ยามเช้าในหุบเขาหยุนหลงยังคงเงียบสงบ หมอกบางลอยคลุมยอดไม้ เสียงนกร้องแว่วมาเป็ระยะ แต่ในใจขององค์ชายหลี่เหยียนกลับเต็มไปด้วยความไม่สงบ
เขายืนอยู่หน้าลานฝึกที่ปกคลุมด้วยหยดน้ำค้าง มองทหารหน่วยเงาฝึกยุทธอย่างเงียบงัน แต่ในใจกลับวนเวียนกับคำพูดของหลี่เซ่าหนิงเมื่อคืน
“ข้าจะไม่หายไปจากท่านง่าย ๆ…”
คำพูดนั้นอบอุ่น แต่ก็ทำให้เขาหวั่นไหว เพราะเขารู้ดีว่าในโลกนี้ ไม่มีสิ่งใดแน่นอน โดยเฉพาะในวังหลวงที่เต็มไปด้วยเล่ห์กล
ขณะเดียวกัน ในวังหลวง ขุนนางใหญ่หลี่เหวินกวงนั่งอยู่ในห้องลับของตำหนักตระกูลหลี่ ดวงตาเขาเ็า มือถือแผนที่ที่มีจุดแดงหลายจุด
“องค์ชายหลี่เหยียน...เ้าคิดว่าการฝึกทหารในหุบเขาจะทำให้เ้าปลอดภัยหรือ?” เขาพึมพำ “ข้าจะทำให้เ้ารู้ว่า วังหลวงไม่ใช่ที่สำหรับคนที่คิดเปลี่ยนแผ่นดิน”
เขาหยิบจดหมายลับฉบับหนึ่งขึ้นมา เขียนข้อความสั้น ๆ
> “ให้มือสังหารเคลื่อนไหว คืนวันพระจันทร์เต็มดวง”
จดหมายนั้นถูกส่งออกไปอย่างลับ ๆ ผ่านเครือข่ายสายลับที่แฝงตัวอยู่ทั่วแคว้น
ในหุบเขา หลี่เซ่าหนิงกำลังจัดเอกสารที่ได้จากการลอบเข้าไปในวังหลวง เธอพบความผิดปกติบางอย่างในบัญชีเสบียง
“องค์ชาย...ข้าเจอชื่อของพ่อค้าคนหนึ่งที่ส่งเสบียงให้ฏ แต่ในบัญชีราชสำนัก เขากลับได้รับเงินจากสำนักพิธีการโดยตรง”
หลี่เหยียนรับเอกสารมาอ่าน ดวงตาเขาเปล่งประกาย “นี่คือหลักฐานเชื่อมโยงระหว่างขุนนางใหญ่กับฏ...หากเรานำมันไปเปิดเผยในท้องพระโรง พวกเขาจะไม่มีทางปฏิเสธได้”
“แต่เราต้องระวัง” เธอเตือน “ข้าได้ยินข่าวลือว่า มีมือสังหารถูกส่งออกมาแล้ว”
เขาพยักหน้า “ข้าจะเพิ่มการลาดตระเวน และให้หน่วยเงาเฝ้าระวังตลอดคืน”
คืนนั้น พระจันทร์เต็มดวงลอยอยู่เหนือยอดเขา แสงเงินสาดลงบนลานฝึกอย่างเงียบงัน
หลี่เหยียนนั่งอยู่ในกระโจมเล็ก ๆ อ่านเอกสารอย่างตั้งใจ ข้างกายเขาคือกระบี่ที่เขาไม่เคยห่างตัว
หลี่เซ่าหนิงเดินเข้ามาเงียบ ๆ “ท่านยังไม่พักหรือ?”
“ข้ายังมีเื่ต้องเตรียม...หากเราจะเปิดโปงขุนนางใหญ่ เราต้องมีแผนที่รัดกุม”
เธอนั่งลงข้างเขา “ข้าจะอยู่กับท่านจนจบเื่นี้...ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น”
เขาหันมามองเธอ ดวงตาเขาอ่อนลง “ข้ากลัว...ไม่ใช่เพราะศัตรู แต่เพราะข้ากลัวเสียเ้าไป”
เธอยื่นมือไปแตะมือเขา “ข้าจะไม่จากไป...เว้นแต่ท่านผลักข้าออกไปเอง”
ทันใดนั้น เสียงเคลื่อนไหวเบา ๆ ดังขึ้นจากแนวป่า
หลี่เหยียนลุกขึ้นทันที “มีคนแอบเข้ามา”
เขาส่งสัญญาณมือให้หน่วยเงาเคลื่อนไหวอย่างเงียบงัน ทหารชุดดำกระจายตัวออกไปอย่างรวดเร็ว
เสียงกระบี่กระทบกันดังขึ้นในความมืด มือสังหารสามคนพยายามลอบเข้ามาทางด้านหลังค่าย แต่ถูกหน่วยเงาสกัดไว้ทัน
หลี่เหยียนเข้าร่วมการต่อสู้ด้วยตนเอง เขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ใช้ท่ารบที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน
“นี่มัน...ไม่ใช่วิทยายุทธของแคว้นใดเลย!” มือสังหารคนหนึ่งร้อง ก่อนจะถูกกระบี่ของหลี่เหยียนฟันจนล้มลง
หลังการต่อสู้จบลง เขายืนอยู่กลางลานฝึก หอบเล็กน้อย แต่ดวงตาเขาแน่วแน่
“พวกเขารู้แล้วว่าเราเริ่มเปิดโปงความจริง...และพวกเขาจะไม่หยุดง่าย ๆ”
หลี่เซ่าหนิงเดินเข้ามา “แต่เราก็จะไม่หยุดเช่นกัน”
เขาหันมามองเธอ “เ้าพร้อมจะเผชิญทุกอย่างไปกับข้าใช่หรือไม่?”
เธอสบตาเขา “ข้าไม่เคยลังเล”
ในค่ำคืนนั้น ทั้งสองยืนเคียงข้างกันใต้แสงจันทร์ เสียงลำธารยังคงไหลเบา ๆ แต่ในใจของพวกเขา...คือพายุที่กำลังจะปะทุ
และเมื่อเช้าวันใหม่มาถึง—องค์ชายหลี่เหยียนจะไม่ใช่เพียงชายผู้ทะลุมิติอีกต่อไป แต่จะกลายเป็ผู้ท้าทายอำนาจเก่า เพื่อสร้างแผ่นดินใหม่ที่เต็มไปด้วยความยุติธรรม
---
140
