ทะลุมิติ ตามมารักนาย(Yaoi)

    ทันทีที่กลับมาถึงห้อง เฉินก็ไม่พูดไม่จาเขาเดินเข้าไปอาบน้ำ และออกมานั่งที่ระเบียงเหมือนทุกวัน แต่วันนี้เขาเงียบผิดปกติจนวินเองรู้สึกสงสัยว่า เขาไปเจออะไรมากันแน่ วินได้แต่สงสัยแต่ก็ไม่กล้าที่จะเดินเข้าไปถามตรงๆ เพราะเขารู้ดีว่าเวลาที่เฉินเงียบ คือเวลาที่เขาต้องการอยู่คนเดียวและถ้าเขามีอะไรอยากจะบอกวินจริงๆเขาจะเป็นคนเดินเข้ามาคุยกับวินเอง วินได้แต่ยืนมองดูเฉินไกลๆและปล่อยให้เขาอยู่กับตัวเองมากๆ ในใจของวินรู้สึกเป็นห่วงเพราะเขาไม่เคยเห็นเฉินเงียบและนิ่งขนาดนี้มาก่อน วินทำได้เเค่นอนอยู่บนเตียงและจ้องมองเฉินผ่านประตูระเบียงออกไป โดยที่เขาไม่รู้เลยว่าเขาเผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่ทราบ มารู้ตัวอีกทีคือเช้าแล้วซึ่งตอนนี้เฉินก็ไม่ได้อยู่ในห้องแล้ว

    "หายไปไหนของเขานะ จะไปไหนก็ไม่บอกก่อนเลย" วินสบถคำถึงเฉินพร้อมกับก้าวลงจากเตียงไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อที่จะไปโรงเรียน วินใช้เวลาไม่ถึง 15 นาทีในการเดินมาโรงเรียนและเขาก็พบว่าที่หน้าประตูโรงเรียน มีเพื่อนๆกำลังมุงดูอะไรบางอย่างอยู่ ซึ่งวินก็เอ่ะใจและวิ่งเข้าไปดูเช่นกัน

    "เฮ้ย!! เฉิน!!นี่นายเป็นอะไร ใครทำอะไรเนี้ย!!" แล้วคนที่เพื่อนๆกำลังมุงดูอยู่นั้นก็คือเฉินที่นอนจมอยู่กับรอยแผลเต็มตัว มีเลือดออกเล็กน้อย เฉินนอนสลบอยู่ในชุดนักเรียน วินเลยสันนิษฐานว่าเขาน่าจะแต่งตัวและออกมาโรงเรียนก่อนวินแล้วแต่สิ่งที่วินตกใจนั่นก็คือใครเป็นคนทำร้ายเขากันแน่เพราะดูจากรอยแผลตามตัวแล้วคนที่ทำร้ายน่าจะตั้งใจเอาให้ถึงตายเลย

     "หลบทางให้ครูหน่อยๆ มา..เดี๋ยวครูจะพยุงเขาเข้าไปห้องพยาบาลเอง ส่วนพวกเธอแยกย้ายกันไปเรียนได้แล้ว"

     "เกิดอะไรขึ้นครับอาจารย์อันวา ทำไมเฉินถึงตกอยู่ในสภาพแบบนี้ได้ล่ะครับ?"

     "ครูก็ไม่แน่ใจ แต่มีเพื่อนของพวกเธอไปแจ้งว่ามีคนโดนทำร้ายอยู่หน้าประตูโรงเรียน ครูก็เลยมาดู..นี่เพื่อนสนิทเธอหรอวิน?"

     "ใช่ครับ..งั้นผมขอไปดูอาการเขาที่ห้องพยาบาลด้วยได้ไหมครับ?"

     "ไม่ได้..นี่มันจะถึงเวลาเรียนแล้ว พวกเธอต้องรีบเข้าห้องเรียนได้แล้ว ไม่ต้องเป็นห่วงเดี๋ยวที่เหลือครูจะจัดการเอง" สิ้นเสียงของอันวาเขาก็ได้แบบร่างของเฉินพาดไหล่และพาไปยังห้องพยาบาลวินที่มองด้วยตาละห้อยเพราะเขาอดเป็นห่วงเฉินไม่ได้ เเต่เขาก็ตามไปดูอาการเฉินตอนนี้ไม่ได้ด้วย

     "ไม่เป็นไรนะวิน ตอนนี้เฉินอยู่ในมือของอาจารย์อันวาแล้ว เฉินจะต้องไม่เป็นอะไร"

     "แก้ว...อืมเราก็อยากให้เป็นแบบนั้น"

     "ในที่สุดฟ้าก็เข้าข้างฉันนะ...ฉันว่ามันคงจะไปพูดจากวนตีนใครเข้าแหละ พวกเขาก็เลยพากันมาเอาคืนแบบนี้ อย่าไปสนใจเลยแก้วชาเรารีบเข้าห้องเรียนกันดีกว่านะ"

     "ทำไมพูดแบบนั้นล่ะบอส เฉินเป็นเพื่อนของพวกเราเหมือนกันนะ!!"

     "นายแน่ใจหรอวิน ว่าไอ้เฉินมันเป็นเเค่เพื่อนกับนายอ่ะ เพราะจากที่ฉันดูแล้วฉันว่ามันน่าจะคิดกับนายมากกว่าเพื่อนนะ ฮ่าฮ่าฮ่า"

     "เท่าที่ฉันรู้จักเฉินมา เฉินเป็นคนเงียบๆ ไม่เคยมีเรื่องกับใครนอกจากนาย!! นายส่งคนมาทำร้ายเฉินใช่ไหมบอส!!"

    "อะไรของนายเนี่ยวิน หาแพะรับบาปหรือไง ถึงฉันจะไม่ชอบขี้หน้ามันก็เถอะ แต่ฉันก็ไม่ได้มีความคิดที่จะทำร้ายมันปางตายขนาดนี้หรอก"

    "นายอย่าคิดว่าเราไม่รู้นะบอส ว่าคนที่คอยมาแกล้งเราตลอด ล้วนแล้วแต่เป็นฝีมือของนายจ้างมาทั้งนั้น"

    "พอได้แล้วทั้งสองคน จะทะเลาะกันไปทำไม นี่เราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่หรอ บอส..นายก็เลิกหาเรื่องวินได้แล้ว"

    "หาเรื่องอะไรแก้ว บอสไม่เกี่ยวเลยนะ ไอ้วินมันกำลังใส่ร้ายบอสอยู่แก้วไม่เห็นหรอ?"

    "หรือนายจะเถียงว่าไอ้พวกที่คอยมาแกล้งฉันไม่ใช่ฝีมือนายกันล่ะ!"

    "เออ!!ฉันไม่เถียง..แต่ที่ฉันส่งคนมาแกล้งนาย เพราะนายมายุ่งกับแก้วชาแฟนของฉัน ส่วนเรื่องไอ้เฉินน่ะฉันไม่ได้เป็นคนทำและฉันก็ไม่ได้จ้างใครมาทำร้ายมันด้วย นายจะเชื่อหรือไม่เชื่อก็ตามใจฉันไม่ยุ่งด้วยแล้ว ไปเถอะแก้ว!!" บอสดึงมือแก้วเดินไปที่ห้องเรียนโดยไม่สนใจว่า ตอนนี้วินกำลังโมโหจนตัวสั่นไปหมด น้ำตาที่หุ้มขึ้นมาเต็มเบ้าพร้อมที่จะเอ่อล้นออกมาเต็มทีแล้ว แต่วินก็ต้องกลั้นไว้และเดินตาม 2 คนนั้นไปที่ห้องเรียน เวลาล่วงเลยมาจนถึงคาบที่สองแล้ว วินก็ยังคงนั่งเหม่อลอย เพราะในใจของเขาตอนนี้เป็นห่วงเฉิน จนเรียนหนังสือไม่ได้แล้ว

    "นี่ นายวิน ครูรู้นะว่าเพื่อนสนิทเธอเพิ่งจะโดนทำร้ายมา และเธอก็เป็นห่วงเขามาก จนเธอไม่มีกะจิตกะใจจะเรียนวิชาของครูแบบนี้ เธอก็รู้ใช่ไหมว่าตอนนี้เพื่อนสนิทของเธออยู่ที่ห้องพยาบาลแล้ว ซึ่งอาจารย์อันวาก็มีความเชี่ยวชาญในเรื่องการรักษามาก เพราะฉะนั้นเธอไม่ต้องกังวลขนาดนั้นก็ได้ กลับมามีสติ ตั้งใจเรียนวิชาครูให้จบคาบ แล้วเธอค่อยไปเยี่ยมเขาที่ห้องพยาบาลก็ยังไม่สาย..เข้าใจไหม?"

    "ครับ ผมขอโทษครับอาจารย์"

    "วินเขาน่าจะเป็นห่วง buddy ของเขามากนะครับอาจารย์ ก็อย่างว่าแหละครับ พวกเขาสองคนไม่เคยห่างกันเลยนี่ครับ ฮ่าฮ่าฮ่า"

    "นี่จะหาเรื่องกันใช่ไหมบอส อย่าคิดว่าที่ฉันไม่พูดอะไร แล้วฉันจะยอมนายได้ทุกเรื่องนะ"

    "พอๆๆ วิชานี้เป็นวิชาคณิตศาสตร์ ไม่ใช่วิชาพละ เพราะฉะนั้นไม่ต้องมาทะเลาะ ชกต่อยกันให้ครูเห็นเข้าใจไหม?"

    "ขอโทษครับอาจารย์/ขอโทษครับ" ทั้งคู่กล่าวคำขอโทษและนั่งลงที่เก้าอี้เหมือนเดิม วินที่แอบลอบหันกลับไปมองหน้าของบอสอีกครั้งด้วยความไม่พอใจ ส่วนบอสเองก็ทำหน้ากวนๆเพื่อให้วินฉุนหนักขึ้น วินพยายามอดทนให้จบคาบนี้เร็วๆเพื่อที่เขาจะได้ไปดูอาการของเฉินที่ห้องพยาบาลซักที

     ณ ห้องพยาบาล อันวาได้แบกร่างของเฉินเข้ามาในห้องพยาบาล เขานำร่างของเฉินไปนอนไว้บนเตียงผู้ป่วยอละเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะ

    "ทำไมนายต้องทำแบบนี้ด้วยล่ะครับ ผมไม่เห็นว่ามันจะมีประโยชน์กับใครเลย" สิ้นเสียงของอันวา เฉินก็ได้ลืมตาตื่นขึ้นพร้อมกับยิ้มที่มุมปากก่อนจะหัวเราะอย่างสะใจและหันมามองหน้าของอันวาช้าๆ

    "ทำไมจะไม่มีใครได้ประโยชน์ล่ะ ก็ในเมื่อตอนนี้ฉันคิดอะไรดีๆออกแล้ว"

    "อะไรหรอครับนายท่าน..?"

    "ฉันอยากให้นายบอกกับทุกคนว่า ฉันอาการทรุดหนัก และต้องถูกส่งตัวไปรักษาที่โรงพยาบาลด่วน"

    "หมายความว่านายจะหายไปสักพักงานหรอครับ?"

    "ใช่..เพราะฉันมีเรื่องที่จะต้องกลับไปทำต่อให้เสร็จก่อน แล้วฉันจึงจะกลับมาได้"

    "แล้วอาตงล่ะครับ ถ้าเกิดว่าอาตงอยากจะไปหานายท่านล่ะครับ จะให้กระผมทำเช่นไร?"

    "ก็นายไง!!ฉันเชื่อว่าเรื่องแค่นี้นายจัดการได้ไม่ยากหรอก ที่เหลือฉันฝากด้วยละกัน เดี๋ยวฉันจะรีบกลับไปทำให้เสร็จ แล้วรีบกลับมา ฉันไปล่ะ" เฉินเปิดม่านประตูสีแดงก่อนจะเดินหายเข้าไปพร้อมกับควันบางๆ และปล่อยให้อันวาจัดการที่เหลือเเทน เฉินจะกลับไปจัดการกับอะไรและวินจะทำยังไงเมื่อรู้ว่าเฉินอาการทรุดหนัก มาติดตามกันได้ใน Ep.หน้านะคะ