ดวงนารีปกป้อง ขอเป็นผู้กล้าสักครั้ง

หลังจากผมกับ ดาร์ค อีริคเข้ามาในเมืองคิร่า ได้แล้ว ผมก็เดินผ่านร้านเหล้าร้านหนึ่ง มันเป็นร้านสาขาของเจ๊มาเจนเต้ ร้านเหล้าอีวานน่า สาขาเมือง คิร่า ผมเปิดประตูร้านเข้าไป เพราะอยากจะดื่มเหล้าที่ไม่ได้ดื่มมานานแล้ว

แอ๊ด เสียงลูกค้าในร้านเซ็งแซ่ออกมา ผมพบ เรียโอ เด็ก ม.2 กำลังเสิร์ฟเหล้า และเครื่องดื่มอยู่ ในโลกนี้คงไม่จำกัดอายุเด็กต่ำกว่า 18 ปีห้ามทำงานในร้านเหล้าเหรอไงกันนะ
" พี่ริวจิ " เรียโอ พูดเสียงหวานแล้วทักทายผม เธอยกเหล้าที่จะเสิร์ฟให้ลูกค้า สองแก้วให้ผม แล้วแอบกล่าวเบาๆว่า " อย่าลืมทิปนะคะ "
ผมเริ่มนั่งลงด้านข้างเคาร์เตอร์ แล้ว สั่ง บาโลน่า แฮม ชีส กับ ข้าวพัดสับปะรดมากิน โดยมีดาร์ค อีริค นั่งมอง บรรยากาศรอบๆ ช่างเป็นบรรยากาศที่เหมาะกับการหาเพื่อนดื่มซักคน
ริชาร์ด วณิพกหนุ่มเดินเข้ามาแล้วเริ่มเล่านิทาน มันเป็นเรื่องของ ชายหนุ่มคนหนึ่งที่อยากรู้ว่าใครเป็นมนุษย์คนแรกของโลก เรื่องมีอยู่ว่า
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว นานแสนนาน นานน๊านนาน จนแทบจำไม่ได้....
มาออน และแฟนสาวของเขาเอริก้า อยากรู้ว่าใครเป็นผู้ให้กำเนิดมนุษย์ยุคแรก จึงได้ใช้เวทย์ย้อนอดีตกลับไปในยุคโบราณ ซึ่งก็เกิดเหตุผิดพลาดทำให้มาออนใช้เวทย์มนต์กลับไปยังโลกในอนาคตไม่ได้
แวป แวป แวป
เมื่อมาถึงยุคโบราณ พวกเขากลับไม่พบมนุษย์เลยซักคน และทวีปแห่งสรรพชีวิต ที่ปกครองโดยเหล่ามนุษย์ละที่นี่มีแต่ป่าและพรรณไม้เท่านั้น จะมีก็แต่พวกปีศาจอาศัยอยู่เต็มไปหมด พวกมันมีจำนวนนับสิบตัวเลย
มาออน จึงได้ทำการทดลองลับ โดยใช้ ดีเอนเอ ของมนุษย์ มาผสมเทียม และเกิดเป็น ทารก เพศชายหญิง จำนวนอย่างละ 100 คน ขึ้นมา ในห้องทดลองวิทยาศาสตร์ ซึ่งเด็กทารกแต่ละคนนั้น มีสภาพแข็งแรงสมบูรณ์
เขาได้ทำการสร้างหมู่บ้าน และเลี้ยงดูเด็กทารกพวกนั้น จนเวลาผ่านไปได้15 ปี พวกเด็กๆพากันเติบใหญ่ และมีอาชีพเป็น นักผจญภัยฝึกหัดด้วยกันทั้งนั้น ซึ่งแต่ละคนก็มีพลังเวทย์อยู่ในระดับสูงเลยทีเดียว
ในจำนวนนั้น มีเด็กผู้ชายที่มีฝีไม้ลายมือมาก นามว่า เซเมี่ยน เขาเป็นนักผจญภัยระดับสูง และเป็นจอมเวทย์ด้วยกับลูกสาวของ เอริก้า ที่มีชื่อว่า ฮาสึกิ ทั้งสองคนเป็นคู่รักกัน และมีกำหนดจะแต่งงานกันในปีหน้า
ความสุขสงบของหมู่บ้านมีไปได้อย่างยาวนาน
จนกระทั่งวันหนึ่ง ความสงบได้ผันผ่านไป พวกปีศาจได้มารุกรานหมู่บ้าน โดยมีปีศาจ นามว่า เอลูเอล ได้พาพวกทหารปีศาจนับสิบ มารุกรานหมู่บ้าน มันเป็นปีศาจในระดับชั้นที่2 ( ปีศาจมี 10 ระดับ ชั้น10 จะเก่งสุด)
มาออนพยายามต่อสู้ กับกองทัพปีศาจนั้น โดยมี เซเมี่ยน และ ฮาสึกิคอยช่วย การสู้รบเป็นไปด้วยความดุเดือด
" เจ้าพวกมนุษย์ หน้าโง่ บังอาจมาสู้กับพวกเรา " เอลูเอลตะโกนด้วยเสียงอันดังก้อง เขาเป็นถึงหัวหน้าของพวกปีศาจลูกจ๊อกพวกนี้
เวทย์มนต์ หลายต่อหลายบทได้ถูกใช้ไป เพื่อต่อสู้กับ เอลูเอล
วูมมมมมมมมมม
ตูมมมมมมมมมม
กองทัพปีศาจนับสิบ ได้ล้มตายลงจำนวนมาก พอๆกับเหล่าเด็กน้อยนักผจญภัยที่ได้รับบาดเจ็บ
เซเมี่ยน ได้ใช้ไม้คทาสีขาว เข้าประชิดตัวเอลูเอลได้ในที่สุด และเขาได้ร่ายเวทย์ ระเบิดกัมปนาทใส่เอลูเอล มันเป็นจังหวะที่เอลูเอลไม่ทันระวังตัว
" เจ้าจะทำอะไรนะ " 
อาคคคคคคคคคคคคคคคคค
เอลูเอลได้รับบาดเจ็บอย่างหนักแต่มัน ก็ไม่ยอมแพ้ มันหันกับไปเห็นกองทัพปีศาจของมัน ล้มตายลงจำนวนมาก จนถอยหนีกันไปหมดแล้ว ทำให้มันหมดกำลังใจสู้เช่นกัน
" ที่ตรงนี้ เป็นของเราชาวมนุษย์ จงกลับไปซะ ไอ้ปีศาจ " เซเมี่ยนและฮาสึกิ ผนึกพลังกัน ปล่อยเวทย์ ใหญ่ กิก้าเดียมาโอ ( มังกรสายฟ้าพิโรธ ) เข้าใส่ เอลูเอล
เป็นขณะเดียวกับ เอลูเอล ปล่อยคลื่นดูดมฤตยู ออกมาสองพลังปะทะกัน ทำให้ เอลูเอลถูกดูดเข้าไปในประตูมิติ และทางกลับสู่อนาคตได้เปิดออก ทำให้มาออน และ เอริก้าดีใจอย่างมากที่จะได้กลับบ้าน
" ถึงเวลาต้องร่ำลากันแล้วสินะ " มาออนกล่าว พร้อมกับจับมือของเอริก้า
" พวกเราจะคิดถึงท่าน ท่านพ่อ ท่านแม่ " ฮาสึกิ โบกมือลาทั้งสองด้วยน้ำตาคลอเบ้า
และแล้วพวกมาออนและเอริก้าก็ได้กลับสู่โลกอนาคต และอนาคตของมนุษยชาติ แห่งทวีปนี้ ก็ได้ฝากไว้กับเด็กๆทั้งสองร้อยคนนั่นเอง...จบ
เมื่อ ริชาร์ด วณิพกหนุ่มเล่าจบ ก็มีเสียงตบมือ ดังกระหึ่มไปทั่วร้านเหล้า พร้อมเสียงหัวเราะ ฮาก๊าก ดาร์ค อีริค ขยับมือ แล้วโยนเหรียญทอง 1เหรียญ ให้เป็นค่าเล่าเรื่อง ริชาร์ด ผงกหน้ารับอย่างสุภาพ
ในขณะที่ทุกคนกำลังรื่นเริงอยู่นั้นเอง ก็ได้มีชายคนหนึ่งวิ่งเข้ามาด้วยสีหน้าแตกตื่น แล้วประกาศให้ทุกคนรู้
" ได้ข่าวหรือยัง จอมปีศาจ อามากัน แวนเดลระดับ 7 ดาวได้นำทัพปีศาจมาบุกพวกเรา ตอนนี้ชายหนุ่มคนที่มาส่งข่าว กำลังมีสภาพล่อแล่ ใกล้จะตายแล้ว "
เมื่อผมได้ยินดังนั้น ผมก็รุ้ในทันทีว่า ชายหนุ่มคนที่ชาวบ้านคนนั้นพูดถึงก็คือ อาสึกะ
" อาสึกะ อยู่ไหนเหรอครับ คุณ ฮาฟอร์ด " ผมมองดูป้ายชื่อของชาวบ้านคนนั้น แล้วรีบถามเขาถึงที่อยู่ของ อาสึกะในทันที
" อยู่ที่หน้าประตูเมือง น่ะ พ่อหนุ่ม " มิสเตอร์ ฮาฟอร์ดกล่าว อย่างรีบร้อน ผมเลยได้ยินไม่ค่อยชัด แต่พอจับใจความได้ว่า อาสึกะ ชายที่ผมรักอยู่ที่หน้าประตูเมือง ผมจึงรีบวิ่งไปทันที โดยไม่ทันจ่ายทิปให้เรียโอ
สาวน้อย เรียโอ จึงนิ่วหน้า แล้วแลบลิ้น แบร่ออกมา
" จำไว้นะ พี่ริวจิ มัวห่วงแต่คนชื่ออาสึกะอยู่ได้ ครั้งหน้าจะไม่บริการแบบดีๆให้แล้ว "
*****
ณ ลานกว้างหน้าประตูเมือง ตอนนี้ ชายที่ถูกหามเข้ามาคือ อาสึกะ ทหารกำลังซักถามอะไรบางอย่างกับเขาอยู่ ผมจึงรีบวิ่งเข้าไป พร้อมกับ ดาร์ค อีริคที่วิ่งตามหลังมา
" อาสึกะ? " ผมตะโกน
อาสึกะหันมาแล้วทำหน้าดีใจที่ได้พบผมเช่นกัน
" ริวจิ นายยังมีชีวิต อยู่ชั้นดีใจจริงๆ "
" ใช่ผมก็ดีใจเหมือนกัน "
" ชั้นกำลังจะตายแล้ว โดนปีศาจหมอกเล่นงานจนเป็นแผล เหวอะหวะ แค่ก แค่ก " อาสึกะกล่าวพร้อมไอออกมาเป็นเลือด
"มีผมอยู่ไม่ต้องกลัวนะ ผมจะรักษาให้ " ผมพูดอย่างลูกผู้ชายคนหนึ่ง ทำให้อาสึกะทึ่ง
" จงออกมาพลังฮีล Lv.max "
ทุกคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นพากันทำหน้าตกตะลึงในพลังรักษาของผม มันช่างซาบซ่านไปทั่วร่างกาย ไม่นานนักแสงสีอ่อน ก็ล้อมรอบตัวของ อาสึกะ และไม่นาน บาดแผลรอบตัวของ อาสึกะ ก็หาย เธอรู้สึกอบอุ่นเหมือนเด็กทารกแรกเกิด ในขณะที่ผมรักษาอาสึกะอยู่ อยู่ๆผมก็ได้ยินเสียงอันคุ้นเคย
" ที่รักคะ มาอยู่นี่เองเหรอคะ " เป็นเสียงของ ท่านหญิงบ้ากาม อีวาน เจลี เดอ ลูลู นั่นเอง
" ทำไมเธอถึงอยู่ที่นี่ได้ " ผมถามอย่างตะลึงงัน
" ก็ ดยุค ฟาเรนผู้เป็นพ่อของชั้นเป็นเจ้าเมืองนี้นี่คะ ถามทำไมเหรอคะ "
" ไม่มีอะไรหรอก เพียงแต่ผมอยากให้คุณ สารภาพความจริงออกมาให้ชาวโลกรับรู้ "
" ความจริง? ความจริงอะไรเหรอคะ "
"ก็ความจริงที่เธอหลอกลวง คนทั้งประเทศนี้ไง "
" ชั้นรักคุณจริงๆนะ ก็ได้ ชั้นจะสารภาพเรื่องนี้กับท่านพ่อ ดยุคฟาเรนเอง ถ้าที่รัก ยอมแต่งงานกับชั้น "
" ผมจะแต่งงานกับ อาสึกะ คนเดียวเท่านั้น " ผมตอบ
" แต่งงาน กับ ผู้ชาย? " เสียงของ ท่านหญิง อีวาน เจลี เดอ ลูลู ดังไปทั่วทั้งประตูเมือง เหล่าทหารเฝ้าประตูเมือง พากันทำหน้าเหยียดหยามผมกับ อาสึกะ แต่อาสึกะ ก็ลุกขึ้นมาแตะหลังผม แล้วพูดกับ ท่านหญิง อีวาน เจลี เดอ ลูลูว่า
" ไม่นานความจริงจะ ปรากฏ ความจริงมีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น "
================================================โปรดติดตามตอนต่อไป