เกิดใหม่เป็นไอ้เจิด

ตอนที่หนึ่งร้อยสิบสี่ อ้ายเสือเอาวา

ห่างไปไม่ถึงสามร้อยเมตร

ในสุมทุมพุ่มไม้ที่มีอยู่มากมายในยุคนี้

เสือดำนั่งพนมมือทำพิธีก่อนออกจะปล้น

“เข้าใจแล้ว”

เสือดำที่เพ่งเทียนอยู่ลืมตาขึ้นเมื่อได้ทราบข่าวจากโหงพรายที่เลี้ยงไว้ของตนเอง

“คนส่วนใหญ่ของบ้านกำนันหลับกันหมดแล้วเราจะไปบุกเข้าบ้านกำนันแจ่มกัน”

เสือดำหันไปบอกลูกน้องแต่ละคนที่บางคนสักยันต์มีวิทยาอาคม

บางคนที่หากแยกตัวออกไปก็เรียกได้ว่าเป็นนักเลงที่คุมทั้งหมู่บ้านได้เลยทีเดียวแต่ทุกคนก็พร้อมที่จะติดตามเสือดำสร้างความยิ่งใหญ่ให้กับซุ้มโจรของเสือดำ

“ลูกพี่คิดอีกทีดีไหมบ้านกำนันแจ่มนั้นมันมีปืนอยู่มากเอากานน่าลูกพี่”

ลูกน้องคนหนึ่งที่สูบมวนยาสูบที่สามารถทำให้หายตัวได้กล่าวขึ้น

เสือดำพยักหน้า

“เพราะอย่างนั้นล่ะวะ ข้าถึงได้มาปล้นหากปล้นบ้านกำนันแจ่มผู้ยิ่งใหญ่แห่งตำบลนี้ได้ทุกคนจะยอมรับว่าข้าเสือดำนั้นเหนือกว่าเสือป่าน”

ลูกน้องเมื่อได้ฟังบางคนก็คิดว่าไม่คุ้มแต่บางคนที่ยังหนุ่มกว่าก็คิดว่านี่คือโอกาสสร้างชื่อพยักหน้าอย่างกระตือรือร้น

ที่นักลงทุนธุรกิจปรกติคงได้แต่เลิกคิ้วสงสัยว่ามันคุ้มหรือฟะเสี่ยงตายเพื่อชื่อเสียงนี่

แต่นี่ล่ะคือเสือล่ะ

“พวกเอ็งเตรียมตัวข้าจะเสกสายสิญจน์ล่องหนและคุ้มครองพวกเอ็งให้”

ทั้งหมดได้บยื่นมือมาให้เสือดำผูกสายสิญจน์และผูกข้อมือป้องกันแคล้วคลาดให้

เมื่อเสือดำดูฤกษ์ผานาทีครบถ้วนแล้วก็คิดว่าได้ฤกษ์โจราที่คนหลับสนิทยามสองหลังเที่ยงคืนได้เวลาเข้าปล้น

เปรี้ยง

ทั้งที่มีคาถาล่องหนหายตัวแต่แก๊งเสือดำดันยิงปืนขึ้นฟ้าประกาศศักดาก่อนปล้น

“อ้ายเสือเอาวา”

แก๊งเสือดำตะโกนขึ้นพร้อมกันจนไม่รู้ว่ามันจะเอาของที่หายตัวได้มาทำไมในเมื่อดันประกาศชัดแจ้งอย่างนี้ว่าตนเองมาปล้น

“อ้ายเสือดำเข้าปล้น”

ลูกน้องของเสือดำตะโกนพร้อมกันด้วยคาถาสุรสีหนาททำให้ศัตรูหวาดกลัวมีเสียงำคราม แกร่งกร้าวดั่งราชสีห์