“กรี๊ดอาเค่อ ของแม่”เสียงแหลมของฮูหยินรองทำให้หยางเฟิ่งยกมือขึ้นมาอุดหูของตน
“เ้าทำอะไร”หยางเจี๋ยตวาดถามหยางเฟิ่งเสียงดัง
“แล้วท่านไม่เห็นหรือเ้าคะว่าเมื่อครู่ข้าทำอะไรอยู่” หยางเฟิ่งเอ่ยเสียงแข็ง
“นังเด็กเหลือขอนี่”ฮูหยินรองว่าหยางเฟิ่งเสียงดังเมื่อพบท่าทางไม่ทุกข์ร้อนของเด็กหญิงตรงหน้า
“เมื่อครู่ท่านว่าใครหรือเ้าคะ”หยางเฟิ่งถลึงตามองเสวี่ยเหม่ยเหนียง
“ท่านพี่เ้าคะ” เสวี่ยเหม่ยเหนียงที่สบแววตาของหยางเฟิ่งนางจึงแสร้งใแล้วหันไปฟ้องหยางเจี๋ยบิดาผู้ให้กำเนิดของเด็กหญิงตรงหน้า
“หยางเฟิ่งมันจะมากไปแล้วนะขอโทษแม่รองของเ้าเดี๋ยวนี้” หยางเจี๋ยที่พบท่าทีแข็งขืนของหยางเฟิ่งจึงตวาดหยางเฟิงเสียงดัง
“ข้ามีแม่เพียงคนเดียวเ้าค่ะส่วนผู้หญิงตรงหน้ามีคุณสมบัติไม่เพียงพอที่จะเป็แม่ของข้า”หยางเฟิ่งเอิ่ยตอบเสียงเรียบ
เพียะ
“พี่เหวิน!” หยางเฟิ่งเรียกพี่ชายที่วิ่งเข้ามารับฝ่ามือของหยางเจี๋ยแทนนาง
เพียะ
“ท่านตบพี่ชายข้าข้าตบบุตรชายของท่าน” หยางเฟิ่งอาศัย่ที่คนเผลอง้างมือตบหน้าอวบของหย่างเค่อสุดแรงเกิดจนเด็กชายตรงหน้าล้มลงพื้นแล้วมองมาที่นางด้วยแววตามึนงง
“จะเ้า”ฮูหยินรองโกรธจนพูดไม่ออก นางไม่คิดว่าเด็กสาวตรงหน้าจะมีอาจหาญถึงขนาดทำร้ายอาเค่อต่อหน้าหยางเจี๋ยอย่างไม่สะทกสะท้านใดๆ
“เ้า”หยางเจี๋ยได้แต่ชี้หน้าของหยางเฟิ่งด้วยความโกรธเคือง
“ท่านทำร้ายพี่ชายข้าก่อน คนที่ไม่เคยมาเลี้ยงดูพวกข้าไม่มีสิทธิ์มาทำร้ายพวกเรา” หยางเฟิ่งเอ่ยเสียงแข็งแล้วนางสบตาหยางเจี๋ยอย่างไม่กลัวเกรง
“เ้าทำร้ายอาเค่อก่อน”หยางเจี๋ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ
“ท่านเห็นั้แ่แรกหรือเ้าคะว่าข้าทำร้ายเขาก่อน”หยางเฟิ่งเอ่ยถามหยางเจี๋ยเสียงเรียบพร้อมกับมองสำรวจพี่ชายของตนที่ถูกประคองโดยหยวนเจียง
“ท่านไม่มีความยุติธรรมหากข้าเป็ท่านจะเอ่ยถามความจริงก่อนจะปรับปรำผู้อื่น” หยางเหวินที่เป็ผู้มองดูเหตุการณ์มานานเอ่ยแทรกบทสนาของหยางเจี๋ยและหยางเฟิ่งและมองบิดาผู้ให้กำเนิดของตนด้วยแววตาผิดหวังเพราะตลอดมาเขาเฝ้ารอคอยให้บิดายอมรับในตัวของเขาและน้องสาวแต่เหตุการณ์ในวันนี้ทำให้เขารู้ว่าบิดาผู้ให้กำเนิดไม่เคยคิดว่าเขาเป็บุตรของเขาเลย
“หึๆนี้แม่ทัพไป๋อย่างท่านถึงกับลดตัวลงมารังแกเด็กตัวเล็กๆเพราะปกป้องบุตรชายหัวแก้วหัวแหวนเลยหรือเ้าคะ”จินกุ้ยเจินหรือฮูหยินเอกมองมาที่หยางเจี๋ยด้วยแววตาสมเพช
“เ้าเลี้ยงลูกเช่นไรจึงได้ก้าวร้าวเช่นนี้” ไป๋หยางเจี๋ยเอ่ยตำหนิการเลี้ยงบุตรของจินกุ้ยเจินทันทีที่พบหน้า
“แล้วท่านเลี้ยงบุตรชายเช่นไรให้มารังแกสตรีที่อ่อนแอกว่า” จินกุ้ยเจินยกยิ้มอย่างไม่รู้สึกรู้สากับคำตำหนิของอดีตคนรัก
“กุ้ยเจิน”หยางเจี๋ยเรียกอย่างมีโทสะโดยที่จินกุ้ยเจินเลิกคิ้วมองชายตรงหน้าอย่างสายตาท้าทาย
“เพราะมารดามีนิสัยเป็เช่นนี้แล้วจะให้บุตรเป็คนดีได้อย่างไร”เสวี่ยเหม่ยเหนียงที่ทนพฤติกรรมของจินกุ้ยเจินไม่ไหวจึงสอดปากว่าเสียงดัง
“หืมบุตรสาวแม่เล้าอย่างเ้ามีสิทธิมาอ้าปากว่าคุณตระกูลคหบดีเช่นข้าได้หรือว่าข้าเป็คนเลวแล้วเ้าเป็คนดีนักหรือรู้ทั้งรู้ว่าผู้ชายมีคู่หมั่นอยู่แล้วก็ยังเสนอตัวให้กับเขาง่ายๆไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้เคยเสนอตัวให้ชายใดมาบ้าง” จินกุ้ยเจินมองเหยียดสตรีตรงหน้า
“เ้า!”เสวี่ยเหม่ยเหนียงที่ถูกคำด่าของกุ้ยเจินทำให้อับอายตวาดเสียงดังพร้อมกับปรี่เข้ามาหากุ้ยเจินด้วย้าตบสั่งสอนให้กุ้ยเจินรู้ตำแหน่งของตน
“เหม่ยเหนียง!”หยางเจี๋ยที่เห็ยว่าเมียรักของตนล้มลงที่พื้นอย่างแรงจึงเอ่ยเรียกด้วยความใเพราะเขาไม่คิดว่าคุณหนูในห้องหออย่างจินกุ้ยเจินจะยกเท้าขึ้นมาถีบฮูหยินรองของตน
“ท่านอาจจะยังไม่รู้ว่าข้าเรียนการต่อสู้มาั้แ่เด็กดังนั้นระวังอย่างให้ฮูหยินรองของท่านเข้ามาใกล้เท้าของข้าอีก”จินกุ้ยเจินสบตากับหยางเจี๋ยด้วยแววตาแข็งกร้าว
“กุ้ยเจินเ้า!”หยางเจี๋ยได้แต่มองตามกุ้ยเจินด้วยแววตาใเพราะกุ้ยเจินที่เขารู้จักคือคุณหนูในห้องหอที่อ่อนหวานเรียบร้อยไม่ใช่แม่เสือสาวเช่นที่เขาเห็นในวันนี้บางทีเวลาห้าปีที่ผ่านมาเขาอาจพลาดอะไรไปก็ได้หยางเจี๋ยคิดในใจพร้อมกับมองตามหลังของแม่เสือสาวไปจนลับสายตา
1K
