ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

  ในยามเช้า เด็กหญิงอายุราวๆ 12ปี ที่ถูกพ่อของนางเขกหัวอยู่หลายครั้ง เมื่อในยามค่ำคืนที่ผ่านมา นางจึงตัดสินใจติดตามไปดูการล่าสัตว์ในครั้งนี้ อย่างใกล้ชิดติดขอบสนาม

เมื่อยามเช้าของวันใหม่มาถึง นางไม่รอช้ามายืนรออยู่ด้านหน้าที่พักของ เปาเปา เพื่อขอร้องให้เปาเปา พานางไปล่าสัตว์อสูร ภายในงานประจำปี ครั้งนี้ด้วย

เพียงเวลาไม่นาน เปาเปา ก็เดินออกมาจากที่พักของเขาหมายมั่นไปเข้าร่วม งานล่าสัตว์อสูรประจำปี แต่มันก็ทำให้เขาประหลาดใจอยู่ไม่น้อย เมื่อเห็น จางเหมย นาง มายืนรออยู่ด้านหน้าที่พักของเขา นาง ไม่มีท่าทีลังเลแม้แต่น้อย แววตาเต็มไปด้วยความดื้อรั้นตามประสาเด็ก

"พี่เปาเปา ท่านช่วยพาข้าไปล่าสัตว์อสูรภายในงานประจำปีครั้งนี้ ด้วยได้หรือไม่ คือข้าก็อายุไม่น้อยแล้ว ข้าอยากออกไปหาประสบการณ์ในการล่าสัตว์อสูร เปิดโลกกว้างของข้า"

  เจ้าอ้วนเปาเปาที่ได้ยินน้ำเสียงแหลมเล็กของ จางเหมย เขาก็ถึงกับส่ายหัว "จางเหมย มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ ที่เจ้าจะติดตามข้าไปนะ แล้วอีกอย่าง ข้ารู้เจ้าอยากรู้ในพลังของ เจ้าขาวสินะ ข้าสามารถบอกเจ้าได้ว่า อี้เฉินนั้นไม่ได้อ่อนแอไปกว่าข้าอย่างแน่นอน บางทีเขาอาจจะเก็บซ่อนปราณพลังเอาไว้ก็เป็นได้"

จางเหมย ได้ยินถึงกับทำปากมุ่ยไม่พอใจ "ข้าไม่เชื่อพี่เปาเปา ข้าว่าพี่เปาเปาเก่งกว่า ไอ้เด็กหนุ่มผมขาวคนนั้นอีก หากข้าไม่ได้เห็นกับตาตัวเองข้าไม่มีทางยอมรับเขาเป็นอันขาด"

"จางเหมย เจ้าก็อายุ12ปีแล้วนะ เจ้าต้องรู้จักโตเป็นสาวได้แล้ว อีกอย่างอี้เฉินก็เป็นเพื่อนสมัยเด็กของข้า ถึงเจ้าจะไม่ได้สนิทกับเขามากนักก็ควรรักกันเข้าไว้ ถึงอย่างไรพวกเราก็เกิดในหมู่บ้านเดียวกัน ....เจ้าต้องเข้าใจการล่าสัตว์อสูรในครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ ข้าไม่อาจพาเจ้าไปเสี่ยงอันตรายได้"

พวกเขาสองคนต่างพากันพูดจา โหวกเหวกโวยวาย แต่ก็ไม่ได้ข้อสรุปเสียที

...อี้เฉินที่ออกมายังด้านนอกที่พัก เขาถึงกับส่ายหัวเมื่อได้ยินเสียงเด็กหญิงพูดเถียงอยู่กับเปาเปา ตัวเป็นเกลียว ที่พักของเขาอยู่ไม่ห่างจาก เปาเปามากนัก จึงทำให้ได้ยินเสียงพวกเขาสองคนพูดคุยกันอย่างชัดเจน

  หลายๆ คนในหมู่บ้านเองก็เริ่มออกไปทำงานในหน้าที่ของตน ชาวบ้านคนไหนที่ว่างงาน พวกเขาก็จะไปที่ด้านหน้าประตูทางออกของป่าไร้สิ้นสุด เพื่อไปร่วมงานชุมนุม การล่าสัตว์ประจำปีในครั้งนี้ หลายๆ คนเองก็ต่างพากันไปเชียร์คนในหมู่บ้านของตนเอง อย่างน้อยๆ พวกเขาก็อยากจะติดอันดับอยู่ในการล่าสัตว์ครั้งนี้ให้ได้สักครั้งหนึ่ง แต่ก็เป็นเพียงการคาดหวังเท่านั้น พวกเขาต่างรู้ดี หมู่บ้านใหญ่ๆ ตระกูลดังๆ คงได้อันดับต้นๆ ไปครอบครองเป็นแน่ แต่ก็ยังไปเชียร์ให้คนในหมู่บ้านของตนเอง กลับมาจากการล่าสัตว์อสูรได้อย่างปลอดภัย

ทางด้านอี้เฉินที่เห็น เปาเปาพูดคุยเสียงดังโวยวายอยู่กับเด็กหญิงอายุราวๆ 12ปีเขาถึงกับส่ายหัว ไม่คิดเจ้าอ้วนกลมจะคบเด็กสร้างบ้าน

จางเหมย ที่เห็นอี้เฉินมองมาที่นาง นางแลบลิ้นปลิ้นตามาให้อี้เฉิน อี้เฉินเขาถึงกับ ขมวดคิ้วมุ่น รู้ได้ในทันทีเด็กหญิงคนนี้คงไม่ชอบใจในตัวเขาสักเท่าไรเป็นแน่

ก่อนอี้เฉินจะไต่ถามไปที่ เปาเปา "เราจะออกเดินทางไปยังทางออกของ ป่าไร้สิ้นสุด กันหรือยัง ...เปาเปา เหมือนว่าชาวบ้าน คนอื่นๆ จะเริ่มทยอยไปดูคนจากหมู่บ้านอื่นๆ กันแล้ว"

"อี้เฉินเจ้าช่วยพูดกับ จางเหมย หน่อยสิ ว่าการล่าสัตว์อสูรนั้นอันตรายขนาดไหน นางอยากติดตามพวกเราไป ล่าสัตว์อสูรภายในงานประจำปีในครั้งนี้ ข้าเอ่ยเตือนนางอยู่หลายครั้ง แต่นางก็ไม่ยอมฟังที่ข้าพูดเลย"

อี้เฉินยกยิ้มเจ้าเล่ห์ "งั้นก็ให้นางไปเสียสิ เปาเปา เจ้าก็ถือโอกาสดูแลนางด้วยเสียเลย หากนางได้รับประสบการณ์ในการล่าสัตว์อสูร มันก็เป็นเรื่องที่ดีไม่น้อย"

"เจ้า เจ้า! เอาจริงหรืออี้เฉิน"

"ข้าเอาจริงแต่ก็ต้องถามความสมัครใจของเจ้าตัว" เมื่อจางเหมย ได้ยินคำพูดของอี้เฉินมันก็ทำให้นางกระโดดโลดเต้นขึ้นมาด้วยความดีใจ ดวงตาเป็นประกาย มองมาที่อี้เฉินด้วยสายตาที่ดูดีขึ้น ไม่มองตาขวางใส่อี้เฉินอีกต่อไป

"ขอบคุณพี่ อี้เฉิน ข้าจะติดตามพี่ เปาเปาไปอย่างว่าง่ายจะไม่ดื้อรั้นอีกต่อไป"

ก่อนอี้เฉินจะไต่ถามไปที่เด็กหญิง "เจ้าชื่อ จางเหมย สินะ ข้าขอเตือนเจ้าไว้อย่างหนึ่งอย่าออกห่างจาก เปาเปาเป็นอันขาด ป่าไร้สิ้นสุดไม่ได้ง่ายดายอย่างที่เจ้าคิด" ก่อนอี้เฉินจะยื่นมือไปขยี้ผมของจางเหมย ด้วยความเอ็นดู

จนผมของ จางเหมย ในยามนี้เริ่มที่จะกระเซอะกระเซิง นางพยายามที่จะดึงมือของอี้เฉินออกจากศีรษะของนาง แต่ก็ไม่เป็นผล นางถึงกับทำปากมุ่ยอย่างไม่พอใจ ไม่คิดเด็กหนุ่มผมขาวคนนี้ จะนิสัยขี้เล่นถึงเพียงนี้ แถมยังเจ้าคิดเจ้าแค้นตัวนางอยู่ไม่น้อย

"ข้าเข้าใจแล้ว พี่อี้เฉิน ท่านเลิกแกล้งข้าได้แล้ว"

อี้เฉินยกยิ้มเป็นปีติ ก่อนพวกเขาทั้งสามคน จะเริ่มเดินทางไปในทิศทางของการชุมนุมการล่าสัตว์อสูรในครั้งนี้ ซึ่งมันไม่ห่างจากหมู่บ้านที่พวกเขาอยู่มากนัก

....ทันทีที่พวกเขาทั้ง3คนมาถึง หน้ากำแพงที่เป็นทางออกไปยังป่าไร้สิ้นสุด พวกเขาก็ต้องเบิกตากว้าง ไม่คิดการล่าสัตว์อสูรในครั้งนี้ ผู้คนจะให้ความสนใจมากมายถึงเพียงนี้ แม้แต่สำนักใหญ่ๆ ภายในดินแดน5อาณาจักร ยังมาจับตาดูการล่าสัตว์อสูรของเหล่าชาวบ้าน เพื่อตามหาลูกศิษย์ในการล่าสัตว์อสูรในครั้งนี้ ทำให้ชายหนุ่ม หญิงสาว หมู่บ้านต่างๆ พากันคึกคักกว่าปกติหลายเท่า หากโชคดีพวกเขาอาจได้สำนักใหญ่ๆ เชื้อเชิญไปเข้าร่วมสำนักก็เป็นได้
ทั่วบริเวณทางออกเต็มไปด้วยฝูงชนยืนกันแน่นขนัด ผู้คนเองก็เดินกันขวักไขว่ แม้แต่บนฟ้าสูงยังมีเหล่าจอมยุทธยืนดูอยู่กลางอากาศเพื่อเฝ้าดูการล่าสัตว์อสูรในครั้งนี้

  อี้เฉิน เปาเปา และจางเหมย พวกเขาทั้งสาม ไม่รั้งรออีกต่อไป ก่อนส่งป้ายตัวแทนของหมู่บ้านลมหวน ให้ผู้จัดการงานล่าสัตว์อสูรประจำปีในทันที เมื่อผู้จัดการวัยกลางคนมองแผ่นป้ายของหมู่บ้าน ลมหวนตัว เขาถึงกับส่ายหัว ไม่คิดหมู่บ้านแห่งนี้จะส่งคนลงมาแค่3คนแถมพวกเขาก็ยังอายุน้อยๆ กันอยู่เลย ก่อนชายวัยกลางคนจะเอ่ยเตือน "พวกเจ้าเอาจริงหรือ มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ เลยนะ หากพวกเจ้าพลาดท่าอาจจะตายตกเอาได้"

อี้เฉินเอ่ยด้วยใบหน้ายิ้มแย้มไปที่ชายวัยกลางคน "พวกข้าเอาจริง ท่านอย่าได้ใส่ใจนัก ทำตามหน้าที่ของท่านเถอะ"

  ชายวัยกลางคนถึงกับส่ายหัวไม่คิดเด็กหนุ่มพวกนี้จะใจกล้าถึงเพียงนี้ ก่อนเขาจะเดินนำทางพวกอี้เฉินไปที่ กลุ่มของผู้เข้าร่วมการแข่งขันล่าสัตว์อสูรในครั้งนี้
หน้าทางออกประตูเมืองในยามนี้เต็มไปด้วยเหล่าจอมยุทธ์ ที่หมู่บ้านต่างๆ ส่งมาเข้าร่วมการล่าสัตว์ในครั้งนี้ หากโชคดีสำนักใหญ่ๆ อาจจะมารับตัวพวกเขาไปก็เป็นได้

..แต่เมื่อผู้เข้าแข่งขันคนอื่นๆ เห็นหมู่บ้านลมหวนที่มาโดยเจ้าอ้วนกลม เปาเปา อยู่ๆ พวกเขาก็หัวเราะกันออกมา "ฮ่าๆ เปาเปา เจ้าพาน้องสาว ของเจ้ามาเที่ยวป่างั้นหรือ เหตุใดถึงเอาเด็กมาเข้าร่วมการล่าสัตว์อสูรเช่นนี้กันเล่า คนในหมู่บ้านของเจ้ามันไปไหนกันหมด"

เปาเปา ที่ได้ยินเขาถึงกับหน้ามืดทะมึน พยายามจะลดโทสะของตนเองไว้ไม่คิดสร้างความวุ่นวายภายในพื้นที่แห่งนี้

ชายหนุ่ม หมู่บ้านข้างเคียง เอ่ยพูดขึ้นในทันทีเมื่อเห็นเด็กหนุ่มผมขาว มาพร้อมกับ เปาเปา "นี่เพื่อนใหม่ของเจ้างั้นหรือ เจ้าอ้วนเปาเปา เหตุใดปราณพลังในร่างของเพื่อนเจ้ามันถึงดูเบาบาง จนเหมือนคนธรรมดาเช่นนี้กันเล่า "

ชายหนุ่มหมู่บ้านหินผาที่เห็นกลุ่มของ พวกอี้เฉินทำให้ตัวเขาอดขำออกมาไม่ได้ "ฮ่าๆ ข้าว่าปีนี้หมู่บ้านลมหวนคงไม่ได้ สัตว์อสูรติดไม้ติดมือกลับมาแน่"

หญิงสาวอีกคนเอ่ยสมทบขึ้นมาในทันที "ข้าก็ว่างั้น"

เปาเปา กับ จางเหมย ที่โดนพูดจา ถากถาง พวกเขาสองคนถึงกับหน้าเขียวคล้ำด้วยความโกรธเคือง ไม่คิดคนพวกนี้จะพากันดูถูกเย้ยหยันมาที่พวกเขา

จางเหมย นางโทษตัวเอง หากนางไม่ติดตามมา พวกเขาก็คงไม่ถูกพูดจา ดูถูกดูแคลนเช่นนี้ มันทำให้ตัวนางรู้สึกผิดกับพี่เปาเปา พี่อี้เฉินขึ้นมาในทันใด

  อี้เฉินที่เห็นจางเหมย มีท่าทีเศร้าสร้อย เขาลูบหัวไปที่เด็กหญิงเบาๆ เพื่อปลอบโยนนาง "เจ้าอย่าได้ใส่ใจคำพูดของผู้คนมากนัก หากเจ้าเก็บมันมาใส่ใจ เกรงว่าเจ้าจะไม่มีทางได้เติบโต"
จางเหมย นางปาดน้ำตาที่หางตาของนางออก "ข้าเข้าใจแล้วพี่อี้เฉิน"

แต่ในทันทีที่ อี้เฉินเอ่ยคำพูดนั้นออกมา มันก็ทำให้คนในหมู่บ้านอื่นๆ ไม่พอใจ มองดูเด็กหนุ่มผมขาวอย่างไม่วางตา แต่พวกเขาก็ต้องประหลาดใจเมื่อไม่รู้สึกถึงปราณพลังของเด็กหนุ่มแม้แต่น้อย ราวกับเด็กหนุ่มเป็นคนธรรมดาอย่างไรอย่างนั้น แต่ก็ไม่กล้าดูถูกดูแคลนเด็กหนุ่มผมขาวอีกต่อไป ทั้งๆ ที่เด็กหนุ่มดูธรรมดาเป็นอย่างมาก ด้วยความที่มันธรรมดาเกินไปของอี้เฉิน จึงทำให้ตัวเขากลายเป็นจุดสนใจของเหล่าจอมยุทธที่อยู่ด้านบนท้องฟ้าในทันที

แม้แต่ผู้คนด้านบนกำแพง ยังมองมาที่อี้เฉินด้วยความสงสัย สำนักใหญ่ๆ เองที่กวาดตามองหา เหล่าจอมยุทธที่มีแววไปเข้าร่วมสำนัก แต่เมื่อพวกเขากวาดตาไปเห็นเด็กหนุ่มผมขาว พวกเขาก็ต้องประหลาดใจในตัวของเด็กหนุ่ม ราวกับเด็กหนุ่มคนนี้ไม่สามารถประเมินพลังได้