบ
และไม่ไกลกันนัก... เขาก็พบ 'เศษกระดูก' ขนาดใหญ่... กระดูกโคนขาของอะไรบางอย่างที่ถูกแทะจนเกลี้ยง
อคินขมวดคิ้ว เขาย่อตัวลงดมกลิ่นที่พื้นดิน
กลิ่นนี้... กลิ่นสาบที่รุนแรงนี้... มันไม่ใช่กลิ่นของออร์ค
"กลิ่นหมาป่าทมิฬ"
กลิ่นของศัตรูสองชนิด... ปนเปกันอยู่ที่นี่
อคินวิเคราะห์สถานการณ์... กลิ่นเืออร์คยังค่อนข้างใหม่ แต่กลิ่นหมาป่าทมิฬกลับจางกว่าและมีกลิ่นเน่าปน
"หรือว่า..."
เขาตรวจสอบสภาพหัวออร์คอีกครั้ง...
'มันตายมาไม่น่าเกินหนึ่งวัน แต่กระดูกหมาป่า... ดูจากสภาพ... มันตายมาไม่ต่ำกว่าสองวันแล้ว'
"มีคน... หรืออะไรบางอย่าง... ฆ่าทั้งออร์คและหมาป่าทมิฬที่นี่"
และที่สำคัญกว่านั้น... เนื้อส่วนใหญ่หายไป
"พวกมันถูกชำแหละ พวกเขาทิ้งแค่หัวกับเครื่องใน กระดูก... เนื้อ แล้วก็หนังอีกเอาไปหมดเลย"
ความตระหนักรู้ใหม่แล่นผ่านร่างของเขา... มันคือความคิดที่น่าขยะแขยงสำหรับอคิน
"แปลว่า... พวกมันก็กินได้ แถมใช้ประโยชน์จากส่วนอื่นๆได้อีก"
'ถ้าหนูั์กินได้... ทำไมออร์คกับหมาป่าจะกินไม่ได้?'
ความคิดที่จะล่าเหยื่อที่ใหญ่กว่าหนูเริ่มก่อตัวขึ้น
"เราจะไม่อดตายเพราะล่าหนูไม่ได้อีกต่อไป"
เขาเริ่มสำรวจรอบๆ วัดที่พังทลาย หวังจะเจอเสบียงหรืออุปกรณ์ที่นักล่าคนก่อนทิ้งไว้
แต่... ว่างเปล่า
ทุกอย่างถูกรื้อค้นเอาไปหมดแล้ว ไม่เหลืออะไรที่มีค่าเลย...
ยกเว้นผ้าห่มบางๆ สองสามผืนที่ถูกทิ้งกองไว้ในศาลาที่หลังคาพัง เขาหยิบมันขึ้นมา
"อย่างน้อย... ก็เอาไปปูรัง"
เขาพาแมวทั้งสองเดินไปที่ริมน้ำ ซึ่งอยู่นอกเขตวัดไม่ไกลนัก
เขาก่อไฟเล็กๆ เอาเนื้อหนูแห้งส่วนที่เหลือติดตัว และส่วนที่พวกแมวขโมยกินไม่หมดออกมาย่าง
กลิ่นหอมของไขมันที่ถูกย่างช่วยกลบกลิ่นเหม็นเน่าในอากาศได้บ้าง
เขาฉีกเนื้อให้แมวทั้งสองตัว ก่อนจะเริ่มกินในส่วนของตัวเอง
"กินซะ..."
เขาพูดกับเพื่อนร่วมทีม
"กินเสร็จ... เราจะไปออกล่ากัน"
หลังจากพักได้ไม่นาน พวกเขาก็เริ่มออกเดินทางอีกครั้ง
ตามท้องถนนที่แตกหักยังคงมีซอมบี้เพ่นพ่านเป็ระยะๆ
แต่สำหรับปาร์ตี้นักล่าราตรี พวกมันไม่ใช่อุปสรรคอีกต่อไป
อคินและแมวทั้งสองทำงานกันอย่างรู้ใจ... หรือควรบอกว่า... ร่างกายนี้กับแมวทั้งสองทำงานกันอย่างรู้ใจ
เขาเคลื่อนไหว... พวกมันก็เคลื่อนไหว... สอดประสานกันราวกับซ้อมมานับครั้งไม่ถ้วน
แต่ปัญหาคือเสบียง... บ้านเรือนทุกหลังที่เขาเข้าไปรื้อค้น... ว่างเปล่า
"โดนรื้อค้นไปเกือบหมดแล้ว"
เขาพึมพำอย่างหงุดหงิด
จนกระทั่งในร้านสะดวกซื้อแห่งหนึ่งที่พังยับเยิน... ผนังด้านหนึ่งหายไปทั้งแถบ... ใต้ชั้นวางที่ล้มคว่ำ...
เขามองเห็นบางอย่างสะท้อนแสงจันทร์สีเื...
"เจอแล้ว!"
"น้ำขวด" ยังไม่ได้เปิด... หนึ่งแพค! หกขวด!
อคินดีใจจนแทบะโ เขาแทบจะพุ่งเข้าไปหามัน หยิบขึ้นมาขวดหนึ่ง บิดฝาที่ปิดสนิท... กลิ๊ก!
เขายกมันขึ้นดื่มทันที ในโลกที่พังทลายนี้ มันคือของที่สำคัญที่สุด
น้ำสะอาดไหลผ่านลำคอที่แห้งผากของเขา มันคือความหรูหราที่สุดในโลกที่ล่มสลายใบนี้
เขาไม่ลืมเพื่อนร่วมทีม เขาเปิดอีกขวด หาชามพลาสติกเก่าๆ ที่ตกอยู่แถวนั้น เทน้ำให้แมวทั้งสอง
"กินซะ"
พวกมันก้มลงเลียน้ำอย่างรวดเร็ว เสียงลิ้นกระทบน้ำดังเป็จังหวะ
อคินเก็บอีกสี่ขวดที่เหลือใส่กระเป๋าเป้ที่เขาพกมา... นี่มันมีค่ากว่าทองคำเสียอีก
เมื่อแมวกินเสร็จ พวกเขาก็ออกล่ากันต่อ
เป้าหมายของเขาคือหมาป่าทมิฬ... แต่เขาไม่พบมันเลย
คราวนี้พวกเขาพบเจอแต่หนูั์อีกเช่นเคย
"ก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรกิน..."
อคินบ่นออกมา ก่อนจะเริ่มการล่าอย่างจริงจัง
พวกเขาใช้เวลาอีกหนึ่งชั่วโมง ล่าหนูั์มาได้เกือบสิบตัว
อคินเริ่มชำนาญในการหาจุดตายของพวกมันแล้ว
อคินตัดสินใจกลับฐานที่ต้นโพธิ์
เขานั่งลงที่โคนต้นไม้ เริ่มชำแหละซากหนู กลิ่นคาวเืสดๆ ลอยคลุ้งไปทั่วบริเวณ
และในตอนนั้นเอง...
จมูกของเขากระตุก
เขาหยุดมือ... เงยหน้าขึ้น... สูดอากาศ...
"กลิ่นหมาป่าทมิฬ"
มันโชยมาตามลม... จากทางทิศเหนือ... และมัน 'สด' มาก
"ฉิบหาย..."
อคินสบถ
"มันตามกลิ่นเืมา"
ตอนนี้พวกเขาไม่มีกำลังพอจะสู้กับมันแน่... โดยเฉพาะถ้ามันมาเป็ฝูง
"ขึ้นไป!"
เขาะโบอกแมวทั้งสอง และชี้ไปที่รัง
พวกมันเข้าใจทันที สองร่างปราดเปรียวกระโจนขึ้นไปตามลำต้นอย่างรวดเร็ว
อคินรีบคว้าเนื้อหนูที่ชำแหละแล้วส่วนหนึ่งตามขึ้นไป...
ขณะที่เขากำลังปีนป่าย...
ฟ่อ!
เสียงขู่คำรามดังขึ้นจากด้านล่าง...
'ใกล้มาก!'
อคินเหลือบมองลงไป...
หมาป่าทมิฬตัวหนึ่ง... ตัวใหญ่... ขนสีดำของมันมันวาวในแสงจันทร์สีเื ดวงตาสีแดงก่ำจ้องเขม็งมาที่เขา
มันโผล่มาแล้ว...
อคินเร่งปีนจนถึงรังได้ทัน เขาวางเนื้อหนูลง...
แต่หมาป่าตัวนั้นไม่ยอมแพ้ มันกระโจนเกาะลำต้นต้นโพธิ์...
กรงเล็บอันแหลมคมของมันจิกลึกเข้าไปในเปลือกไม้... มันกำลังปีนตามมา!
"หน็อย!"
อคินไม่มีทางเลือก นี่คือฐานของเขา
เขาตัดสินใจที่จะสู้...
เขาไม่รอให้มันปีนขึ้นมาถึงรัง... เขาคว้าขวาน...แล้วกระโจนออกจากรัง...
พุ่งดิ่งลงไปปะทะกับหมาป่าที่กำลังปีนขึ้นมา!
เคร้ง!
ขวานของเขาปะทะกับกรงเล็บของมันกลางอากาศ
แรงปะทะนั้นรุนแรงมหาศาล...
อคินรู้สึกถึงแรงกระแทกที่ส่งผ่านขวานมาถึงแขน... แขนเขาชาไปหมด
เขาเสียหลัก... ร่างของเขากระเด็นออกจากลำต้นไม้ ร่วงหล่นลงสู่ความมืด
เวลาดูเหมือนจะเชื่องช้าลง...
'ฉันกำลังจะตาย... อีกแล้วงั้นหรือ?'
แต่ในขณะที่เขากำลังจะพลิกตัวกลางอากาศ...
หมาป่าตัวนั้นกลับไวกว่า... มันใช้เล็บขูดต้นไม้เพื่อตั้งหลัก...
และในวินาทีต่อมา มันก็เหยียบลำต้นต้นโพธิ์... พุ่งกระโจนใส่ร่างของอคินที่กำลังร่วงหล่น!
[อคิน! ตั้งสติ]
...เสียงนั้นดังขึ้นในหัวของเขา...
มันไม่ใช่เสียง 'ติ๊ง' ของระบบ... มันคือ 'เสียงเรียก' ที่ชัดเจน...
'หรือฉันคิดไปเอง?'
ก่อนที่เขาจะได้คิดอีกครั้ง...
[อคิน! ตั้งสติ! อย่าเพิ่งยอมแพ้!]
ข้อความสีฟ้าสว่างวาบขึ้นมาในม่านตา... มันไม่ใช่การแจ้งเตือนปกติ... มันเหมือน... คำพูดปลุกใจ
ความประหลาดใจนั้นดึงสติเขากลับมา...
ฉัวะ!
แมวสามสีพุ่งออกมาจากรังเหมือนะุ... กรงเล็บของมันข่วนเข้าที่ตาซ้ายของหมาป่าเต็มๆ!
แง่บ!
แมวลายสลิดพุ่งตามมา... มันกัดเข้าที่ขาหลังของหมาป่าอย่างจัง!
โฮกกกก!
หมาป่าคำรามด้วยความเ็ป มันเสียหลักกลางอากาศจากการโจมตีประสานงาน...
ร่างมหึมาของมันร่วงหล่นกระแทกพื้นดินอย่างแรง
อคินบิดตัวกลางอากาศ... สัญชาตญาณบางอย่างที่ลึกเกินกว่าจะเข้าใจสั่งให้เขาย่อตัวเตรียมรับแรงกระแทก...
ตุบ!
เข่าของเขางอลงรับน้ำหนัก... เขายืนนิ่ง... ปลอดภัย
แต่เมื่อครู่... ชั่ววินาทีที่เขากำลังจะถึงพื้น...
ทำไมเขากลับรู้สึกเหมือนกำลังจะลงพื้นด้วยท่าสี่ขา
ความรู้สึกที่ฝ่ามือทั้งสองข้างและเท้าทั้งสองข้างจะััพื้นพร้อมกันมันชัดเจนมาก...
อคินสะบัดหัวไล่ความสับสนนั้นทิ้งไป
"คงจะมึน"
เขาพึมพำ
เขาก้มมองมือตัวเอง... ก็แค่สองมือ... แล้วก็สองเท้า...
"เท้าทั้งสี่... เดี๋ยวนะ... เท้าทั้งสอง..."
ความคิดบ้าๆ แวบเข้ามาในหัว
เขาต้องเพี้ยนไปแล้วแน่ๆ
"ระบบ... ขอบคุณสำหรับสเตตัสคงเพราะค่าความว่องไว กับสมาธิสินะ"
เขาพึมพำ ร่างกายนี้เบาและตอบสนองได้ดีเหลือเชื่อ... นี่ต้องเป็ผลจากสกิลอัศวินแน่ๆ
หมาป่าทมิฬที่าเ็ ตาบอดหนึ่งข้าง และขาหลังที่ใช้การไม่ได้ กำลังพยายามยันตัวลุกขึ้น
แต่มันไม่มีโอกาสนั้นแล้ว
"ตอนนี้!"
อคินะโ
ทั้งสาม... หนึ่งคนกับสองแมว... รุมโจมตีหมาป่าที่าเ็นั้นทันที
มันคือการสังหารที่รวดเร็วและไร้ความปรานี ขวานของอคินจบชีวิตมันลงในที่สุด
[ระยะเวลาเชื่อมต่อ : 01:10:30]
อคินยืนหอบ... เขาไม่รอช้า
"ไม่มีเวลาแล้ว... ต้องรีบ!"
เขารีบลงมือชำแหละซากหมาป่าทันที
"พวกนาย! เฝ้าระวังให้ด้วย!"
เขาบอกเพื่อนร่วมทีม
เขาชำแหละร่างของหมาป่าอย่างเร่งรีบ... และความรู้สึก 'แปลก' นั้นก็กลับมาอีกครั้ง
น่าแปลก... เขากลับรู้สึก 'ชำนาญ' กับการชำแหละสัตว์ใหญ่ตัวนี้ มากกว่าการชำแหละหนูเสียอีก
มือของเขาเคลื่อนไหวอย่างมั่นคง... เขารู้ว่าควรจะตัดตรงไหน... รู้วิธีเลาะหนังออกจากกล้ามเนื้อ... รู้วิธีแยกชิ้นส่วนตามข้อต่อ...
"นี่มัน..." เขาหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง มองดูมือที่เปื้อนเืของตัวเอง
สัญชาตญาณของร่างกายนี้... มันคุ้นเคยกับการชำแหละ
"สงสัยสกิลอัศวิน... จะรวมทักษะแล่เนื้อมาด้วยล่ะมั้ง"
เขาพยายามหาเหตุผลให้ตัวเอง... และ 'ระบบ' ก็คือคำตอบที่ดีที่สุด
[ระยะเวลาเชื่อมต่อ : 00:30:00]
"เร็วเข้า! ขนเนื้อขึ้นไป!"
อคินสั่ง
คราวนี้พวกแมวไม่ได้แค่เฝ้าดู... พวกมันคาบชิ้นเนื้อที่อคินหั่นไว้... แล้วรีบวิ่งขนขึ้นไปบนรัง
อคินหั่น... แมวขน... พวกเขาทำงานกันอย่างเป็ระบบ
เนื้อหมาป่าถูกนำไปแขวนไว้ 'นอกรัง' ตามกิ่งไม้รอบๆ เพื่อตากแห้ง... และเพื่อไม่ให้กลิ่นมันอบอวลอยู่ในที่นอน
[ระยะเวลาเชื่อมต่อ : 00:05:00]
"เสร็จทันพอดี..."
อคินรีบนำชิ้นส่วนสุดท้ายที่เขาเก็บไว้กินเองขึ้นไปบนรัง
เขาทรุดตัวลงนอน... กลิ่นคาวเืของหมาป่าคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ... รุนแรงกว่ากลิ่นหนูั์หลายเท่า
เขามองนาฬิกาที่กำลังนับถอยหลัง...
เขาหลับตาลงท่ามกลางความระแวง...
"ภาวนา... อย่าให้มีตัวที่สอง... หรือตัวที่สาม... ดมกลิ่นเืแล้วมาที่นี่... ตอนที่ฉันไม่มีสติอยู่เถอะ"
ภาพทุกอย่างกำลังจะตัดดับ...
และในวินาทีสุดท้าย... ข้อความสีฟ้าก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง
[พักผ่อนเถอะ... อคิน คืนนี้... นายทำได้ดีมาก]
อคินยิ้มออกมาจางๆ ... 'ระบบ' กำลังชมเขา...
เขารู้สึก... ปลอดภัยอย่างประหลาด
ก่อนที่ทุกอย่างจะจมดิ่งสู่ความมืดมิด... ที่ว่างเปล่า... อีกครั้ง
[สิ้นสุดการเชื่อมต่อ]
3K
