หมิงซินแสงสว่างของหัวใจ

บทที่24-2กี่ครั้ง

        โจวจื่อเชียนและหยางยวี่ถงหันมามองหน้าและสบสายตากันแล้วก็เป็นโจวจื่อเชียนที่เก็บความสงสัยไว้ไม่อยู่ เอ่ยออกมาว่า

        “เจ้ามิยอมบอกพวกเราใช่หรือไม่ซินเอ๋อร์”

        “ก็มันไม่มีอะไรนี่นา” ทันทีที่หวังหมิงซินพูดจบโจวจื่อเชียนรีบพุ่งตัวเข้าไปจี้ที่เอวของหวังหมิงซินแล้วตามด้วยหยางยวี่ถงเข้ามาจี้ที่เอวอีกข้างของหวังหมิงซิน

        “ฮาฮ่า โอ้ย ข้ายอมแล้ว ข้าพูดแล้ว”หวังหมิงซินพูดด้วยเสียงเหนื่อยหอบ

        “เจ้ายอมพูดตั้งแต่แรกก็สิ้นเรื่องมิต้องให้ข้ากับถงเอ๋อร์ต้องมาเหนื่อยเช่นนี้”มิใช่แค่คนที่ถูกจี้เอวจะเหนื่อยอยู่ฝ่ายเดียวแต่คนที่เป็นฝ่ายกระทำทั้งสองคนก็มีอาการเหนื่อยหอบเช่นกัน

        หวังหมิงซินจึงจำใจเล่าเหตุการณ์ที่น่าอายของตนเองในห้องทำงานที่นางโดนชายหนุ่มจูบ รวมถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในภัตตาคารเจี้ยนคังวันที่นางทำอาหารให้ชายหนุ่มได้ชิม

        “โอ้ว!ไม่น่าเชื่อว่า คนที่ดูสุขุมเช่นพี่อี้โจวจะเป็นคนที่มีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวและมีลูกเล่นมากมายเยี่ยงนี้” โจวจื่อเชียนรู้สึกแปลกใจเมื่อได้รับฟังเรื่องราวที่สหายได้บอกกล่าว

        “นั่นไงเล่า ใครๆต่างพูดว่าเขาเป็นคนสุภาพเรียบร้อย แต่ความจริงแล้ว หึ” หวังหมิงซินขบเขี้ยวเคี้ยวฟันเมื่อนึกถึงคนรัก

        “เช่นนั้น แล้วเจ้าจะทำเช่นไรต่อไปดีเจ้าห้ามยอมแพ้เด็ดขาด ต้องให้เขาเป็นลูกไก่อยู่ในกำมือของเจ้าเหมือนกับคู่ของพี่หมิงเยว่และพี่หยางเหวิน”โจวจื่อเชียนตั้งใจสนับสนุนสหายอย่างเต็มที่

        หวังหมิงซินหันหน้าไปหาหยางยวี่ถงผู้มีประสบการณ์มากกว่าตนเอง เพราะเป็นคู่หมั้นกับพี่เหยียนเล่ยมาสองปีแล้ว

        “ถงเอ๋อร์ เวลาเจ้าอยู่กับพี่เหยียนเล่ยใครเป็นคนรุก”

        “พี่เหยียนเล่ยเป็นทหารเขาพูดจาไม่เก่งเหมือนพี่อี้โจวหรอก”

        “อ้าว เช่นนั้นเวลาอยู่ด้วยกันพวกเจ้าไม่ค่อยพูดจาต่อกัน แล้วพวกเจ้าทำสิ่งใดกันหรือ”โจวจื่อเชียนเอ่ยถามด้วยความสงสัย

        หยางยวี่ถงหลุบตาและก้มหน้าของตนเองลงต่ำแล้วตอบด้วยน้ำเสียงเอียงอายที่ค่อนข้างเบาว่า

        “เขาจะไม่พูดสิ่งใดกับข้า แต่จะยื่นของขวัญให้ข้าเช่นพวกเครื่องประดับ เครื่องสำอาง จากนั้นก็ดึงข้าเข้าไปในอ้อมกอดแล้วก็จุมพิตข้า”

        “โอ้ว!/โอ้”เสียงอุทานของหวังหมิงซินและโจวจื่อเชียนดังขึ้นพร้อมกัน

        “นี่แหละคือคนจริง มิต้องพูดให้มากความ เน้นการกระทำนับถือ นับถือ” โจวจื่อเชียนยกมือขึ้นประสาน เพื่อแสดงความนับถือ

        “สมกับเป็นชายชาติทหาร” หวังหมิงซินเอ่ยชมคู่หมั้นของสหายสนิท

        “ซินเอ๋อร์ครานี้คู่ของเจ้าแพ้อย่างราบคาบ เจ้าต้องฝึกปรือให้มากกว่านี้”โจวจื่อเชียนหันไปกล่าวกับหวังหมิงซิน

        “เจ้าค่ะคุณหนูจื่อเชียนข้าจะตั้งใจฝึกปรืออย่างเต็มที่เจ้าค่ะ จะไม่ยอมแพ้คุณหนูยวี่ถงแน่นอนเจ้าค่ะ” หวังหมิงซินหยักยกยิ้มที่มุมปากตอบรับคำของโจวจื่อเชียนด้วยความครึ้มใจแล้วหันหน้าไปหาหญิงสาวเพียงคนเดียวในห้องนี้ ที่มีคู่หมั้นแล้วพร้อมกับเอ่ยถามด้วยดวงตาเบิกโตว่า

        “ว่าแต่เจ้ากับพี่เหยียนเล่ยจูบกันกี่ครั้งแล้วข้ากับพี่อี้โจวจะได้รีบเร่งตามให้ทัน”

        “___”

        หลิวอี้โจวและหานยงเจียมาร่วมกินอาหารมื้อเช้ากับหญิงสาวทั้งสามคนที่บ้านพักของตระกูลโจวหลังจากอิ่มหนำกันแล้วจึงมุ่งหน้าไปยังตึกในย่านร้านค้าที่จะทำเป็นร้านขายเครื่องสำอาง

        “ตึกอยู่ในทำเลที่ดีมาก เป็นย่านร้านค้ามีผู้คนเดินผ่านไปมา ซ่อมแซมเพียงเล็กน้อยก็สามารถเปิดเป็นร้านค้าได้แล้ว”หลิวอี้โจวผู้สันทัดในวงการค้าเอ่ยกับทุกคน

        “เช่นนั้นต้องรบกวนพี่อี้โจว ช่วยดูว่า ยังต้องซ่อมแซมสิ่งใดอีกเจ้าคะ”โจวจื่อเชียนเอ่ยกับชายหนุ่ม

        “ข้ารู้จักกับนายช่างใหญ่ของเมืองหลูโจวร้านค้าของข้าก็เป็นเขาที่คอยช่วยดูแล น้องจื่อเชียนสนใจหรือไม่” หลิวอี้โจวเอ่ยถาม

        “สนใจเจ้าค่ะเช่นนั้นรบกวนพี่อี้โจวด้วยนะเจ้าคะ ข้าให้ท่านเป็นผู้ตัดสินใจได้เลยขอบคุณพี่อี้โจวมากเจ้าค่ะ” โจวจื่อเชียนรู้สึกโชคดียิ่งนักที่ได้รับการช่วยเหลือจากชายหนุ่ม

        “มิต้องเกรงใจ น้องจื่อเชียน”

        หวังหมิงซินที่กำลังคิดวางแผนเรื่องการตกแต่งร้านได้หันไปถามว่าที่เจ้าของร้านคนใหม่ว่า

        “เชียนเอ๋อร์ เจ้าชอบสีอะไรและชอบเนื้อผ้าชนิดใด ข้าจะออกแบบการตกแต่งร้านจากสิ่งที่เจ้าชอบ”

        “ข้าชอบสีฟ้าส่วนเรื่องเนื้อผ้าแล้วแต่เจ้าเห็นสมควรเถอะ ข้ามิรู้ว่าต้องใช้ผ้าชนิดใดจึงจะตกแต่งร้านได้สวย”

        “ได้ เยี่ยงนั้นข้าจะวาดรูปออกมาคร่าวๆก่อน ถ้าเจ้ามิชอบตรงที่ใด สามารถบอกข้าได้ เมื่อเราได้แบบแล้วเราค่อยไปหาซื้อผ้าและของตกแต่งร้านกัน”

        “ได้ ขอบใจมากซินเอ๋อร์”

        “ข้ากับยงเจียขอตัวไปติดต่อนายช่างใหญ่ก่อน” หลิวอี้โจวเอ่ยกับคนรัก

        “เจ้าค่ะพี่อี้โจว”

        ผ่านไปประมาณหนึ่งชั่วยามชายหนุ่มทั้งสองคนกลับมาพร้อมกับนายช่างใหญ่ หวังหมิงซินจึงส่งรูปที่ตนเองออกแบบไว้ตามความต้องการของว่าที่เจ้าของร้านคนใหม่ยื่นให้กับนายช่างใหญ่โดยนายช่างใหญ่รู้สึกชื่นชมความสามารถของหวังหมิงซินยิ่งนักถึงแม้ว่าจะเป็นเพียงหญิงสาวแต่กลับเข้าใจหลักการการตกแต่งร้านค้าบอกรายละเอียดได้อย่างชัดเจนมิติดขัด อีกทั้งยังออกแบบร้านได้สวยงามและดูแปลกตามิเหมือนผู้ใด

        การที่หวังหมิงซินสามารถออกแบบตกแต่งร้านค้าได้เยี่ยงนี้เนื่องมาจากพี่สาวของนางเป็นผู้สอน โดยที่พี่สาวได้บอกว่า

        “ดรีมเป็นคนสอนพี่ ให้ออกแบบตกแต่งร้านค้าเช่นนี้”

        หลิวอี้โจวยิ้มแก้มปริเมื่อได้ยินนายช่างใหญ่เอ่ยชมความสามารถของคนรักจนสหายสนิทต้องเอาศอกกระทุ้งไปที่แขนของเขา พร้อมกับเอ่ยกระเซ้าว่า

        “นายช่างใหญ่เอ่ยชมน้องหมิงซินมิใช่เอ่ยชมเจ้า เจ้าไม่ต้องยิ้มจนหน้าบานเยี่ยงนี้หรอก”

        “เจ้าเป็นคนโสด ยังไม่มีความรักเจ้าไม่เข้าใจหรอก รอให้เจ้ามีคนรักเสียก่อน ค่อยมาพูดกับข้า”หลิวอี้โจวส่งรอยยิ้มเยาะไปให้สหายสนิทที่กำลังทำหน้าเจื่อนเมื่อได้ยินคำพูดของเขาปกติจะเป็นสหายสนิทที่คอยเอ่ยวาจาจิกกัดและหยอกล้อเขาอยู่เสมอมีเพียงไม่กี่ครั้งที่เขาจะมีโอกาสเป็นฝ่ายตอกกลับให้สหายเงียบปากลงได้เช่นนี้

        หลังจากหวังหมิงซินและหลิวอี้โจวอธิบายรายละเอียดต่างๆที่ต้องการครบแล้ว นายช่างใหญ่ขอเวลาเจ็ดวันในการซ่อมแซมและต่อเติมอาคารจากนั้นจึงขอตัวกลับไปเตรียมความพร้อมโดยจะขอเริ่มงานในวันมะรืน

        “พวกเราไปกินอาหารมื้อกลางวันกันเถอะเจ้าค่ะข้าจะพาทุกคนไปกินบะหมี่เจ้าอร่อย มื้อนี้ข้าขอเป็นเจ้ามือนะเจ้าคะตอบแทนที่ทุกคนช่วยข้าทำงานเจ้าค่ะ” โจวจื่อเชียนเอ่ยกับทุกคน

        “ดี ข้าจะกินเยอะๆ แบบไม่เกรงใจเลยล่ะ” หวังหมิงซินเอ่ยหยอกล้อสหาย

        “ได้สิ เจ้าจะกินจนพุงกางข้าก็ไม่ว่าอะไรเจ้าหรอก” โจวจื่อเชียนส่งรอยยิ้มทะเล้นไปให้หวังหมิงซิน

        “หลังจากกินอิ่มแล้วพวกเราไปหาซื้อผ้าและอุปกรณ์ตกแต่งร้านกันเถอะ” หวังหมิงซินเอ่ยกับสหายทั้งสองคน

        “ตกลง” หยางยวี่ถงตอบรับคำของสหาย

        หวังหมิงซินหันหน้าไปทางชายหนุ่มทั้งสองคนแล้วเอ่ยถามว่า

        “พี่อี้โจวและพี่ยงเจียจะไปกับพวกข้าด้วยหรือไม่เจ้าคะ”

        “พี่กับยงเจีย อยากจะขอแยกตัวไปตรวจงานที่ร้านค้าในช่วงบ่าย”หลิวอี้โจวกล่าวกับคนรัก

        “ได้เจ้าค่ะพี่อี้โจว”

        “เย็นนี้ท่านแม่ของข้า ขอเชิญทุกคนไปร่วมทานอาหารที่จวนเจ้าค่ะท่านแม่และท่านพ่อได้จัดงานเลี้ยงต้อนรับให้ทุกคนเจ้าค่ะ” โจวจื่อเชียนกล่าวเชิญทุกคน

        “เยี่ยงนั้นเย็นนี้พวกเราเจอกันที่จวนท่านรองเจ้าเมือง” หานยงเจียเป็นคนกล่าวสรุป

        “เจ้าค่ะ”หยางยวี่ถงเป็นตัวแทนของหญิงสาวตอบรับคำ