ปาฏิหาริย์ที่บ้านสวน

        เมื่อยังมีเวลาให้กันและกันทั้งสองคนจึงใช้มันอย่างเต็มที่ ค่ำคืนนี้เป็นอะไรที่ทั้งเขาและเธอต่างมอบความสุขความอบอุ่นให้กันและกัน
ด้วยความรักใคร่เสน่หา กระทั่งเธอหลับไปในอ้อมกอดของเขา

        ‘จริงสิ พวกเธออาศัยอยู่กับต้นไม้ที่สามารถอาศัยได้ถ้าหากเราใช้กายแสงสื่อผ่านต้นไม้ น่าจะทำได้โดยไม่ต้องนำกายแสงออกจากร่าง’
ขณะกำลังจะลงไปชั้นล่างของบ้านพัก เทวินก็ได้กลิ่นหอมที่คุ้นเคย

        เทวินเดินมาถึงต้นหางนกยูงต้นใหญ่ที่ปลูกไว้ไม่ห่างจากบ้านพักในบริเวณของรีสอร์ทเป็นต้นหางนกยูงต้นใหญ่และเป็นพันธุ์ดอกสีชมพู
กลิ่นที่หอมของเจ้านางไม้หอมมาจากต้นไม้นี้เอง

        “ขอบคุณมากค่ะคุณเทวิน ฉันมาแล้ว” เจ้านางไม้หอมมาปรากฏร่างทิพย์ที่บริเวณใต้ต้นหางนกยูงสีชมพู

        เขาจึงค่อยปรับร่างกายก่อนลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ

        “ใช่ค่ะหลังจากที่ฉันได้ทำฝึกทำสมาธิ บำเพ็ญตน และได้ปฏิบัติตามการชี้แนะจากหลวงปู่มีตอนนี้มีการพัฒนาขึ้นมากค่ะ”

        อมรามองที่เทวินก่อนจะกล่าว : “ฉันรับรู้ถึงลางสังหรณ์ของคุณ จึงได้ตัดสินใจหาทางมาพบคุณ แต่ต้องใช้เวลาจึงใช้วิธีนี้สื่อถึงคุณ
เพื่อให้ใช้ร่างแสงเปิดทางให้ค่ะ”

        “อ๋อครับ ตอนนี้ผมปรับร่างกายได้สมบูรณ์มากแล้ว ...แสดงว่าอาจจะมีภัยหรือสิ่งไม่ดีเกิดขึ้นกับเรนิตาจริงหรือนี่?!”

        “คุณต้องใจเย็นๆไว้ค่ะ ฉันจะอยู่ที่นี้ด้วย ส่วนคุณธัญญาตอนนี้เธออธิฐานด้วยการบำเพ็ญให้กับคุณเรนิตา เราอย่าเพิงไปรบกวนเธอ”

        “เรายังไม่อาจสรุปได้บางทีในเหตุร้ายอาจจะมีสิ่งที่ดีอยู่ด้วยก็ได้นะคะ ตอนนั้นใบไม้จากต้นไม้ทิพย์ที่เปรียบเสมือนสิ่งแทนตัวเธอ
เกิดหล่นแบบผิดปกติทำให้รู้สึกถึงสิ่งที่อาจจะเป็นเภทภัยต่อเธอ” อมรามองเทวินอย่างเข้าใจก่อนจะกล่าวออกมาเพื่อไม่ให้เขาร้อนใจเกินไป

        “แต่ต้นไม้นั้นไม่ได้สะเทือนตามแรงสั่นไหวที่เกิดจากมหานวดาราเราจึงยังไม่อาจที่จะสรุป ตอนนี้เราควรดูแลเธอเท่าที่ทำได้
จนกว่าจะรู้ว่าสังหรณ์นี้คืออะไรกันแน่”

        “อ๋อครับ ผมต้องหาทางรู้ให้ได้ว่าคืออะไร ...แล้วคุณอมราจะอยู่กับเราที่นี่ตลอดจนกว่าจะกลับไปมาศิตาหรือเปล่าครับ”
เทวินที่ร้อนใจ แต่ก็ยังรู้สึกอุ่นใจที่อมรา เธอมาอยู่ที่นี่ด้วย

        “ได้ค่ะคุณไม่ต้องกังวลใจนะคะ ถ้าอย่างนั้นคุณต้องไปพักผ่อนพรุ่งนี้ไม่ว่าคุณจะนำร่างแสงไปที่ไหน
ฉันจะคอยดูแลทั้งคุณเรนิตาและร่างของคุณด้วย”

        “โอ้รบกวนคุณแล้ว ถ้าอย่างนั้นผมขอไปพักผ่อนก่อนนะครับ”

        อมรายิ้มออกมาด้วยความอ่อนโยน“คุณไปพักผ่อนเถอะคะ”

        รอยยิ้มและคำกล่าวของเธอทำให้เทวินมีความสบายใจขึ้นมากเขามองร่างทิพย์ที่งดงามนั้น รู้สึกอบอุ่นใจ ในใจมีแต่คำว่า ‘ขอบคุณครับ’

        เทวินที่ก้าวข้ามผ่านความรู้สึกเขาเองก็ทำใจได้ยากเช่นกันทั้งกับธัญญาและอมราพวกเขาผูกพันต่อกันมาตั้งแต่อดีตภพที่แม้ไม่ระลึกรู้
แต่ก็รับรู้ว่าเป็นความรักที่ลึกซึ้ง

        ต้องยอมรับว่าเรนิตา คือผู้หญิงคนรักของเขาที่ช่วยให้ตัวเองสามารถก้าวข้ามผ่านความรู้สึกของตัวเอง
มาอยู่กับความเป็นจริงของปัจจุบัน