หลังจากที่อี้อ๋องจัดยาบำรุงชุดใหญ่ไฟกระพริบให้กับเหมยซีจนครบแล้ว เ้าตัวก็ทำหน้าโล่งอกเป็อย่างมาก
"ในที่สุดก็หมดเสียที อี้อ๋องมิต้องทรงหาของมาบำรุงแล้วนะเพคะ ดูสิหม่อมชั้นลุกขึ้นเดินได้สบายจะให้วิ่งรอบจวนให้ดูหรือไม่ถึงจะเชื่อ" เหมยซีทำหน้าทะเล้นใส่
"ไม่ต้องเราเห็นแล้วว่าร่างกายของเ้าดีขึ้นมาก ท่านหมอก็ได้แจ้งแก่ข้าแล้วว่าเ้าดีขึ้นมามากกว่าแปดส่วนแล้ว เ้ามิต้องวิ่งรอบจวนโชว์หรอก ต่อจากนี้จงระวังตัวอยู่เสมอหากมีเื่อันใดเกิดขึ้นกับเ้าอีก ข้าคงไม่อาจทนได้" อี้อ๋องพูดเสียงเศร้าตลอดระยะเวลาที่ต้องทนเห็นเหมยซีนอนแน่นิ่ง ลมหายใจอ่อนระทวยทำเอาเขาแทบคลั่ง
"พระองค์ทรงมิต้องกังวลเพคะ หม่อมชั้นได้กำชับซือหยาให้คัดเลือกคนที่ไว้ใจได้ที่สุดรับใช้แต่ก็ห้ามประมาทซ้ำสองอีก ท่านอ๋องทรงอย่าทำหน้านิ่วคิ้วขมวดแบบนั้นสิเพคะ หมดหล่อเลย" นางหยอกล้อพร้อมทั้งใช้นิ้วจิ้มไปที่หน้าผากอี้อ๋องหวังให้ทรงคลายพระทัยลงบ้าง
อี้อ๋องมองนางด้วยสายตาอ่อนโยนพร้อมทั้งหมั่นไส้ท่าทางกวนของเหมยซี อี้อ๋องได้ดึงตัวเหมยซีเข้ามากอดพร้อมทั้งใช้หน้าผากตนััที่หน้าผากนาง
"นับต่อแต่นี้ไป ข้าขอสั่งให้เ้าห้ามป่วยอีกเป็อันขาด" เหมยซีที่ตอนนี้หัวใจเต้นเร็วแรงและรู้สึกร้อนที่หน้า
"หม่อมชั้นจะห้ามให้ตัวเองไม่ป่วยได้เยี่ยงไร มีใครบ้างที่ห้ามได้บ้างละเพคะ คนเราก็ต้องเกิดแก่เจ็บและตายกันทุกคนอยู่แล้ว" นางพูดเสียงเบาในลำคอเพราะตอนนี้ทั้งสองคนได้ใกล้กันมากจนััถึงลมหายใจของกันและกันได้
"ก็ถูกอย่างเ้าว่าแต่หากเลือกได้ ข้าขอป่วยและตายไปก่อนเ้า หากเสียเ้าไปข้าจะอยู่ได้เช่นไร"
อี้อ๋องคนก่อนที่ดุร้ายและปากจัดได้หายไปตอนนี้เหมยซีกลับได้อี้อ๋องที่อ่อนโยนและคลั่งรักมาแทน
"ดีใจก็ดีใจอยู่หรอก แต่ไม่ยักกะชิน ทุกวันต้องมีเื่ได้ปะทะคารมย์กันตลอดแต่หลังจากป่วยหนักครานี้กลับได้เห็นอีกมุมนึงของอี้อ๋องคนนี้ ก็ดีเหมือนกันชีวิตมีรสชาติ" เหมยซีที่ตอนนี้เขาหน้าซุกอกอี้อ๋องคิดอยู่ในใจและยิ้มอยู่คนเดียว
ในแต่ละวันหากอี้อ๋องมีเวลาว่างเมื่อไหร่จะรีบกลับจวนและตรงดิ่งไปที่จวนพระชายาเอกทันที เป็แบบนี้ทุกวันจนลืมเลือนว่ามีใครอีกคนที่รออยู่
เื่ราวต่างๆที่เกิดขึ้นในจวนไม่สามารถรอดพ้นสายตาของหลินหลังผิงได้เลย ท่านแม่ของนางได้ส่งแม่นมมาคอยรับใช้นางแทนจินถังที่เสียชีวิตและรับผิดแทนตน
แม่นมกลับมารายงานพระชายารองถึงการกระทำทุกอย่างที่เกิดขึ้นในจวนพระชายาเอกและปฏิกิริยารักใคร่ของอี้อ๋องที่มีให้เหมยซี
สร้างความคับแค้นใจเป็อย่างมาก หลินเหมยซีมิอานทนต่อไปได้จึงได้ออกจากจวนกลับไปหามารดาของตนเพื่อขอความช่วยเหลือ นางสุดจะทนที่ถูกลืมเลือนไปทีละนิด
จวนเสนาบดี หลินหลังผิงลงจากรถม้าแล้วตรงไปพบมารดาตน "ท่านแม่ลูกกลับมาแล้ว ได้โปรดช่วยลูกด้วยลูกไม่อาจทนต่อไปได้ ลูกไม่อาจอยู่ร่วมกับยัยหลินเหมยซีได้แม้แต่วันเดียว" นางร่ำไห้ใจแทบขาดจนมารดาโอบกอดนางไว้แน่น
"หึ นังผู้หญิงเพศยาแย่งได้แม้กระทั่งชายคนรักของน้องสาวตน นางคงแสร้งอ่อนแอและสำออยให้อี้อ๋องทรงหลง เหมือนแม่มันมิผิด" ฮูหยินใหญ่แห่งจวนเสนาบดีโมโหแทนบุตรสาวตน ใครทำให้บุตรสาวตนร้องไห้มันต้องเสียใจเท่าทวีคูณ
"หลังผิงลูกแม่อย่าได้ร้องไห้เพราะนังนั้นเลย แม่จะจัดการให้เ้าเอง แต่เราจักต้องวางแผนให้รอบคอบที่ทำให้เกิดพิรุธเหมือนครั้งก่อนมิได้
"หลังจากนี้เ้าจงแสร้งทำดีกับหลินเหมยซี หมั่นไปเยี่ยมเยียนนางที่จวนทำให้ทุกคนเห็นว่าเ้าได้เปลี่ยนไปแล้ว จงทำให้ท่านอ๋องกลับมาไว้วางใจในตัวเ้าเช่นเดิม แล้วหลังจากนั้นแม่จะส่งคนไปบอกแม่นมให้เ้าเตรียมตัว คราวนี้จะไม่ใช่แค่ยาพิษ แต่แม่จะทำให้มันหายไปในทันทีหมอเทวดาที่ไหนก็ไม่สามารถช่วยมันได้อีกต่อไป" หลินหลังผิงได้ยินก็ดีใจพลันอารมย์ดีขึ้นมาในทัน
"ท่านแม่ลูกจะทำตามที่ท่านแม่ได้บอกไว้ทุกประการ แม้จะฝืนใจเพียงไรละครฉากนี้ลูกจะทำให้ดี ท่านแม่อย่าได้กังวล ลูกขอตัวกลับก่อนออกจากจวนนานจะเป็ที่สังเกตุได้ ทูลลาท่านแม่ลูกจะคอยฟังข่าวดีจากท่าน" หลินหลังผิงกล่าวลาและรีบกลับจวนในทันทีเพื่อมิให้ผู้ใดจับสังเกตุได้
จวนพระชายารอง "แม่นมท่านเตรียมของพร้อมแล้วหรือไม่ พวกเราต้องแสดงละครฉากนี้ให้ดี จำไว้ว่าตอนนี้เหมยซีไม่ใช่คนเดิมนางฉลาดและมีไหวพริบเป็อย่างมาก อย่าให้นางจับพิรุธได้" พูดจบก็ตรงไปยังจวนพระชายาเอกในทันที
"ท่านพี่หญิงเ้าคะ น้องมาเยี่ยมเยียนและนำของบำรุงมาให้ท่านพี่เพื่อบำรุงหลังจากป่วยมานาน" เหมยซีสังเกตุน้องสาวต่างมารดาพรางคิดว่านางจะมาไม้ไหนกันแน่ทำไมวันนี้มาแนวอ่อนโยน
หลินหลังผิงมองไปยังเหมยซีที่ไม่กล่าวอันใดออกมานางก็คุกเข่าลงตรงหน้าทำให้เหมยซีถอยหนีแทบไม่ทัน
"ท่านพี่หญิงหากยังทรงโกรธ ทรงเกลียดน้อง น้องก็เข้าใจเป็เพราะจินถังสาวใช้ของน้องทำให้ท่านพี่ป่วยหนักเช่นนี้ หากท่านพี่้าตบตีน้องเพื่อระบายความโกรธน้องก็ยินดี" หลินหลังผิงพูดไปก็ซับน้ำตาที่ไหลออกรึเปล่าเหมยซีก็ไม่แน่ใจ
"ขนาดนี้เลยเหรอคนเรามันจะเปลี่ยนแปลงกันได้เร็วถึงเพียงนี้เลยเหรอ" เหมยซียังคงคิดต่อไปเพราะจากประสบการณ์ตรงและอ้อมทำให้รู้ถึงนิสัยนางดี หากคนจะดีมันดีไปตั้งนานแล้วจะมาเปลี่ยนง่ายๆ แบบนี้ได้จริงเหรือ
ในขณะเดียวกันอี้อ๋องที่เสร็จจากงานในวังหลวงเสด็จกลับมายังจวนและมาพบเหมยซีในทันที ได้เห็นหลินหลังผิงคุกเข่าอยู่ตรงหน้าเหมยซีจึงได้ไถ่ถาม
"เกิดเหตุอันใดขึ้น ทำไมเ้าต้องมาคุกเข่าที่จวนพระชายาเอกด้วยเล่า" แม้ในใจจะยังไม่สามารถเชื่อได้ว่าจินถังเป็ผู้วางแผนคิดร้ายเหมยซี แต่อีกใจก็ยังไม่อาจเชื่อว่าเป็ฝีมือของพระชายารองเพราะเขาและนางเติบโตมาด้วยกันจนคิดว่ารักนางเพียงผู้เดียว แต่หลังจากเหมยซีป่วยครานี้เขาก็รู้ได้ทันทีว่านั้นเป็เพียงความผูกพันเท่านั้น หาใช่ความรักอย่างหนุ่มสาว
"ท่านอ๋องเพคะ หลังผิงมาเพื่อขอให้ท่านพี่หญิงลงโทษทันเพราะสาวใช้ที่จวนได้ลอบทำร้ายท่านพี่หญิง หม่อมชั้นผู้เป็นายย่อมมิอาจพ้นผิดไปได้ หม่อมชั้นพยายามมาเยี่ยมท่านพี่หญิงหลายคราแต่องค์รักษ์ไม่ยอมให้เข้า หากมิมีคำสั่งจากท่านอ๋องใครหน้าไหนก็ไม่สามารถเข้ามาจวนพระชายาเอกได้ หม่อมชั้นจึงทำได้เพียงแต่สวดมนต์ภาวนา ถือศีลกินเจเพื่อให้พี่หญิงปลอดภัย" นางยังคงแสดงละครต่อไป
อี้อ๋องและเหมยซีมองหน้ากันแต่ต่างฝ่ายก็ไม่ทราบว่าคิดอะไรอยู่ภายในใจ ด้านอี้อ๋องที่เห็นสภาพอิดโรยของพระชายารองก็ทรงคิดไปว่านางคงเสียใจมากที่คนของตนลอบทำร้ายพี่สาวตน ส่วนด้านเหมยซีกลับยังไม่เชื่อใจในตัวของน้องสาวต่างมารดา แต่หากจะพูดออกไปก็รังแต่จะทำให้คนอื่นกล่าวหาว่าตนมีจิตใจคับแคบเอาได้
"เ้าลุกขึ้นเถิดหลินหลังผิง หากสิ่งที่เกิดขึ้นกับข้ามิเกี่ยวข้องกับเ้า ข้าก็มิสามารถลงโทษเ้าได้ แต่ว่าเื่นี้ก็มิอาจจบลงได้ง่ายๆ ใช่หรือไม่เพคะท่านอ๋อง เพราะท่านผู้เฒ่าได้กล่าวออกมาแล้วว่ายาพิษชนิดนี้ไม่ใช่คนธรรมดาจะสามารถหามาได้โดยง่าย ข้าก็ยังคนสงสัยว่านางเอามาได้เช่นไร" เหมยซีที่ไม่ได้โง่หัวอ่อนเชื่อคนง่ายเหมือนในอดีตได้กล่าวเพื่อเตือนสติอี้อ๋องถึงเื่ที่เกิดขึ้นกับตน
หลินหลังผิงหน้าเสียเพราะเหมยซียังมิเชื่อใจตน ต่อจากนี้นางจะต้องหมั่นมาแวะเวียนที่นี้บ่อยๆ เพื่อซื้อความเชื่อใจให้ได้
"ข้าจะทำให้เ้าตกหลุมพรางให้จงได้ และต่อจากนี้เ้าจะต้องมิตายดีหลินเหมยซี" นางกล่าวอาฆาตแค้นไว้ในใจต้องมีสักวันที่นางจะชะล่าใจยอมเดิมตามหมากที่นางและท่านแม่ได้วางเอาไว้
2K
![[จบ] หนูน้อยสู้ชีวิตกับภารกิจเลี้ยงพี่ชายทั้งห้า](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1760592356_66736807.webp)
