ว่ายเปียว…หลังกลับมาจากสวนผัก เขาต้องไปทำงานตัดไม้โรงครัวหน้าที่ตนเองต่อ ชนิด…ขยันแบบเป็บ้าเป็หลัง
ซึ่งเขา ค่อนข้างคาดหวัง อยากรู้เม็ดยาอัดอากาศ จะมีความสามารถใดแฝงอยู่กันแน่…ส่วนนี้ไม่น้อย แต่ก็ยังไม่ใช่เวลา ทดลองอะไรตอนนี้
เมื่อร่างผอมบางผิวหยาบกร้านทนแดดทนฝน ว่ายเปียว ง้างขวานใหญ่ สับไม้ หลังโรงครัว ซ้ำๆ ปัก! ปัก! ปัก! เสียงดังขึ้นมา สม่ำเสมอ ต่อเนื่อง
คล้ายคำพูดเสียง บ่น โอดครวญผู้คน เื่ที่เขากินเม็ดยาลูกกลอนพื้นฐาน ดูท่าจะไร้ประโยชน์ สำหรับขอทาน ยังคงดังก้องภายในโสตประสาท ของเขาไม่จางหาย
ว่ายเปียวด้านหลังโรงครัว ตอนนี้คาดการว่าผู้คน น่าจะหยุดพักการฝึกฝนกันหมดแล้ว จู่ๆ จะเอ่ยเสียงฮึกเหิม ขึ้นมา
“หากกิน 4เม็ดยาลูกกลอน ยังทะลวงปราณพื้นฐานไม่ได้ ก็กินมันไป5เม็ด 10เม็ดยาลูกกลอน ไปเลยแล้วกัน ดูซิไม่เลื่อนขั้นพลัง ให้รู้ไป”
“หา!...” ทันใดเสียงพ่อครัวเหลิน มีแขกมาเยือน พลางเอ่ยเสียงตวาด ดังออกมาหาว่ายเปียวด้านหลังโรงครัวทันใด
ประหนึ่งว่า อย่าให้เขา พูดอะไรโหวกเหวกโวยวาย ให้ต้องอับอายโรงครัวอันศักดิ์สิทธิ์ของเขา “เ้าหนูด้านนอก ถอยออกไปให้ห่าง ข้ากำลังพูดคุย กับแขกคนสำคัญอยู่”
ขณะพ่อครัวเหลิน ยิ้มแห้งๆ ออก หา เ้าสำนักน้อย ผู้มาเยือน เตรียมติดประกาศหา วัตถุดิบบางสิ่ง ‘ภายในป่า ท้ายสำนัก’ ซึ่งดูท่าจะมีความสำคัญไม่น้อย
ว่ายเปียว เหงื่อโชก ท่วมตัว ใบหน้าปูด นูน ลดอาการบวมช้ำ ลงไปบ้างหลายส่วน วางขวานหนัก ลง
ปึง!
เขาเผลอเหลือบขึ้นไปมอง้าพื้นที่ศิษย์สายใน เห็นศิษย์พี่มู่หลง อยู่รั้วตรงข้าม ให้ดวงตาคมคู่ พวกเขาหดหรี่ดวงตา เข้าหากันทันใด
ก่อนจะมีเสียง ชิ! ดัง เล็กๆ
เมื่อว่ายเปียวจะเดินมอง ระหว่างศาลาหมู่ตึก ที่หญิงสาวเดินตามมาด้วย อย่างไม่วางตา
ซึ่งมู่หลง เองก็เดินตามว่ายเปียว ไม่ลดละสายตาเช่นกัน ที่เผยสายตาดุ ลอบยิ้ม น้อยๆ
ก่อนหญิงสาว ดวงตาคู่งาม คิ้วคมตวัดขึ้นราวกระบี่ ปากเรียวเล็กอวบอิ่ม แววตาเผยความร้ายกาจ มีรอยสักอักขระเืบนใบหน้าครึ่งหนึ่งเหมือนตนเอง ยกยิ้มเล็กๆ เมื่อเดินตามไปในทิศทางเดียวกัน
แต่ก็เห็นได้ชัดเจนว่า พวกเขาอยู่คนละชั้น จากความต่างกำแพงศิษย์สายนอก และศิษย์สายใน
ว่ายเปียว พลางหยุดเดิน เผชิญหน้าศิษย์พี่สายใน ปากแยกเขี้ยว เล็กๆ ที่พบเจอคนทำวันคืน ‘สงบ’ ของเขาจางหายไป “คงผิดคาดศิษย์พี่หญิงมู่หลง ไม่น้อยซินะ ที่เห็นข้า ยังมีชีวิตอยู่ดี!”
มู่หลง ปั้นหน้าเ็า วาดมือเล็บยาวน้อยๆ ถูคางสวยของนางเบาๆ ก่อนจะกลั้วหัวเราะขึ้นมา
ซึ่งต้องยอมรับว่า ่เวลา 2เดือน กว่ามานี้ ว่ายเปียว อยู่รอดสำนักมารบูรพามาได้ ก็เกินความคาดหมาย ของนาง อยู่จริงๆ นั่นแหละ
“อืมๆ ก็ถือว่าเกินคาดของข้า ไป จริงๆ” ขณะกล่าวเผยรอยยิ้ม กวนๆ
มู่หลงก็แอบลอบมองแววตาว่ายเปียว คล้ายรู้ความคิดอีกฝ่ายตอนนี้อย่างไรอย่างนั้น “อยากอัด หรือขอบคุณข้า… เ้าก็ขึ้นมาประตูหน้า ศิษย์สายใน…ซิ!”
ทันใด มู่หลงกล่าวเสร็จ ก็จะเหยียดยิ้มสวย ผ่านดวงตาคู่หงส์ ทำท่าทาง มือปาดคอ เตือน พร้อมกระตุ้นว่ายเปียว ให้อีกฝ่ายขึ้นมาในเวลาเดียวกัน
เมื่อแสดงให้เห็น ระดับความห่าง ชนชั้น ความห่างระหว่างพวกเขาตอนนี้
ว่ายเปียวเองก็รู้ว่า หากเขาขึ้นไปตอนที่ยังไม่ได้เป็ศิษย์สายใน มีแต่ความตายเท่านั้น ที่รอคอยเขาอยู่
“ชิ! นางมาร กล้ามาแย่งชิงวันคืน อันสงบสุขของข้าไป… ฝากไว้ก่อน หากข้าเหยียบพวกจอมยุทธ์อวดดี อย่างพวกท่านได้ คง สนุกน่าดู หึ!”
มู่หลง ได้ยิน คลี่ยิ้มออกมากว้าง ขณะท้องฟ้า คล้ายจะมีฝนตก เกิดเสียงครืดคราด ฟ้าร้องคำราม ดังแว่วมาเป็ระยะ
นางจะหันเอียงคอกลับมาพูดคุยเป็ประโยคสุดท้าย ก่อนเดินจากไป “ข้า จะรอวันนั้น มาถึงแล้วกัน!” ที่ย้ำคำว่า “ขอทานตัวน้อย”
แม้แต่เ้าสำนักน้อย เข้ามาพูดคุย ภายในโรงครัวเสร็จสรรพ เห็นมู่หลง ยิ้มทอประกาย ไม่ปิดบังนิสัยอ่อนโยนในตัวอีกด้าน ขณะพูดคุยกับศิษย์สายนอก คนหนึ่ง ดูไม่สลักสำคัญ ผ่านดวงตาคู่คม ของเขา
ซึ่งเป็รอยยิ้ม ที่งดงาม ท่ามกลางดอกไม้ผลิบาน ภายในคืนแสงจันทร์ สว่าง ที่ยากจะพบเห็นเชียว
เขายังลอบมองไปที่ ว่ายเปียวครู่หนึ่ง ก่อนเ้าสำนักน้อย แอบลอบหัวเราะร่วนออกมา ฮ่าๆ “ยากแฮะที่จะได้เห็น มู่หลง ยิ้มทอประกายแบบนี้” ขณะที่พาศิษย์ หลานหลี่ ขึ้นยอดเขาศิษย์สายใน
แววตา หลานหลี่ เผยความเป็ห่วงศิษย์พี่ใหญ่ ของสำนักไม่น้อย
ซึ่งคำพูด มู่หลง ทำให้ว่ายเปียว ขอทานตัวน้อย โกรธ กระทืบเท้า อย่างมีโทสะ ปัก! ปัก! “พวกจอมยุทธ์นี่มัน กวนโอ๊ย กันทุกคนหรือไง” ทว่าก็ได้แต่คิดะโในใจ ไม่กล้าเอ่ยเสียงดังออกมา
พ่อครัวเหลิน ทำท่าคิดหนัก ขณะเรียกว่ายเปียวกลับมาทำงาน “เฮ้ย! นี่น่าจะเป็โอกาส ของโรงครัวของเราแท้ๆ”
เมื่อคิดถึงการที่จะสร้างบุญคุณกับ ศิษย์สายในอันดับหนึ่ง ผู้มีพร์ อดไม่ได้ ลอบ ถอนลมหายใจออกมายาว อีกหลายครั้ง
ว่ายเปียว รีบเอ่ยถาม ทอใบหน้าอยากรู้ “พ่อครัว เหลิน พวกเขา้าสิ่งใด งั้นหรือขอรับ?”
หากคิดดูแล้วพวกเขา ก็น่าจะไม่ขาดสิ่งใด ที่หาไม่ได้ในสำนักนี้ ไม่ใช่หรือ
อีกฝ่ายมองหน้าตาโง่งมว่ายเปียว คล้ายจะขมวดคิ้วไม่พอใจ แต่ก็เล่าออกมาอย่างไม่ปิดบัง เื่ที่ศิษย์พี่อันดับหนึ่ง ศิษย์สายในาเ็ กลับมาจากโลกา
ซึ่งผู้ดูแลโรงครัวอย่างเขา ก็ไม่รู้รายละเอียดมากนัก ที่้าหาวัตถุดิบ ‘เห็ดพิษสยบจิต’
ก่อนเขาจะมองไปที่ว่ายเปียว ตั้งใจฟังด้วยดวงตาเปล่งประกาย สนใจ ที่อีกฝ่ายอาสา เข้าไปลองหาของที่พวกเขา้า
“เ้าหนูแน่ใจหรือ? ที่เ้าจะเข้าไปส่วนลึกของป่าท้ายสำนัก ถือว่าอันตรายมากเชียว?”
ว่ายเปียว ยิ้มตาหยี เผยสีหน้าจริงจัง ที่ถูมือถูไม้ขึ้น “มันก็ขึ้นอยู่กับ ของรางวัลครั้งนี้ด้วย หัวหน้าโรงครัว”
ผู้ดูแลเหลิน ได้ยินพลางหัวเราะร่า “โฮ้ๆ หากเ้าหา ‘เห็ดพิษสยบจิต’ มาได้ทัน ่หนึ่งถึงสองวัน จะได้รับ เม็ดยาลูกกลอนฝึกฝนพื้นฐาน 3เม็ด จากภารกิจสำนัก โดยตรงเชียว”
ก่อนอีกฝ่ายจะยื่น เม็ดยาลูกกลอนฝึกฝนพื้นฐาน ในขวดขาวของตน 2เม็ด ที่จ้องตาว่ายเปียว ขณะเห็นความซื่อตรงของอีกฝ่าย “นี่เป็ของรางวัล สำหรับโรงครัว ส่วนตัวของข้า มอบให้เ้าก่อนโดยตรงแล้วกัน”
“หากเ้าหนูหาวัตถุดิบ ‘เห็ดพิษสยบจิต’ กลับมาได้ จะถือเป็ความดีความชอบของฝ่ายโรงครัวเราทั้งหมด แล้วเ้าจะได้วันหยุดโรงครัว เพิ่มอีกหนึ่งสัปดาห์ คิดเห็นว่าอย่างไรกับความเสี่ยงนี้?”
ว่ายเปียว คิดผลพลอยได้ทั้งหมดของตน มือเป็ระวิง
เมื่อของล้ำค่าที่ได้ เทียบเท่า เขาทำงานต่อจากนี้ไปร่วม2เดือนเชียว ที่จะได้ทรัพยากร มากขนาดนี้มาใช้
ว่ายเปียว ยิ้มทอประกายตอบรับคำอย่างไม่ลังเล “อืมๆ ข้ารับหาวัตถุดิบ ‘เห็ดพิษสยบจิต เองขอรับ”
ว่ายเปียว ที่แบกตะกร้าไม้ไผ่สานออกไป พร้อมแผ่นกระดาษ วาดลวดลาย ลักษณะเห็ดพิษ มีรอยแต้มสีม่วงประหลาด โดดเด่น เมื่อพบเห็น ต้องจดจำลักษณะของเห็ดชนิดนี้ ได้อย่างแน่นอน
เขาเดินลัดเลาะเข้าป่าด้วยความคล่องแคล่ว เฝ้าระวังตัวอยู่ตลอดเวลา…ท่ามกลางป่ายามค่ำคืน มีแสงจันทร์ สว่าง สีนวล อ่อนๆ สาดแสง ทอประกาย ตกทาบเงาดำต้นไม้ใหญ่ เป็แนวยาว
ข้อนี้ว่ายเปียว ขอทานร่างดูเพรียวบาง จะประมาทไม่ได้
ที่ดวงตา มองเห็นแสงสีสัน ต่างๆ ผ่านอายปราณพลัง ที่สิ่งมีชีวิตปลดปล่อยออกมา พอทำให้ว่ายเปียว ไม่พุ่งเข้าไปเผชิญหน้าสัตว์อสูร ดุร้าย สร้างพื้นที่อาณาเขต รอบๆ
“หากคราวนี้ ทำภารกิจสำเร็จ ก็สามารถคาดหวัง กับการเลื่อนขั้นพลังแรกเริ่ม ได้เลยซินะ” เมื่อคำรามหัวเราะในใจกับตนเอง ด้วยความตื่นเต้น
เขาก็เร่งเดินทางต่อ ทะลุไปยังเนินยอดเขาตัดไม้ สถานที่นี้ น่าจะอันตรายน้อยที่สุดของเขาลูกนี้เลย
ก่อนเข้าไปด้านในส่วนลึกของดงป่าไม้ทึบ ไม่เหมือนสถานที่มีมนุษย์อยู่อีกต่อไป เมื่อมองเห็นต้นไม้เปล่ง แสงปราณพลัง หลากสี มีอยู่ทั่วลานตา
15K
![เกิดใหม่ครั้งนี้ขอเป็นสตรีไร้คุณธรรม [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1725005870_109898.webp)
