ลลิตาอยู่บนกระเช้าลอยฟ้าหรือที่คนที่นี่เรียกว่ากอนโดล่ามุ่งสู่ยอดเขาชั้นที่ 2 ของกุลมาร์คซึ่งเป็ลานสกีทิวทัศน์เบื้องล่างขาวโพลนปกคลุมไปด้วยหิมะ ฟารีสไม่ได้มาด้วยเนื่องจากเ้าตัวติดธุระแต่ได้จัดหาคนขับรถและไกด์ท้องถิ่นเตรียมไว้ให้เธออาหมัดหนุ่มน้อยหน้าตาเกลี้ยงเกลาแววตาคมดูร่าเริง คือไกด์ของเธอในวันนี้
“อุปกรณ์สกีครับคุณลิตา”อาหมัดยื่นแผ่นสกี ไม้สต๊อกและหมวกกันกระแทกที่เช่าจากร้านให้เธอ พร้อมช่วยสวมใส่อุปกรณ์
ลลิตาไถสกีตามลำพังทิวทัศน์สวยงามและอากาศหนาวเย็นทำให้คนจากเมืองร้อนอย่างเธอเพลิดเพลินจนลืมเวลาจนกระทั่งสังเกตว่าท่ามกลางหิมะขาวโพลนนั้นเหลือเธออยู่คนเดียว
หญิงสาวหยุดไถสกี เหลียวมองรอบตัว ตอนนี้ทิวทัศน์รอบตัวเธอขาวโพลนเหมือนกันหมดเธอพยายามมองหาจุดสังเกตเพื่อจะกลับไปที่จุดพักแต่ทุกสิ่งปกคลุมไปด้วยหิมะจนไม่สามารถแยกได้หญิงสาวหยิบมือถือขึ้นมาตั้งใจจะโทรหาอาหมัดแต่ไม่มีสัญญาณ ลมเริ่มพัดแรง หิมะตกหนักขึ้นเรื่อยๆ
ชั่วขณะเธอคิดถึงคนตัวสูง ถ้าฟารีสอยู่ด้วยเขาคงไม่ปล่อยให้เธอไถสกีเพียงลำพังจนหลงทางแบบนี้หญิงสาวย่อตัวลงนั่งนิ่งกอดเข่าด้วยความหนาว
“หลงทางเหรอครับ?” เสียงนุ่มดังขึ้นมาจากด้านหลังลลิตารู้สึกเหมือนได้ยินเสียง์
“ใช่ค่ะ” หญิงสาวตอบพลางลุกขึ้นยืนร่างสูงเพรียวตรงหน้าจับจ้องเธอผ่านหน้ากากสกีอันใหญ่
“ตามผมมาครับ” ร่างสูงไถสกีนำหน้า ลลิตาไม่มีเวลาให้ลังเลหญิงสาวไถสกีตามคนแปลกหน้าไปในทันทีไม่นานก็ถึงจุดพัก ภาพกลุ่มนักท่องเที่ยวหนาตาปรากฏ เธอนั่งลงบนม้านั่งอย่างหมดแรงและเริ่มถอดอุปกรณ์สกีออก
“กาแฟร้อนครับ”กาแฟร้อนหอมกรุ่นถูกยื่นมาตรงหน้า ลลิตาเงยหน้าขึ้นมองเ้าของมือขาวเรียวสวยใบหน้าขาวแดงระเรื่อส่งยิ้มกว้างให้เธอจนตาหยี
“ขอบคุณค่ะ”เธอรับกาแฟร้อนในแก้วกระดาษขึ้นมาจิบ
“อากิระ ครับ” ชายหนุ่มแนะนำตัว
“ลลิตาค่ะ เรียกว่าลิตาก็ได้ขอบคุณนะคะที่ช่วยพาฉันออกมา ถ้าไม่ได้คุณฉันต้องกลายเป็มัมมี่น้ำแข็งแน่ๆ”หญิงสาวแนะนำตัวพร้อมเอ่ยขอบคุณเขา
“มาคนเดียวเหรอครับ?”ร่างสูงเพรียวถามพลางทรุดลงนั่งจิบกาแฟข้างเธอ
“มากับไกด์ค่ะเขาน่าจะอยู่ที่ไหนสักแห่งแถวนี้” ลลิตาตอบอย่างเอือมๆั้แ่เธอหลงทางจนตอนนี้กลับมาได้แล้วเธอยังไม่เห็นหน้าไกด์หนุ่มน้อยของเธอเลย
“เก่งจังเลยนะครับเป็ผู้หญิงมาเที่ยวแคชเมียร์คนเดียว” เขาชวนคุย
“แล้วคุณอากิระล่ะคะมาคนเดียวเหมือนกันเหรอ?” เธอถามพลางแอบพินิจร่างสูงที่นั่งข้างๆเขาถอดอุปกรณ์สกีออกหมดแล้ว ดวงหน้าคมสันเกลี้ยงเกลาค่อนข้างขาวจัดดวงตาชั้นเดียวแต่กลมโตอยู่ภายใต้แว่นสายตา ทอประกายสุกใส ผมดกดำยาวระต้นคอ
“เปล่าครับมากับเพื่อน แต่จะอยู่เป็เพื่อนคุณลิตาก่อนจนกว่าไกด์จะหาคุณเจอครับ”เขาพูดพลางหันมายิ้มให้เธอ
ลลิตานอนกลิ้งไปมาอยู่ในห้องพลางพลิกดูนามบัตรในมือ “ฮายาชิ อากิระ” สารวัตรสืบสวนสถานีตำรวจ XXโอซาก้า ประเทศญี่ปุ่น ในนามบัตรระบุเบอร์โทรศัพท์มือถือที่ใช้ภายในประเทศญี่ปุ่นและอีเมล์อากิระออกปากเสนอตัวนำเที่ยวหากลลิตาได้มีโอกาสมาเดียวโอซาก้า
‘เก็บไว้เป็พระเอกเื่ถัดไปดีไหมนะ’เธอนึกในใจ ยิ้มบางๆ ปรากฏบนริมฝีปาก
2ทุ่มแล้วยังไม่มีการเคลื่อนไหวจากห้องข้างๆพอไม่มีอะไรทำยามดึกท้องก็เริ่มร้องโครกครากเธอผุดลุกจากเตียงไปตรงไปรื้อกระเป๋าเดินทาง...
ลลิตาใเล็กน้อยเมื่อเดินออกมาเจอคุณพ่อบ้านนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่โต๊ะอาหาร
“อ้าว คุณอาลีนึกว่ากลับไปแล้วซะอีกค่ะ”หญิงสาวร้องทัก
“ยังครับ รอคุณฟารีสกลับมาก่อน”คุณพ่อบ้านร่างหมีตอบพร้อมส่งยิ้มใจดีให้เธอ
“หิวเหรอครับ? มาผมจัดการให้”เขาชี้มาที่บะหมี่ถ้วยกึ่งสำเร็จรูปในมือเธอ
“นิดหน่อยค่ะ เลยว่าจะต้มบะหมี่กิน”ลลิตาพูด พร้อมส่งถ้วยบะหมี่ให้คุณพ่อบ้าน เขารับถ้วยบะหมี่จากมือเธอแล้วหายเข้าไปในครัว
“คุณอาลีเก่งจังเลยนะคะทำอาหารได้ตั้งหลายอย่างแถมอร่อยทุกอย่างด้วย” ลลิตาเขย่งขึ้นนั่งห้อยขาบนเคาน์เตอร์ครัวข้างๆ อาลีที่กำลังยืนรอน้ำในกาเดือดอยู่
“คุณลิตาชอบทำอาหารไหมครับ?”พ่อบ้านถามอย่างชวนคุย พลางรินน้ำร้อนจากกาใส่ถ้วยบะหมี่ และแกะซองเครื่องปรุงใส่ก่อนปิดฝา
“พอทำได้ค่ะ แต่ไม่ชอบอิจฉาภรรยาคุณอาลีนะคะคงได้กินของอร่อยทุกวัน ” เธอหัวเราะเบาๆพลางเปิดฝาถ้วยบะหมี่ใช้ส้อมคน
“ผมยังไม่ได้แต่งงานครับ”พ่อบ้านร่างหมีตอบพลางใช้ผ้าขี้ริ้วเช็ดเคาน์เตอร์
“แล้วคุณลิตาล่ะครับมาเที่ยวคนเดียวแบบนี้โสดสินะครับ”
“โสดค่าทำงานหาเงินตัวเป็เกลียวไม่มีเวลาหาสามีเลยค่ะ” เธอหัวเราะเบาๆแล้วเริ่มสูดบะหมี่เข้าปาก ลลิตาตั้งใจมานั่งกินบะหมี่บนเคาน์เตอร์ครัวเพราะเธอรู้ว่าถ้านั่งกินที่โต๊ะอาหารอาลีก็จะหลบมาอยู่ในครัวเธอมาพักอยู่ที่นี่หลายวันแล้วแต่แทบไม่มีโอกาสได้คุยเล่นกับคุณพ่อบ้านเลย
“ยุ่งขนาดนั้นเลย ขอถามได้ไหมว่าคุณลิตาทำงานอะไรครับ?”คุณพ่อบ้านขยับตัวหันหน้ามาหาเธอ ร่างสูงใหญ่ยืนกอดอกพิงสะโพกกับเคาน์เตอร์ครัวด้วยท่วงท่าสบายๆ
“เขียนนิยายค่ะ”เธอตอบพลางยกถ้วยขึ้นซดน้ำซุปร้อนๆ
“น่าสนใจ เขียนประเภทไหนเหรอครับ?”
“ก็...หลายแนวค่ะ” หญิงสาวตอบคลุมเครือ
“อยากอ่านจังผมนี่หนอนหนังสือตัวยงเลยนะครับ”
“ก็อยากให้อ่านนะคะ แต่มันเป็ภาษาไทย”เธอหัวเราะ
“นั่นสินะครับ ผมก็ลืมนึกไป”เขาหัวเราะเขินๆ พลางยื่นมือรับถ้วยบะหมี่ที่ลลิตากินหมดแล้วไปทิ้งลงถังขยะ
“มาเที่ยวที่นี่ได้แรงบันดาลใจไปเขียนนิยายบ้างไหมครับ?”
“เพียบเลยค่ะ หนุ่มๆที่นี่หล่อทุกคนทำให้แรงบันดาลใจฉันกระฉูดเลยล่ะค่ะ”เธอตอบพร้อมหัวเราะเสียงดังเมื่อเห็นพ่อบ้านหัวเราะเขินๆ ใบหูแดงก่ำ ‘...น่าเอ็นดูจริงพ่อคุณ...’ลลิตานึกในใจ
“คุณลิตายังไม่นอนเหรอครับ?” เสียงทุ่มที่เธอเริ่มคุ้นเคยดังขึ้นหญิงสาวหันไปตามเสียงก็พบคนร่างสูงยืนอยู่ตรงทางเข้าห้องครัว ดวงตาคมดุตวัดปลาบไปทางคุณพ่อบ้านที่สบตากลับอย่างไม่ได้รู้สึกสะดุ้งะเืใบหน้าใจดียังคงระบายยิ้มเยื้อนเป็ปกติ
“คุณฟารีสมาแล้วงั้นผมขอตัวกลับบ้านเลยนะครับ” อาลีหันมาพูดหญิงสาวที่ยังนั่งแกว่งขาอยู่บนเคาน์เตอร์อย่างสบายอารมณ์
เสียงประตูบ้านเรือปิดลง ฟารีสมองร่างบางที่นั่งอย่างสบายอารมณ์อยู่บนเคาน์เตอร์ครัวเขาเท้าแขนทั้งสองข้างบนเคาน์เตอร์คร่อมร่างเล็กพลางย่อตัวลงจนหน้าคมอยู่ระดับเดียวกับดวงหน้าหวานที่เขาคิดถึงมาทั้งวัน
“ผมคิดถึงคุณ”เขาประทับริมฝีปากลงบนปากบางบดคลึงอย่างโหยหา
“ไม่ได้ค่ะ” หญิงสาวขยับหน้าหนี
“ทำไม!! หรือว่าคุณกับอาลี...” เขาถามเสียงเข้ม ดวงตาคมทอประกายเกรี้ยวกราดเสียงหัวร่อต่อกระซิกที่เขาได้ยินั้แ่ย่างเท้าเข้ามาในบ้านเรือทำให้อารมณ์คุกกรุ่นเป็ทุนเดิมอยู่แล้วเมื่อคนตรงหน้าปฏิเสธความโกรธเกรี้ยวก็ปะทุ
มือแกร่งรั้งท้ายทอยคนตรงหน้าไว้แน่นก่อนตะโบมจูบรุนแรง ริมฝีปากบางถูกขบดูดจนแดงเจ่อลิ้นร้อนตวัดเกี่ยวพันในโพรงปากทุกซอกมุม จนมือบางทุบอกเขารัวๆเมื่อรู้สึกขาดอากาศหายใจ ใบหน้าหวานแดงก่ำ
“ฉันแค่จะบอกว่าเพิ่งกินบะหมี่เสร็จยังไม่ได้แปรงฟัน” ลลิตาละล่ำละลักบอกเมื่อปากบางถูกปล่อยเป็อิสระ พลางสูดหายใจเข้าปอดถี่ๆแขนบอบบางยังดันอกเขาไว้มั่น
“รสต้มยำ...” เสียงทุ้มรำพึงเบาๆ
“ก็ใช่ไง!!” คนหน้าหวานส่งค้อนให้เขาตาคว่ำ
“ขอโทษครับ” ตาคมส่งสายตาออดอ้อนพลางขยับเข้าใกล้สองแขนแกร่งกอดรั้งเอวบางเข้าแนบชิด
“แล้ว...ชอบไหมคะ?”ร่างบางกอดเอวคนตัวสูง แนบใบหน้าหวานกับหน้าท้องแกร่ง
“ครับ ชอบอะไรครับ?”
“รสต้มยำ” ลลิตาตอบพลางกดริมฝีปากจุมพิตไปตามลอนกล้ามเนื้อตรงหน้า
“ชอบมากครับ อยากกินอีก...” ฟารีสตอบก่อนโน้มตัวเชยคางมนขึ้นประกบจูบแขนขาวผ่องยื่นโอบรัดรอบต้นคอแกร่งเผยอปากจุมพิตหวานตอบ ริมฝีปากบางบดดูดริมฝีกปากใต้หนวดเข้มส่งลิ้นเล็กกระหวัดรัดซอกซอนตอบโต้ลิ้นร้อนไม่ลดละ เสียงทุ้มครางกระเส่า เืสูบฉีดจนร่างกายร้อนผ่าวความกำหนัดแล่นพล่านไปทั่วร่างจนตาพล่า
นิ้วใหญ่ขยับเขี่ยคลึงยอดอกแข็งเป็ไตที่ชูชันผ่านเสื้อนอนผ้าซาตินจนร่างบางสะดุ้งส่งเสียงครางอืออึงภายในริมฝีปากที่ยังบดเบียดกันอยู่พริบตากระดุมเสื้อนอนก็ถูกปลดออกจนหมดเผยอกอวบอิ่มขาวผ่องตรงหน้า ฟารีสคลึงเคล้นทั้งสองเต้าหนักหน่วงอย่างโหยหา
ลลิตาผละมือบางจากต้นคอแกร่งลูบไล้ไปตามหน้าท้องแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อก่อนล้วงหายเข้าไปในกางเกงยีนส์ลูบคลำท่อนเนื้อแข็งเกร็งภายในที่กระตุกรับััอย่างยินดี
“อา...”ฟารีสผละออกจากปากบางส่งเสียงครางเสียวซ่าน เมื่อท่อนเนื้อใต้ร่มผ้าถูกมือบางรูดขึ้นลงไม่หยุดเขาถอดเข็มขัดและกางเกงออกทางปลายเท้าอย่างรวดเร็วตามด้วยเสื้อเชิ้ตที่ถูกสะบัดทิ้งอย่างไม่ยี่หระ
ร่างกำยำเปลือยเปล่าปรากฏเต็มตาลลิตามันเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแน่นและดูเปี่ยมไปด้วยพละกำลังไรขนหนาดกดำั้แ่หน้าอกยาวเป็แนวมาจนถึงแก่นกายแข็งเกร็งผงาดช่างน่าเร้าใจหญิงสาวร้อนวูบวาบเมื่อนึกถึงตอนที่มันถูไถไปบนร่างของเธอ
ฟารีสดันร่างบางให้นอนราบไปบนเคาน์เตอร์มือใหญ่แหวกเรียวขาขาวผ่องออกจากกันก่อนแทรกตัวเข้าตรงกลางแล้วช้อนข้อพับเข่าทั้งสองข้างยกขึ้นพาดบ่า เนินเนื้ออวบอูมผลิบานลอยเด่นเขาจับท่อนเนื้อแข็งถูวนไปตามร่องกลีบเนื้อแดงเรื่อนิ้วโป้งใหญ่บี้คลึงปุ่มกระสันจนร่างบางดิ้นพล่าน ครางอื้ออึงมือใหญ่จับเอวบางไว้แน่นก่อนกระแทกแท่งเนื้อใหญ่เข้าไปจนมิดลำ
ร่างบางไหวโยนไปตามแรงกระแทกกระทั้นจากท่อนเนื้อใหญ่ที่เคลื่อนเข้าออกร่างเธอไม่หยุดพร้อมกับนิ้วโป้งแข็งที่บี้คลึงปุ่มกระสัน สร้างความเสียวซ่านจนเธอแถบหยุดหายใจเสียงครางดังขึ้นตามจังหวะกระแทกจากร่างใหญ่
“ล...ลึก...” ลลิตากระซิบแ่
“ลึกไปเหรอครับ”ร่างใหญ่ถามกระท่อนกระแท่น แต่ไม่หยุดกระแทก
“ข...ขอลึกกว่านี้ค่ะ แรงกว่านี้ แรงๆ”
“จัดให้ครับ” ร่างสูงถอนท่อนเนื้อยาวออกจับเธอพลิกคว่ำแนบลงบนเคาน์เตอร์มือแกร่งยกเรียวขาข้างหนึ่งขึ้นวางพาดกับเคาน์เตอร์ทำให้เนินเนื้ออวบอูมแยกออกจากกันเขากระแทกท่อนเนื้อยาวเข้าไปในรอยแยกสีสดสุดแรง
“ลึกพอไหมครับ?” เขาถามพร้อมโยกเอวกระแทกเข้าออกเน้นหนัก
“แรงอีก แรงกว่านี้ค่ะ กระแทกฉันแรงๆ”ร่างบางเร่งเร้า
“จัดให้ครับ”เขาดึงท่อนเนื้อออกมาจนสุดความยาวก่อนกระแทกเข้าใส่ช่องคับแคบจนมิดลำซ้ำๆร่างบางโยกไหวไปบนเคาน์เตอร์ตามแรงกระแทก เต้านมอวบอิ่มเบียดบี้อยู่กับเคาน์เตอร์สะโพกกลมกลึงเด้งรับแรงกระแทกอย่างไม่ยอมแพ้ เสียงหวานส่งเสียงครวญครางฟังไม่ได้ศัพท์แข่งกับเสียงเนื้อกระทบกันดังสนั่นไปทั่วครัว
“ฉ...ฉันจะเสร็จ ล...แล้วอ่ะ...อ่ะ...อ๊า!!”ช่องทางคับกระตุกตอดรัดท่อนเนื้อใหญ่เป็จังหวะบ่งบอกว่าเ้าของร่างถึงปลายทางแล้ว
เอวหนาเกร็งกระแทกเข้าใส่ช่องทางคับแคบรัวหนักหลายครั้งก่อนท่อนเนื้อแข็งจะกระตุกปลดปล่อยคลื่นน้ำภายในถุงยางร่างหนาโถมทับซบไปบนร่างบางอย่างเหนื่อยอ่อนท่อนเนื้อใหญ่ที่ยังกระตุกแช่คาอยู่ในช่องทางคับแคบที่ภายในยังตอดรัดเป็จังหวะทั้งสองร่างซบกันนิ่งสั่นสะท้านด้วยความวาบหวามที่วิ่งพล่านไปทั่วร่าง
“พรุ่งนี้ต้องโดนอาลีดุแน่เลยค่ะมาทำครัวเขาเลอะเทอะ” ลลิตากระซิบเสียงอ่อนระโหย
“ช่างอาลีสิครับ!!!”
1K
