เถ้าแก่ขั้นเทพ ไอเทมสุดโกง ลูกค้าสุดกาว

ตอนที่ 241 : ภารกิจจากระบบ

ลั่วฉวนขณะนี้กำลังคาดหวังว่าจะได้รับของดีจากภารกิจรอง มันเป็นถึงการสุ่มโชคพิเศษ

แน่นอนว่าสิ่งสำคัญที่สุดคือการสำเร็จภารกิจเสียก่อน ไม่อย่างนั้นพูดกล่าวไปก็ไร้ความหมาย

แม้ว่าระบบจะไม่ได้กล่าวว่ามีบทลงโทษใดหรือไม่หากทำภารกิจล้มเหลว แต่สำหรับลั่วฉวน ความสำคัญอันดับแรกคือทำให้สำเร็จ

พอมองเนื้อหาภารกิจ เขารู้สึกว่ามันมีอะไรผิดแปลก

คุ้มกันพนักงานร้าน?

ลั่วฉวนไม่ทราบด้วยซ้ำว่าระบบปล่อยภารกิจนี้ออกมาด้วยเหตุใด

ขณะนี้จึงครุ่นคิด ทว่าก็ไม่อาจหาความผิดปกติพบเจอได้

จนถึงตอนนี้เขาก็ยังได้รับ “บัพไร้เทียมทาน” คงอยู่และแสดงในหน้าต่างข้อมูล...

“ระบบ นี่มีอะไรผิดพลาดหรือไม่?” ลั่วฉวนเรียกระบบภายในใจ

ด้วยบัพไร้เทียมทาน ไม่ว่าศัตรูแข็งแกร่งและมามากมายเพียงใดก็เท่านั้น!

ภารกิจนี้คิดไม่ยากว่าต้องการให้เขาเอาชนะศัตรูที่จะมารุกราน

หรือก็คือปกป้องสตรี!

เรื่องนี้มันทำให้ลั่วฉวนที่ค่อนข้างคุ้นเคยกับระบบต้องเกิดข้อสงสัยขึ้นภายในใจ

เมื่อใดกันที่ระบบทำงานผิดพลาดเช่นนี้?

มันจึงเป็นผลให้เขาต้องหาญกล้ากล่าวถามออก

ระบบเงียบอยู่พักหนึ่ง

ลั่วฉวนฉับพลันกลับได้ยินเสียง “ปิ๊บ ปิ๊บ ปิ๊บ” ดังขึ้นภายในจิตใจ

สีหน้าลั่วฉวนแปลกประหลาดออกไป ระบบกำลังตรวจสอบตัวเองอยู่งั้นหรือ?

“หลังการตรวจสอบตนเอง ระบบดำเนินการปกติดี” เสียงเย็นชาของระบบดังตอบกลับมา

มุมปากลั่วฉวนต้องกระตุกเล็กน้อยก่อนจะชะงักไป

ถัดจากนั้นถ้อยคำของระบบจึงกล่าวเสริม

“ภารกิจที่ระบบมอบให้นั้นมีพื้นฐานอ้างอิงจากสถานการณ์จริงและการตัดสินใจ เจ้าของร้านต้องการปฏิเสธภารกิจรองปัจจุบันหรือไม่?”

ลั่วฉวนพอได้ยินจึงเผยความไม่ยินดี

ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องปฏิเสธภารกิจที่เสมือนให้เปล่าเช่นนี้

“ไม่!” ลั่วฉวนตอบกลับอย่างแน่วแน่

ระบบจึงหยุดพูดกล่าวและหายไป

ลั่วฉวนกลับมาให้ความสนใจสภาพรอบด้าน สายตาหันมองทางท้องฟ้า

ท้องฟ้าขณะนี้ไร้เมฆ เป็นสีครามอันสะอาดสะอ้าน

ฉับพลันเขาก็หาวออกมา

เหมือนว่าจะได้เวลาขยับกล้ามเนื้อกันเสียหน่อย...

บนฟากฟ้า ไม่ทราบว่าเมื่อใดที่คราบเลือดอ่อนจางพลันปรากฏขึ้น มันราวกับถูกปกคลุมด้วยม่านสีแดง

สภาพเช่นนี้กล่าวได้ว่าแปลกตา

กระนั้นผู้คนส่วนใหญ่ต่างไม่พบเห็น เพราะพวกเขาดำเนินชีวิตกันอยู่ภายในเมืองโดยไม่ได้รับผลกระทบใด

มีแต่ขอบเขตทดสอบเต๋าที่ขณะนี้ต่างจ้องมองฟากฟ้า!

พระราชวังหลวง

จี้อู๋ฮุยและเหล่าไป่ที่เพิ่งกลับมาถึง ขณะนี้สังเกตถึงอะไรได้พร้อมหันมองทางฟากฟ้าเบื้องบน

ในสายตาคนทั้งสอง มวลเมฆสีแดงคล้ายกำลังม้วนตัวเข้ามา

“นั่นอะไรกัน?” เหล่าไป่เผยความงุนงง

“เป็นผู้ฝึกตนขอบเขตราชัน”​ จี้อู๋ฮุยกล่าวเสียงเบาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

ด้วยฐานะจักรพรรดิแห่งเทียนชิง จี้อู๋ฮุยสามารถหยิบยืมพลังแห่งโชคชะตา และขณะนี้ตัวเขาคือขอบเขตทดสอบเต๋าระดับสูงสุด ส่งผลให้มีความสามารถคาดเดารายละเอียดภาพฉากที่เห็นบนฟากฟ้าได้อย่างแม่นยำ

“ขอบเขตราชัน?!”

เหล่าไป่อุทานออก

ผู้ฝึกตนขอบเขตราชัน หรือก็คือสัตว์ประหลาดเฒ่าที่อยู่มานานเพียงใดแล้วไม่ทราบ

หากมาเยือน เช่นนั้นอีกฝ่ายจะสามารถทำลายเมืองได้ง่ายดาย!

แน่นอนว่าโดยปกติแล้วตัวตนเหล่านี้ไม่ใช่ง่ายเผยตัวออก

ยอดฝีมืออันสูงสุดเหล่านี้ต่างมีความอหังการไม่เผยตัวโดยง่าย!

หรือจะมีอะไรในนครจิ่วเหยาไปกระตุ้นความสนใจขอบเขตราชันเข้า?

เหล่าไป่และจี้อู๋ฮุยต่างมองหน้ากันเอง ทั้งสองคล้ายคิดเห็นเช่นเดียวกัน

“เป้าหมายของอีกฝ่ายสมควรเป็นร้านต้นตำรับกระมัง?” เหล่าไป่กล่าวถามออกอย่างไม่มั่นใจ

จี้อู๋ฮุยพยักหน้ารับ “ควรเป็นเช่นนี้ อย่างไรนครจิ่วเหยาของข้าก็ไม่ได้มีอะไรที่น่าจะกระตุ้นความสนใจของขอบเขตราชัน”

ตอนที่ 242 : นักบวชอสูร

“เรื่องนี้พวกเราต้องเตรียมตัวรับมือใดหรือไม่?” เหล่าไป่กล่าวถาม

ไม่เกินเลยนักหากจะกล่าว ว่าขอบเขตราชันก็เปรียบดังขีปนาวุธเคลื่อนที่พร้อมทำลายล้าง!

เรื่องนี้สมควรมากพอให้เหล่าผู้ฝึกตนแห่งนครจิ่วเหยาต้องร้อนใจ!

จี้อู๋ฮุยเผยยิ้มขื่นขม “กับขอบเขตราชันพวกเราเตรียมตัวอะไรได้?”

ม่านอาคมคุ้มกันนครจิ่วเหยา อย่างดีที่สุดก็เพียงต้านรับครึ่งก้าวขอบเขตราชัน

สำหรับขอบเขตราชันที่แท้จริงกับครึ่งก้าวขอบเขตราชัน ศักยภาพการต่อสู้ที่แตกต่างนั้นมากเกินจะกล่าวได้ มันคือความแตกต่างอันกว้างใหญ่!

เหล่าไป่ถอนหายใจ “เช่นนั้นหวังว่าจะไม่มีเรื่องใด!”

“ต้องฝากไว้กับเถ้าแก่แล้ว...”

จี้อู๋ฮุยถอนหายใจก่อนจะหันมองไปทางตะวันออกของนครจิ่วเหยา

ทางนั้นคือที่ตั้งของร้านต้นตำรับ!

ขณะนี้เองที่หยิงอู๋จี้ มู่หรงไห่เถิง และผู้คนทั้งหลายที่ทัดเทียมกันต่างรับรู้ถึงปรากฏการณ์บนฟากฟ้า

พวกเขาล้วนเผยสีหน้าอันเคร่งเครียด

ผู้ฝึกตนขอบเขตราชันมาเยือน เรื่องนี้เกินความคาดหมายไม่ว่ากับผู้ใด

ตัวตนอันยิ่งใหญ่ถึงกับมาปรากฏที่นี่!

ขณะเดียวกันนี้พวกเขาต่างก็มีเรื่องคาดเดาภายในใจเช่นเดียวกัน

หรือจะเป็นว่าอีกฝ่ายมาเยือนร้านต้นตำรับ?

เป็นไปได้มากเลยทีเดียว!

อย่างไรแล้วตัวตนอันยิ่งใหญ่ของนครแห่งนี้ย่อมต้องเป็นเถ้าแก่ร้าน ดังนั้นจึงไม่แปลกหากจะคิด!

แท่งเครื่องเทศสามารถเพิ่มพูนระดับการฝึกฝนให้หนึ่งระดับได้ โคล่ามีความสามารถรักษาอาการบาดเจ็บที่ไม่ถึงตายได้!

ผลลัพธ์อันชวนสะพรึงเช่นนี้เป็นสิ่งที่ไม่อาจพบเห็นที่อื่น เหล่านี้สมควรดึงดูดความสนใจขอบเขตราชันได้!

ทราบกันดีว่ายิ่งขอบเขตสูงส่งเพียงใด แม้ต่างเพียงหนึ่งระดับก็มากพอที่จะแสดงให้เห็นอย่างชัดเจน!

และโคล่ากับแท่งเครื่องเทศจึงเป็นสิ่งที่จะช่วยหนุนเสริมอย่างล้ำเลิศ!

เม็ดยาโดยทั่วไป หากผู้ใช้เม็ดยาแข็งแกร่งมากเพียงใด ผลลัพธ์มันก็จะยิ่งอ่อนลงมากเท่านั้น

กระนั้นสินค้าที่ขายภายในร้านต้นตำรับหาได้มีข้อจำกัดเหล่านั้นไม่!

“หมอกสีเลือดมาเยือนในฟากฟ้า นักบวชอสูรงั้นหรือ?!”

ไม่เหมือนดังผู้อื่น หลิวลู่เหม่ยตระหนักทราบเรื่องราว

ความหวาดกลัวเผยชัดในดวงตาของนาง

เรื่องราวของนักบวชอสูรเป็นที่เลื่องลือกันในกองกำลังใหญ่

ตัวตนอีกฝ่ายชั่วร้าย มักคิดทำอะไรก็ทำโดยไม่สนหน้าผู้ใด

กระนั้นกำลังกลับแข็งแกร่งมากล้ำ ส่งผลให้กองกำลังทั้งหลายได้แต่อดกลั้น

ทั้งยังมีข่าวลือเบื้องลึกเบื้องหลังของนักบวชอสูร ว่าอีกฝ่ายนั้นมีพื้นเพข้องเกี่ยวกับภูเขาจักรวาล!

ภูเขาจักรวาล คือตัวตนอันเกรียงไกรแข็งแกร่งที่สุดแห่งทวีปเทียนหลัน

“หรือจะมีธุระกับเถ้าแก่ที่ร้านต้นตำรับกัน?”

หลิวลู่เหม่ยคิดอะไรขึ้นได้ ขณะนี้จึงเผยดวงตาใคร่สงสัย...

ท่าทีของลั่วฉวนขณะนี้ยังคงเรียบเฉย

สายตาของเขาเพียงมองไปยังประตูร้านต้นตำรับ

ขณะนี้เองที่ความผันแปรแปลกประหลาดได้ปรากฏผ่านห้วงมิติ

รอยปริแตกสีดำพลันปรากฏผ่านอากาศ ความผันแปรทางห้วงมิติรุนแรงพลันทะลักออก!

ที่ภายในปรากฏมือขาวซีดยื่นออกมา

เล็บนั้นเป็นสีแดงฉาน ออร่าชั่วร้ายเผยให้เห็นอย่างเด่นชัด

ไม่ช้าอีกมือหนึ่งจึงยื่นออกมาผ่านรอยแยก

สองมือเริ่มฉีกรอยแยกออกจากกันจนขยายใหญ่

นักบวชในชุดขาดวิ่นได้ก้าวเดินออกจากรอยแยกมิติ

ห้วงมิติเบื้องหลังขณะนี้ไม่ช้าได้กลับคืนสู่สภาพปกติ

“ที่นี่?” อู๋เซี่ยงเงยหน้าขึ้นจ้องมองร้านต้นตำรับ ริมฝีปากนั้นพึมพำกับตนเองเสียงเบา

บอกกล่าวตามตรง ครั้งลั่วฉวนพบเห็นห้วงมิติถูกฉีกกระชากต่อหน้านั้นคือความตื่นเต้น

ทว่ายามได้พบเห็นนักบวชในขุดขาดวิ่นก้าวเดินออกมา มันทำให้เขาเกิดความรู้สึกประหลาดขึ้นในใจ

ทำไมผู้ฝึกตนแห่งทวีปเทียนหลันนิยมแต่งกายเช่นนี้กันแล้ว?

อู๋เซี่ยงตระหนักถึงตัวตนลั่วฉวน สายตานั้นจับจ้องมอง