พาร์ทของโอเชี่ยน
เด็กสองคนนั่งถกเถียงกันเื่ซื้อของเข้าบ้านรวมทั้งเื่ที่จะซื้อของให้ผมขณะนั่งรถโดยสารสองแถวไปยังห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งที่ได้ยินไม่ใช่เพราะจงใจแอบฟังอะไรหรอกแต่แม่งเล่นเถียงกันเสียงดังขนาดนั้นใครมาได้ยินก็คงแปลกแต่ผมกลับไม่ใส่ใจเท่าไหร่เนื่อง จากอาการหิวโหยที่ถาโถมเข้ามาทำให้ความสนใจทั้งหมดไปตกอยู่ที่อาหารซึ่งถูกบรรจุภายในภาชนะเบื้องหน้าผมนั่งซดโจ๊กอยู่ท้ายรถโดยไม่สนใจกลุ่มเด็กวัยรุ่นผู้หญิงที่นั่งฝั่งตรงข้าม 3-4 คนซึ่งพยายามมองด้วยความสนใจ
“คนอะไรนั่งเฉยๆก็หล่อนั่งกินโจ๊กก็ยังหล่อ”
“เออแม่งหล่อสัด”
เสียงนั้นถูกเปล่งออกมาอย่างบางเบาแม้จะดังกว่าเสียงกระซิบไม่เท่าไหร่แต่ก็พอจะใจความได้ว่าน้องผู้หญิงหนึ่งในกลุ่มนั้นอยากรู้จักผมแต่ไม่กล้าจึงพยายามบอกเพื่อนเป็นัยๆ
เกิดมาหล่อก็มักจะเจอปัญหาแบบนี้เป็ธรรมดาล่ะ(อย่าเพิ่งอ้วกกันนะครับ)
“มึงไปขอไลน์พี่เค้าให้กูหน่อยดิ”
เด็กผู้หญิงหน้าขาวผมยาวประบ่าในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนตัดขาที่สุดแสนสั้นเอ่ยปากกับเพื่อนอีกคนซึ่งมาในลุคผมสีทองแต่งตัวท้าทายแดดเมืองไทยหน้าร้อนไม่แพ้กันแต่จนแล้วจนรอดก็ยังไม่มีใครกล้าอยู่ดี พวกเธอจึงทำได้แค่ซุบซิบกันแล้วมองมาเป็ระยะพร้อมท่าทางบิดตัวไปมาด้วยความขวยเขิน
“มึงไปขอให้กูหน่อยนะ”
“มึงอยากได้ก็ไปขอเองดิ”
เอี๊ยด...ด!!!
รถสองแถวเบรกอย่างกะทันหันเนื่องจากมีหมาวิ่งตัดหน้าซึ่งเป็จังหวะเดียวกันกับที่ผมกำลังยกถ้วยโจ๊กกระดกเข้าปากทำให้มันหกรดผมเต็มๆ แต่ว่าในความซวยยังมีโชคดีหลงเหลืออยู่บ้างเรียกได้ว่าดีหน่อยที่โจ๊กมันเย็นแล้วไม่งั้นคงได้หน้าแหกแหงๆ
แล้วก็มีนิ้วมือเรียวนุ่มยื่นมาจับใบหน้าให้หันไปพร้อมกับยื่นผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดคราบที่เลอะตรงใบหน้าอันคล้ำและหยาบกร้านทำให้คนซุ่มซ่ามยิ้มออกมาโดยอัตโนมัติแอบรู้สึกไปว่าถึงปากจะเถียงกับปื๊ดอยู่ตลอดแต่สายตาและความสนใจก็ไม่ได้หลุดไปจากตัวผมเลยสักนิดแทบอยากจะให้มันราดไปทั้งตัวน้องเขาจะได้ช่วยเช็ดให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย
ตรงนี้อีกนิดครับเหลือตรงนี้อีกหน่อยเช็ดให้หน่อยสิครับน้องแลนด์
“กดออดมึงกูจะลง !”
น้องหน้าขาวพูดขึ้นมาอย่างไม่สบอารมณ์คาดว่าน้องเขาคงจะเข้าใจอะไรแบบผิดๆ ระหว่างผมกับแลนด์เป็แน่ ในที่สุดเกิร์ลกรุ๊ปกลุ่มนี้ก็ต้องยอมพ่ายแพ้ต่ออานุภาพผ้าเช็ดหน้าสีอ่อนผืนน้อยจนได้
ปื๊ดได้แต่มองแล้วยิ้มไม่พูดอะไรแต่ดูเหมือนเ้าเพื่อนรักของมันจะบื้อซะจนไม่รู้ว่าไอ้สิ่งที่ตัวเองกำลังทำอยู่นั้นคืออะไรยอมรับว่าการกระทำของน้องมันทำให้ผมแอบหวั่นไหวอยู่เหมือนกันแทบไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าหยดน้ำตาของความเสียใจที่มันเอ่อท้นออกมาจากหัวใจที่แหลกลาญถูกดูดซับด้วยเม็ดทรายอันละเอียดอ่อนนับหมื่นแสนล้านเม็ดที่รวมตัวกันเป็หาดที่สวยงามและอบอุ่นซึ่งเป็รอยต่อของผืนน้ำและผืนดิน ... ไอแลนด์
ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง
“ตัวนี้ดีไหมวะ?”
แลนด์ขอความเห็นจากเพื่อน ซึ่งคำตอบที่ได้มาคือการส่ายหัวเลยเปลี่ยนเป็หันมา
มองที่ผมแทน
<...> ผมได้แต่มองแล้วไม่โต้ตอบอะไรแกล้งนิ่งและตีมึนที่สุดเท่าที่จะทำได้ ดูสิจะว่า
จะเลือกอะไรให้ใส่เปลี่ยนสไตล์การแต่งตัวบ้างก็คงดีถึงจะลุ้นจนตัวโก่งก็เหอะ
“กูว่าตัวดำๆ อย่างเฮียต้องใส่แบบนี้” ไอ้หัวฟูหยิบเสื้อคอกลมแขนยาวสีน้ำตาลแดงมาทาบกับตัวแล้วเรียกให้คนตัวเล็กหันไปดูนี่มันหน้าร้อนนะโว๊ย นี่มึงจงใจจะแกล้งกันป่ะเนี่ย ผมได้แต่ภาวนาไม่ให้แลนด์เห็นด้วยเป็อันขาดขืนใส่แบบนี้มีหวังร้อนตับแตกตายแน่
“เอาวางไว้เลยไปดูอีกร้านดีกว่า”
แลนด์ออกความเห็น ทำให้ผมรู้สึกโล่งอกอย่างเป็ที่สุด โล่งใจร้านนี้แล้วไปลุ้นร้าน
อื่นต่อกันครับ
“อะไนว๊าเสื้อสวยขนาดนี้ ?”
เด็กสองคนเถียงกันไปเถียงกันมาเื่เสื้อผ้าที่จะเลือกให้สมาชิกใหม่บางทีก็หันมาขอความเห็นบ้างซึ่งผมก็ไม่ได้โต้ตอบอะไรจนเ้าตัวเริ่มขมวดคิ้วทำปากจู๋อย่างไม่รู้ตัว ท่าทางจะใกล้หมดขีดจำกัดของความอดทนแล้วผมแม่งโคตรอยากฉีกปากยิ้มกว้างที่ได้เห็นใบหน้าแบบนั้นแต่จะหลุดออกมาตอนนี้ตรงนี้ไม่ได้เด็ดขาด
“กูขอตัวไปทำธุระก่อนนะไงเดี๋ยวโทรหา”
แววตาและท่าทางของมันดูมีพิรุธจนยากที่จะปักใจเชื่อผมไม่ได้ตั้งแง่นะก็ปื๊ดมันมี
บุคลิกแบบนั้นจริงๆ นี่หว่า
“เอองั้นก็เจอกันที่บ้านก็ได้”
แลนด์บอกอย่างรู้ทันไอ้หมอเนี่ยเหรอจะมีธุระเท่าที่ดูผมว่าเหมือนเป็คนที่ไม่น่าทำอะไรเป็ชิ้นเป็อันผมแอบเห็นด้วยว่ามันเหล่สาวคนนึงอยู่หลายครั้ง
นี่สินะ...ธุระของไอ้หัวฟูชื่อปื๊ด
หลังพูดจบมันก็เดินหายไปในฝูงชนปล่อยให้ผมอยู่กับแลนด์เพียงแค่สองคนซึ่งแทบไม่มีความคืบหน้าในการเลือกซื้อเสื้อผ้าเลยเอาไงดีน้า ?
“งั้นแลนด์เลือกให้เลยก็แล้วกัน”
ในที่สุดก็ต้องตัดสินใจใช้ทางเลือกสุดท้ายสงสัยว่าถ้ามัวรอคำตอบจากผมคงได้นอนเฝ้าห้างสรรพสินค้าเป็เพื่อนกับคุณลุงยามที่ยืนเหน็บกระบองตรงมุมโน้นเป็แน่แต่จะว่าไปก็น่าสนใจอยู่นะ ไอแลนด์ในชุด รปภ จะเป็ไง
แลนด์เดินเข้าร้านนั้นร้านนี้ชอปอย่างคล่องแคล่วหันมามองทีเลือกเสื้อผ้าทีโดยมีผมทำหน้าที่เข็นรถตามอยู่ไม่ห่างบางครั้งก็เดินมาดันหลังเพื่อให้ไปลองเสื้อเพียงชั่วอึดใจก็ได้ของเต็มรถเข็น รู้งี้เลือกเองแต่แรกก็สิ้นเื่จะได้ไม่ต้องเสียเวลาเปล่าหรอกครับน้องเขาไม่ได้พูดอะไรเลยสักแอะ ผมแม่งคิดไปเองทั้งนั้น
และสุดท้ายก็มาถึงไคลแมกซ์ของงาน... ที่แผนกกางเกงในชาย
แลนด์ยืนอยู่ด้านนอกแล้วชี้มือไปด้านในเหมือน้าบอกว่าให้ผมเข้าไปเลือกข้างในเพียงลำพังแม้จะเป็ผู้ชายด้วยกันแต่ดูท่าทางน้องมันยังรู้สึกอึดอัดอยู่ไม่น้อยแล้วไอ้การที่ผู้ชายสองคนจะไปยืนเลือกกางเกงในด้วยกัน ใครมองก็คงแปลกเพราะส่วนใหญ่ไม่ค่อยมีใครพาเพื่อนเข้าไปด้วยหรอกจริงไหมแล้วคิดว่าไอ้เชี่ยนจะยอมเข้าไปข้างในคนเดียวหรือเปล่าล่ะไม่มีทางเด็ดขาดผมเอาแต่ส่ายหัวยืนกรานไม่ยอมเข้าไปเพียงลำพังหลายต่อหลายครั้งอย่างไม่สนใจสารรูปตัวเองกับท่าทางเหมือนเด็กที่ออกจะย้อนแย้งกันไปสักหน่อยจนอีกฝ่ายยอมอ่อนใจหลังจากที่ยืนนิ่งอยู่นาน ไม่ไปก็ไม่ได้กลับบ้านนะไอ้หนู
ผมพยายามก่อกวนและกลั่นแกล้งให้แลนด์รู้สึกอับอายปกติก็ไม่ใช่คนแบบนี้หรอกแต่คงเพราะชอบมองใบหน้าเนียนที่แต่งแต้มไปด้วยริ้วสีแดงของเืฝาดอันบ่งบอกชัดว่าอีกฝ่ายกำลังเขินอายมันเป็เหตุผลในการทำพฤติกรรมเหล่านี้เลยแกล้งเดินไปตามมุมเพื่อให้คนตัวเล็กตามมาหยิบกางเกงในกล่องนั้นกล่องนี้ให้ดูด้วยสีหน้าตื่นเต้นแล้วขอความเห็นราวกับว่าเรียกไปดูผักปลาในตลาดสดถึงแม้ว่ามันจะเป็กางเกงในก็จริงแต่ในแผนกนี้ไม่ค่อยมีผู้คนผนวกกับคนอย่างผมก็ไม่ได้สนใจดินฟ้าอากาศอยู่แล้วซะด้วยสิ เพราะงั้นเื่อายเหรอไม่มีวันซะหรอกแต่สำหรับอีกคนถ้าแทรกแผ่นดินได้ก็คงทำไปแล้ว
คิดว่าการกลั่นแกล้งจะสิ้นสุดง่ายๆแค่ตรงนั้นเหรอครับ ไม่มีทางซะหรอกเมื่ออีกฝ่ายเริ่มอายหนักขึ้นและอิดออดไม่ยอมเดินตามผมเลยจัดการงัดไม้ตายขั้นสุดยอดซึ่งก็คือการใช้มือแกะผลิตภัณฑ์ชิ้นนั้นออกจากกล่องแล้วเอามาแนบกับตัวเพื่อวัดขนาดพร้อมขมวดคิ้วก้มไปมองที่เป้าตัวเองสลับกับมองไปเพื่อขอความเห็นโดยไม่สนใจบรรดาผู้คนเอาจริงๆั้แ่เกิดมา แม่งก็ไม่เคยทำอะไรแบบนี้เลยสักครั้งการแกล้งเ้าเด็กนี่ต้องลงทุนขนาดนี้เลยเหรอวะ
แลนด์ถึงกับตาโตแล้วเลิกคิ้วอย่างใผมทำท่าเหมือนจะเดินเข้าไปเพื่อหารือถึงการเลือกซื้อผลิตภัณฑ์ที่สำคัญชิ้นนี้อย่างใกล้ชิดน้องเลยรีบยกมือขึ้นห้ามแล้วเคลื่อนที่เข้ามาด้วยความเร็วสูงคงเพราะมันน่าจะเป็วิธีที่ทำให้อับอายน้อยที่สุดบางทีก็อาจจะแอบคิดอยู่เหมือนกันว่าผมจงใจที่ทำแบบนั้น แต่ยังไงก็อย่าถือสากันเลยนะครับ
ก็ไอ้เชี่ยนมันเป็คนใบ้และความจำเสื่อมนี่นาจริงไหม ?
สรุปสุดท้ายเลยต้องยอมยกธงขาวยอมอยู่เป็เพื่อนและช่วยเลือกจนได้กางเกงในครบทั้งขนาดและจำนวนที่้าด้วยใบหน้าที่บ่งบอกถึงความเต็มใจ(เปล่าหรอก กูประชด) ใจจริงอยากจะแกล้งอีกนานๆ แต่กลัวอีกฝ่ายรำคาญไงก็ยกยอดเอาไว้แกล้งต่อวันหลังก็แล้วกัน วันนี้ไอ้เชี่ยนแฮปปี้แล้ว !
แล้วก็เป็อย่างที่คิดไว้ไม่มีผิดปื๊ดโทรบอกให้เรากลับบ้านกันไปก่อนไม่ต้องรอเพราะจะดูหนังรอบเย็นดูหนังเนี่ยนะธุระของมันแต่ก็ดูเหมือนแลนด์ไม่ได้สนใจอะไรมากนักท่าทางจะโดนเพื่อนสนิทเทอยู่บ่อยครั้งเลยชินชา
ถึงแม้จะเพิ่งหายจากการปวดท้องแต่ผมก็ถือของพะรุงพะรังได้อย่างไม่ปริปากจะให้บ่นได้ยังไงในเมื่อข้าวของแทบทุกชิ้นไม่มีของคนอื่น แม้แลนด์จะพยายามช่วยแต่ก็ถูกปฏิเสธโชคดีหน่อยที่รถสองแถวผู้คนไม่แออัดจนเกินไปพอจะมีที่ว่างให้คนตัวโตหนึ่งคนและคนตัวเล็กอีกหนึ่งคนเราเลยนั่งกันได้อย่างสบาย
กว่าจะขนของเสร็จก็เย็นย่ำจนตะวันลาลับขอบฟ้าไปเ้าของบ้านดูแลจัดห้องให้เป็อย่างดีโดยให้นอนห้องชั้นล่างข้างๆกับห้องนอนของน้องเขา แม้จะไม่ค่อยกว้างเท่าไหร่แต่ก็ดีกว่าไปนอนข้างบน โดยให้เหตุผลว่าอย่างน้อยก็ดูแลกันได้ง่ายกว่าที่จะเดินขึ้นเดินลงผมเองก็คิดแบบนั้นเลยตั้งใจขนของและทำความสะอาดอย่างเต็มที่ถามว่าเป็คนรักสะอาดไหมตอบได้อย่างเต็มปากเต็มคำว่า ไม่ !
“ห้องนี้ปกติไม่ค่อยมีคนพักเวลาปื๊ดมาก็ชอบนอนตรงโซฟามันบอกว่าี้เีเปิดเข้าเปิดออก”
แลนด์ให้เหตุผลก่อนเดินออกไปคนนอนง่ายอย่างปื๊ดอย่าว่าแต่โซฟาเลยที่ไหนก็คง
นอนได้หมดไม่เว้นแม้แต่หน้าส้วม
<...>ผมพยักหน้ารับทราบแล้วก็เดินสำรวจห้อง มีเตียงนอน ชุดที่นอนตู้เสื้อผ้า ชั้นวางของ โต๊ะ เก้าอี้และโคมไฟ ก็ไม่เลวเท่าไหร่แทบจะเรียกว่าหรูหราระดับห้าดาวเมื่อเทียบกับโคนต้นมะพร้าวที่พิงหลับไปเมื่อวันก่อนแถมไม่เสี่ยงว่าจะโดนนกขี้รดหัวหรือทางมะพร้าวหล่นทับจนกบาลแยกอีกต่างหาก
่ที่ผ่านมาผมตระเวนพักในโรงแรมแถวชายหาดแทบจะทุกแห่งพักมันที่ละไม่กี่อาทิตย์แล้วเปลี่ยนไปเรื่อย คิดว่าสภาพแวดล้อมและผู้คนมากหน้าหลายตาที่พบเจอจะช่วยทำให้ลบสิ่งต่างๆลืมเลือนความเ็ปและลบล้างความเศร้าหมองที่ฝังลึกให้หมดไปจากใจที่แสนเหนื่อยล้าของผมได้เสียทีแต่เชื่อไหมว่ามันแทบไม่เป็ผลอะไรหรอกทันทีที่ภาพของวัน วานเ่าั้ไหลผ่านเข้ามาในหัวผมก็รู้สึกถึงไอ้ความรู้สึกแย่ๆเข้ามาเกาะกุมหัวใจอยู่ร่ำไป
“เมี๊ยว”เ้าตัวเล็กเสียงใสที่มาพร้อมกับอาการออดอ้อนขนาดหนักกำลังช่วยขับไล่ความรู้สึกเลวร้ายที่พยายามกัดกินหัวใจออกไป ไม่นานเ้าเหมียวก็เดินเข้ามาวนที่ขาแล้วถูเบาๆอย่างน้อยก็ยังมีเ้าตัวนี้ให้หายคิดถึง
ที่บ้านของผมก็เลี้ยงแมวพันธุ์เดียวกันนี้ซึ่งทุกอย่างละม้ายคล้ายกันไปหมดไม่ว่าจะเป็จุดดำตามลำตัวและถุงเท้าสีขาวที่ขาหลังจะแตกต่างกันตรงที่ไอ้เ้าตัวอยู่บ้านไม่ได้ขี้อ้อนแบบนี้ มันออกจะอินดี้ไปสักนิดไม่สนใจโลกไปหน่อยแถมชอบป่ายปีนต้นไม้ไม่ต่างจากแมวป่าผมนั่งลงที่พื้นใช้มือเกาที่ใต้คางของเ้าเหมียว มันเงยหน้าให้ความร่วมมือเป็อย่างดีพร้อมทั้งหลับตาพริ้มเป็การบ่งบอกพึงพอใจนี่ก็เป็อีกหนึ่งเหตุผลที่ทำให้ยิ้มได้ในวันที่เหนื่อยล้าจากการพบเจอเื่ราวร้ายๆ แต่ก็นั่นแหละมันนานมาแล้วที่ผมยิ้มอย่างมีความสุขแบบนี้
ผมเล่นกับเ้าเหมียวสักพักมันก็ทิ้งตัวนอนลงกับพื้นอย่างสบายใจส่งเสียงครืดคราดในลำคอแล้วหลับไปในที่สุดรู้สึกคิดถึงเ้าตัวที่บ้านขึ้นมาจับใจแต่คงไม่มีทางกลับไปในสภาพนี้ให้คนที่บ้านต้องเป็ห่วงอย่างแน่นอนไม่มีสักครั้งที่ผมจะแสดงเศษเสี้ยวของความอ่อนแอให้คนที่รักและเคารพที่สุดได้เห็นตั้งใจเอาไว้ว่าจะกลับไปก็ต่อเมื่อพร้อมจะตอบทุกคำถามมีความเข้มแข็งและพร้อมจะเดินไปข้างหน้ามากกว่าสิ่งที่กำลังเป็อยู่ตอนนี้
“ไปกินเกี๊ยวปากซอยกัน”
แลนด์เดินผลักประตูเข้ามาอมยิ้มกับสิ่งที่ได้เห็นต่อหน้า
“ลูนาร์ท่าทางจะติดพี่เชี่ยนนะสังเกตั้แ่ตอนเข้ามาแล้ว”เ้าของแมวนั่งลงและลูบ
ขนมันเบาๆดีที่แมวพันธุ์นี้ขนสั้นถ้าขืนขนยาวกว่านี้คงได้เปิดแอร์ให้ทั้งวันไม่งั้นคงหอบแดกถ้าได้ัักับอุณหภูมิอันร้อนระอุของประเทศไทยเราทั้งคู่ต่างหันมาสบตากันอย่างไม่ได้ตั้งใจ ก่อนจะยิ้มออกมาพร้อมกัน
**************************************************
คุยกัน่ท้ายหลังอ่านนิยายจบตอน กับ Phaki9
ไรท์ว่าสองคนนี้เขาเริ่มปรับตัวเข้าหากันแล้วล่ะ
มีเป็ห่วงกันแหย่กัน แถมยิ้มให้กันอีก
ที่แปลกหนักนี่คือคนหน้าั์กลับยิ้มออกมาซะบ่อยยิ้มเรี่ราด ยิ้มเรื่อยเปื่อย บลา ๆ ๆ
ว่าแต่การไปซื้อกางเกงในด้วยกันนี่มันเป็เื่ปกติรึป่าวนะ?
รีดคนไหนมีวิธีการกลั่นแกล้งแบบน่ารักๆ ปนขายขี้หน้าเมนท์บอกได้นะ
รู้สึกว่าใครบางคนกำลังเคียดแค้นและ้าเอาคืน...หุหุ
87
